Πότε φτάσαμε τα τριάντα. Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε. Σήμερα θάβω το Superhot, ένα καλό παιχνίδι θα έλεγα. Αλλά με ξέρετε, με όσα παιχνίδια έχω προσωπικό beef τα θάβω. Δεν πα να εισαι το Clair Obscur και το Outer Wilds και το Red Dead. Αν σε μισήσω, μπαίνεις στο πάνθεον του Hate the Game.
Τι είναι το Superhot
Το Superhot είναι ένα indie παιχνίδι του 2016. Αν και έχει την βασική τεχνολογία ενός first-person shooter, στην πραγματικότητα είναι ένα παιχνίδι τακτικής και στρατηγικής. Σε ένα φουτουριστικό σκηνικό, μπαίνεις στον κόσμο του superhot όπου καλείσαι να βγάλεις κάποια challenges. Στόχος να σκοτώσεις τους άλλους πριν σε σκοτώσουν. Πεθαίνουν με την πρώτη, πεθαίνεις με την πρώτη τιμία πράγματα.
Η διαφορά και το όλο κονσεπτ ειναι πως ο χρόνος μένει σταθερός… όσο μένετε ακίνητοι. Άρα πρακτικά σας πετάει μέσα στο level το παιχνίδι, μένετε ακίνητοι και προσεκτικά σχεδιάζετε τις κινήσεις σας. Τουλάχιστον στη θεωρία.
Που ξεκινά το πρόβλημα.
Ας ξεκινήσουμε με τα προφανή. Η ΘΕΩΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ. Ω, ναι. Κι εγώ πίστεψα πως ο χρόνος είναι παγωμένος όσο δεν χρησιμοποιείς το wasd, αλλά είναι ψέμα. Ο χρόνος περνάει πάρα πολύ αργά αλλά περνάει. Πώς το κατάλαβα. Όταν μετά από πολλούς αδικαιολόγητους θανάτους, έμεινα ακίνητος να κοιτάω την οθόνη. Ε, η σφαίρα ήρθε και με βρήκε στο δόξα πατρί μετά από κανά λεπτό, αλλά με βρήκε. Σε παίχνίδια που άλλα λένε και άλλα κάνουνε, υπάρχει μια θέση στην κόλαση του Hate the Game.
Γιατί αυτό είναι πρόβλημα στο Superhot
Το Superhot όπως είπα, ειναι παιχνίδι στρατηγικής. Ο χρόνος ειναι παγωμένος και έχεις την ώρα να αποφασίσεις πως θα κινηθείς. Ο μόνος τρόπος για να το νικήσεις είναι αυτός. Αναρωτιέσαι συνέχεια, τι τώρα, ποιος ειναι ο επόμενος, πώς αποφεύγω αυτόν τον κακό. Κάθε κίνηση μετράει. Το κάθε εκατοστό ειναι θέμα ζωής και θανάτου. Όπως και να το κάνουμε θέλεις την ώρα σου για να αποφασίσεις τη στρατηγική ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ. Αλλά όταν το παιχνίδι σε πιέζει να πάρεις μια απόφαση τώρα γιατί η σφαίρα σου έρχεται και οι αντίπαλοι κινούνται αργά αλλά σταθερά, βράσε ρύζι.
Trial and Error
Σε αυτά βάλτε και το γεγονός πως το παιχνίδι ειναι FPS και όλα δένουν. Μπορεί να βλέπεις ποιος θέλει να σε σκοτώσει μπροστά. Αλλά πίσω δεν μπορείς να δεις. Άρα τι συμβαίνει. Βλέπεις εσύ δύο εχθρούς. Πήγαινεις στον πιο κοντινό, τον σκοτώνεις. Πάνω που πηγαίνεις στον δεύτερο, ΤΣΟΥΠ έρχεται ο άλλος από πίσω σου και σε τεντώνει. Φτου κι από την αρχή, ξέροντας πως πλέον οι κακοί ειναι τρεις και όχι δυο. Ράβε ξήλωνε δουλειά να μην σου λείπει.
Κάτι που κάνει το Superhot το χειρότερο πράγμα για μένα. Trial and Error. Κάθε προσπάθεια για στρατηγική πάει περίπατο, γιατί α) ο χρόνος ειναι περιορισμένος και β) οι πληροφορίες δεν ειναι ποτέ αρκετές. Μετατρέπεται από ένα παιχνίδι όπου πρώτο ρόλο παίζει το μυαλό και η παρατηρητικότητα, σε ένα παιχνίδι χορογραφίας. Κάνε όλες τις σωστές κινήσεις και θα τα καταφέρεις. Πέθανε αρκετές φορές και κάνε brute force το επίπεδο. Ναι, δουλεύει, αλλά μειώνει το παιχνίδι γιατί η ιδέα του ειναι φοβερή.
Επίλογος
Γιατί μισώ τελικά το Superhot; Είναι ένα παιχνίδι με τρομερή ιδέα, τρομερό στυλ, αλλά το χάνει στην εκτέλεση. Και σίγουρα το 2016 όταν βγήκε ο κόσμος είχε τρελαθεί και το έβλεπες σε κάθε youtuber και streamer. Όπως και πολλά, ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ παιχνίδια που φιλοξενούνται στο Hate the Game είναι καλά. Το Superhot είναι ένα από αυτά τα καλά παιχνίδια. Αλλά ρε φίλε το μισώ. Το πόσο αναίσχυντο trial and error ειναι με κάνει να τρώω τα γένια μου. Πόσο μάλλον όταν μπορούσε να είναι ένα παιχνίδι το οποίο να βασίζεται στην παρατηρητικότητα και τον έξυπνο σχεδιασμό, όχι στο “πεθανε και φτου από την αρχή”
