Ώρες ώρες δεν ξέρω πως μου ξεφεύγουν αυτά τα παιχνίδια. Τέλος πάντων, σήμερα θα μιλήσουμε για ένα παιχνίδι που έχει λίγο παράξενη ιστορία ως franchise. Προσωπικά δεν έπαιξα το πρώτο παιχνίδι – ήμουν πολύ απασχολημένος παίζοντας Max Payne 2. Το δεύτερο όμως παιχνίδι το τίμησα στο ένδοξο PS2. Σήμερα θα μιλήσουμε για την προσπάθεια της Activision στο GTA cloning. Σήμερα θα μιλήσουμε για το True Crime: NYC
Τι είναι το True Crime: NYC
Όπως είπα. Είναι η (αποτυχημένη) προσπάθεια της Activision να φτιάξει ένα Grand Theft Auto clone. Και δεν ήταν η πρώτη. Το 2003 μας έδωσαν το πρώτο παιχνίδι του True Crime, το Streets of L.A. H σχετική επιτυχία του, έκανε το στούντιο να προσπαθήσει λίγα χρόνια αργότερα με το New York City, όπου και μπήκε και μια σχετική ταφόπλακα στο franchise.
Το παιχνίδι είχε ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα κλώνο, όπως π.χ το Saints Row. Ανοιχτή πόλη, αυτοκίνητα, και πολλά πολλά όπλα. Για τα μάτια του κόσμου είχε και μια ιστορία, που θυμάμαι αμυδρά. Σε αντίθεση με το κλασικό GTA, στο True Crime: NYC έχεις τον ρόλο του Marcus Reed ενός αστυνομικού. Όταν η μαφία σκοτώνει τον μέντορα και συνεργάτη σου, εσύ θα εξιχνιάσεις υποθέσεις που θα φέρεις τον ένοχο στη δικαιοσύνη. Όχι η πιο πρωτότυπη, αλλά ούτε και κακή ιστορία. Στα φωνητικά έχεις Lawrence Fishbourne και Mickey Rourke, αντιγράφοντας το casting του Liotta στο Vice City και του Samuel J. Jackson στο San Andreas.
Gameplay
Πέρα από τα γνωστά αμάξια και πυροβολισμοί, το True Crime: NYC είχε κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία που προσπάθησαν να το διαφοροποιήσουν από τον ανταγωνισμό. Πρώτον, ως αστυνομικός είχες την ευκαιρία να απαντάς σε κλήσεις ή κυριολεκτικά να σταματάς κόσμο στον δρόμο και να τον συλλαμβάνεις. Το παιχνίδι είχε ένα “Morality System” τύπου Bad Cop – Good Cop που δεν σε πολυ ένοιαζε αλλά ήταν εκεί. Έπειτα είχε τα πράγματα που είχε να ξεκλειδώσεις, ήτοι τις πολεμικές τέχνες και τα τραγούδια του ραδίου. Για μένα, το melee του True Crime: NYC ήταν καλύτερο από αυτό του San Andreas. Βέβαια πάτωσε σε όλα τα υπόλοιπα.
Τι πήγε λάθος με το True Crime: NYC
Σχεδόν τα πάντα. Από το παιχνίδι έλειπε το πιο σημαντικό πράγμα, που θα το έκανε να ξεχωρίσει. Διασκέδαση. Η πόλη ήταν πολύ γκρίζα και μουντή. Οι διάλογοι, πολύ σοβαροί. Η δράση μέτρια. Ο Marcus Reed ήταν ένας αδιάφορος πρωταγωνιστής, ο οποίος δεν είχε ούτε το charisma του Tommy Vercetti, ούτε το gangsta vibe του CJ. Τα activities ήταν κι αυτά αδιάφορα. Το ένα πράγμα που μπορούσε να σώσει την κατάσταση (το θερίζω κόσμο α λα GTA) ακυρωνόταν από το morality system. Ήτουνε στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο γάιδαρος.
Συν τοις άλλοις το παιχνίδι ήταν unpolished και γεμάτο bugs. Μάλιστα το ένα ήταν τόσο gamebreaking, που δεν μπορούσες να νικήσεις το Boss, παγιδεύοντάς σε, σε μια μάχη που δεν μπορούσες να νικήσεις. Α, και μιλάμε για παιχνίδι του 2005 έτσι. Έννοιες όπως fixes, day one patch και “νταξ θα το φτιάξουμε” δεν υπάρχουν ακόμη. Αν το παιχνίδι σου έχει gamebreaking bug, αυτό ήταν. Τέλειωσε. Πάπαλα.
Κι όμως υπήρχε Sequel.
Οι φήμες ήθελαν πως το True Crime: NYC να είναι ένα παιχνίδι σε δύο parts. Δυστυχώς φιλαράκια μου, η μεγάλη αποτυχία του του True Crime: NYC σταμάτησαν κάθε συζήτηση για συνέχεια της σειράς. Παρόλο που είχε ξεκινήσει το development του sequel από το 2008 και είχε ήδη ανακοινωθεί το 2009, η Activision το πιστόλιασε το 2011. Όμως το παιχνίδι αρνήθηκε να πεθάνει.
Η Square Enix (OF ALL PEOPLE) αποφασίζει να αγοράσει τα δικαιώματα του παιχνιδιού. Του αλλάζει όνομα σε “Sleeping Dogs” και το κυκλοφορεί ως την “πνευματική συνέχεια” του True Crime. Ομολογουμένως ήταν πολύ καλύτερο από το True Crime: NYC και είχε και αρκετή πρωτοτυπία. Αλλάγή σκηνικού σε Hong Kong, μεγαλύτερη έμφαση σε melee και environmental kills, το παιχνίδι ήταν αρκετά μπροστά και κέρδισε την αγάπη του κόσμου. Για το Sleeping Dogs θα τα πούμε στο επόμενο Boomer Gamer αναλυτικά.
Επίλογος για το True Crime: NYC
Η αλήθεια είναι πως έχω mixed feelings για το True Crime: NYC. Ως παιχνίδι ειναι μέτριο. Αλλά βγήκε σε μια εποχή, όπου και τα μέτρια παιχνίδια ήταν καλά. Το 2005 δεν είχαμε τις απαιτήσεις που έχουμε σήμερα, 20 χρόνια μετά. Ήταν η εποχή της φαντασίας και του ονείρου. Βλέπαμε κάθε – μα κάθε – open world και κοιτούσαμε σα χάνοι. Ονειρευόμασταν πώς θα ήταν τα παιχνίδια σε 10-20 χρόνια, όταν η τεχνολογία θα είχε αναπτυχθεί και κάθε ανοιχτός κόσμος θα ήταν γεμάτος περιπέτεια και πράγματα να κάνεις.
Φευ. Είκοσι χρόνια μετά έχουμε αποτυχίες όπως το Mindseye και το Reboot του Saints Row. Αυτό που θα ήταν ο παράδεισος του gaming, αποδείχτηκε ένα πεδίο δράσης για χοντρή κονόμα, με πρώτη και καλύτερη την Activision. Πίσω έμειναν μόνο οι θρύλοι και κάτι παιχνίδια σαν το True Crime να θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές της αθωότητας.
