Με την κριτική του Outer Worlds 2 να έσκασε χθες, τι πιο ταιριαστό από το να μοιραστούμε μερικές σκέψεις για το πρώτο παιχνίδι που έκανε το Outer Worlds franchise και έβαλε την Obsidian στο χάρτη με τους μεγάλους παίκτες. Θα είμαι ειλικρινής. Λάτρεψα το πρώτο παιχνίδι. Ήταν ένα εξαιρετικό παιχνίδι και ακόμη και σήμερα, εφτά χρόνια μετά, πιστεύω πως αξίζει το κάθε ευρουλάκι. Αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Μερικές φορές, απλώς πρέπει να είσαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.
Το Context για το Outer Worlds
To Outer Worlds βγήκε τον Οχτώβρη του 2019. Ένα χρόνο πριν, ένα άλλο παιχνίδι βγήκε και κυριολεκτικά προκάλεσε σεισμό. Το Fallout 76. Με το χάος που ήταν αυτό το παιχνίδι και που μπορείτε ακόμη να θαυμάσετε εδώ, το Outer Worlds ακούστηκε σαν την επανάληψη της ιστορίας. Η Obsidian θα έπαιρνε το αίμα της πίσω.
Θυμάστε βέβαια το σκάνδαλο που η Bethesda δεν πλήρωσε τα bonus στην Obsidian για το New Vegas, επειδή πήρε 84% και όχι 85. Πλέον όλοι περιμέναμε την εκδίκηση. Και ήταν ένα πιάτο κρύο. Όλοι ήμασταν σίγουροι πως το Outer Worlds θα ήταν ένα “Fallout στο διάστημα”. Ο πήχης ήταν χαμηλός
Επίσης τότε ο κόσμος ήταν πολύ πιο τσιλ. Το μόνο που μας εξόργιζε ήταν η EA και η Αχτιvision που μας κλέβανε τον τίμιο ιδρώτα του προσώπου μας. Οι εκστρατείες ενάντια σε παιχνίδια όπως το Veilguard, το Yotei το Shadows ή το Avowed ήρθαν πολύ αργότερα.
Άρα τι ήταν το Outer Worlds
Πρακτικά το Fallout στο διάστημα. Αντί για καταστροφή και πυρηνικά, έχουμε πλανήτες και διαστημόπλοια και αποικίες. Σχεδόν τα ίδια όπλα, σχεδόν ο ίδιος ανοιχτός κόσμος (σε πιο hub φάση), τα ίδια συστήματα διαλόγου και rpg. Ήταν κακό; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ! Με την απογοήτευση του 76, το Outer Worlds ήταν η περίτρανη απόδειξη πως μπορεί να υπάρξει ένα σωστό single-player RPG, με ωραία δράση αλλά και που σε έβαζε βαθιά στο παιχνίδι ρόλων με τις επιλογές διαλόγου.
Η ιστορία και η πλοκή
Η ιστορία του Outer Worlds είναι απλή. Είσαι ένας απλός τυπάς σε κρυογονική, που απλώς σε ξυπνάει ο μεγαλύτερος τρομοκράτης του γαλαξία. Η επιλογή είναι απλή. Είτε τον βοηθάς στο να ρίξετε τις μεγαλοεπιχειρήσεις, είτε συμμαχείς μαζί τους ενάντια στους τρομοκράτες. Αποστολή με την αποστολή και απόφαση με την απόφαση μπαίνεις μέσα στη πλοκή και μέσα στον δυστοπικό κόσμο του Outer Worlds
Το παιχνίδι κάνει πολύ τίμια προσπάθεια στο να προσφέρει μια πραγματική πολιτική κριτική. Σπάνια βλέπουμε παιχνίδια να ασχολούνται σοβαρά με πολιτικά ζητήματα – δεν είναι κι όλοι bioshock – επομένως ήταν ευχάριστο. Οι επιλογές ήταν μετρημένες, αλλά όλες είχαν πραγματικό αντίκτυπο στο παιχνίδι.
Οι Companions
Κλέβουν την παράσταση και δεν κάνω πλάκα. Οι σύντροφοι που έχεις μαζί σου είναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. Αφενός προσφέρουν χρήσιμο σχολιασμό σε κάθε απόφαση που παίρνεις, δίνοντας τη βαρύτητα αλλά και τη σημασία της επιλογής. Αφετέρου έχουν τον δικό τους χαρακτήρα και τρόπο ομιλίας, που τους κάνει διασκεδαστικούς. Ειδικά την Παρβάτι – που την υποδύεται η ταλαντούχα Ashly Burch – την έχω μέσα στην καρδιά μου.
Το Gameplay
Πρακτικά το παιχνίδι, όπως είπα, είναι ένα Fallout στο διάστημα. Σε αντίθεση με το Fallout, αντί ενός μεγάλου ανοιχτού κόσμου, η Obsidian πόνταρε σε λίγους αλλά μικρούς. Κάθε πλανήτης είναι ένα μικρό hub, το οποίο όμως ό,τι του λείπει σε έκταση το έχει σε βάθος και σε ενδιαφέρουσες αποστολές.
Τις αποστολές μπορείτε να τις φέρετε εις πέρας με όποιον τρόπο θέλετε και με όποιον τρόπο έχετε κτίσει τον χαρακτήρα σας. Η βία είναι πάντα μια λύση, αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον διάλογο, stealth ή οποιοδήποτε άλλο skill για να προσπεράσετε όποιο εμπόδιο υπάρχει μπροστά σας.
Η Μάχη
Το μεγαλύτερο ποσοστό του gameplay το έχει η μάχη. Ας μην ξεχνάμε πως το παιχνίδι ήρθε μετά το Fallout 76, επομένως έπρεπε να έχει καλή μάχη. Και είχε. Τουλάχιστον πολύ καλύτερη από το New Vegas, το Fallout 4 – για το 76 δεν μιλάω καν. Είχε τα σωστά abilities και αρκετά όπλα που όλα δούλευαν και φαίνονταν υπέροχα. Οι εχθροί είχαν κι αυτοί ποικιλία, αλλά όλοι έκαναν το χρέος τους, δηλαδή να προσφέρουν τους εαυτούς τους ως στόχους.
Λίγα λόγια για τα γραφικά
Τα γραφικά ελάχιστα με ενδιαφέρουν σε όλα τα παιχνίδια. Αλλά το σωστό πρέπει να λέγεται. Το Outer Worlds ήταν ένα υπέροχο οπτικά παιχνίδι. Δεν ήταν φουλ ρεαλιστικό σε σημείο να γονατίζει το σύστημα. Όμως είχε πολύ σωστό art direction. Κάθε πλανήτης ένιωθε οπτικά διαφορετικός και μοναδικός. Η αρχιτεκτονική απέπνεε αυτό το late stage capitalism. Η χρήση φωτός και εφε ήταν μετρημένη, αλλά στοχευμένη. Είχε εκείνο το quality που είχε το breath of the wild, που ενώ δεν ήταν graphic powerhouse εντούτοις ήταν χάρμα οφθαλμών.
Επίλογος για το Outer Worlds
To Outer Worlds είναι ένα καλό παιχνίδι, που είχε την τύχη να έρθει την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο μέρος. Κι αυτό είναι ένα μέρος του παιχνιδιού του gaming. Μας είχε δώσει την Fallout αίσθηση που περιμέναμε, παρόλο που είχε κάνει πολλά πράγματα διαφορετικά από τα παιχνίδια της Bethesda. Και μας άρεσε. Δεν ήταν το groundbreaking παιχνίδι, δεν ήταν Elden Ring, Kingdom Come ή Clair Obscure. Ήταν απλώς ένα τίμιο παιχνίδι που παιρνούσες λίγη καλή, χαρούμενη ώρα μαζί του. Και αυτό το 2019 ήταν αρκετό.
