Για ακόμη μια φορά ήμουν διχασμένος. Από την μια ήθελα να κάνω ένα back to back Boomer Gamer με το πρώτο Hellblade του 2017, και καπάκι ένα Hate the Game με το Hellblade 2. Όμως παιχνίδι του 2017 δεν το λες Boomer από την μια και το Hellblade 2 αν και το μίσησα στην αρχή, το αγάπησα στη συνέχεια. Τόσο που μπήκα στον κόπο να αλλάξω την κριτική μου στο Steam. Αφού λοιπόν δεν βγήκε το σχέδιο, πάμε για ένα ακόμη This is NOT a Review, για αυτά τα δύο παιχνίδια τα οποία αξίζουν μια τιμητική θέση στο Πάνθεον του Gaming.
Κάποια εισαγωγικά για το Hellblade
Καταρχάς: ΛΕΦΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ NINJA THEORY, το πιο παρεξηγημένο και αδικοχαμένο studio. Πραγματικά ο ορισμός του no good deed goes unpunished. Ακόμη κι όταν κάνεις τα πάντα ολόσωστα, πάντα θα βρεθεί κάποιος να σε χαντακώσει. Εσένα βλέπω Φιλ.
Γενικά το Hellblade – και αργότερα το A Plague Tale – έβαλαν τα ΑΑ παιχνίδια στο ραντάρ ως μια πολύ καλή εναλλακτική στην ΑΑΑ σκηνή. Εκεί που είχαμε παραγωγές εκατοντάδων εκατομμυρίων, live services, loot boxes, season passes και Freemium models, τα ΑΑ ήταν και ειναι τα πιο τίμια παιχνίδια. Μικρά σε διάρκεια, σφιχτοδεμένα, με καλές ιστορίες και πάνω από όλα τιμή που δεν ζητάνε μισό νεφρό για να τα αγοράσεις. Ήταν και ειναι η απόλυτη μου πεποίθηση πως το μοναδικό πράγμα που μπορεί να σώσει την βιομηχανία είναι τα ΑΑ στούντιο. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης.
Το θέμα ειναι πως το Hellblade απέδειξε στην πραξη (και το επιβεβαίωσε το A Plague Tale) πως τα ΑΑ μπορούν να ειναι το μέλλον του gaming. Ιστορικά ήταν η απόλυτη χρυσή τομή μεταξύ του πάθους και του ταλέντου ενός indie με τα γραφικά και στην δομή ενός ΑΑΑ. Αν με ρωτάτε πάνω στην επιτυχία του Hellblade και του Plague Tale πάτησε το Clair Obscure για να γίνει η απόλυτη επιτυχία. Άλλη μεγάλη κουβέντα.
Το Hellblade: Senua’s Sacrifice
Ο ορισμός του “μικρό διαμαντάκι”. Παρόλο που δεν έσκασε με θόρυβο, το πρώτο Hellblade ήταν ένα αριστούργημα που έκανε λίγα πράγματα, αλλά με το μεγαλύτερο αντίκτυπο. Σιγά σιγά έχτισε το κοινό του, και όταν ήρθε σε PC και XBOX ήταν must play. Στο δικό μου το βιβλίο το Hellblade είναι συνυφασμένο με το XBOX. Του στάθηκε όταν όλα τα παιχνίδια το απογοήτευαν και αποδεικνύονταν κατώτερα. Όταν η Ninja Theory μπήκε στα ΧΒΟΧ studios, πίστεψα πως ήταν η ιδανική συνεργασία.
Το Hellblade: Senua’s Sacrifice ήταν η ιστορία της Senua, μιας μικρής κελτούλας, που θέλει να πάει στον κάτω κόσμο και να αναστήσει τον φίλο της, τον Dillion. Επίσης η Senua ακούει φωνές. Πολλές φωνές. Πάρα πολλές φωνές. Το παιχνίδι σου δείχνει ακριβώς πως ειναι η ψύχωση και πόσο άγχος και πίεση μπορούν να σου δημιουργήσουν. Αυτή η επιλογή επιτυγχάνει δύο βασικά πράγματα. Πρώτον κάνει την Senua και το παιχνίδι μοναδικό. Σε κανένα άλλο παιχνίδι δεν ακούς 4-5 φωνές συνέχεια να σου λένε πως θα πεθάνεις. Αφετέρου βοηθάει στο gameplay. Κάθε φορά που μια απο τις εσωτερικές φωνές σου λέει πήδα, βασικά είναι το Hint tou παιχνιδιού.
Μάχη και παζλ.
Η λούπα του παιχνιδιού αποτελείται από 3 βασικά στοιχεία.
- Περπάτημα στα πιο όμορφα σκηνικά που είχαμε δει ως εκείνη την περίοδο.
- Παζλ τύπου βρες το σύμβολο στο σκηνικό
- Σκότωσε ό,τι βρεθεί μπροστά σου
Και δούλεψε. Το walking simulator ήταν εξαιρετικός τρόπος για να χαλαρώσει ο παίκτης. Το βρες το σύμβολο ήταν αρκετά πρωτότυπο για την εποχή του. Και η μάχη δεν ήταν αμάν και τι, αλλά είχε τα βασικά. Και σε όλα αυτά, βάλε και το γεγονός πως δεν υπάρχει UI για πληροφορίες. Ό,τι βλέπεις στην οθόνη αυτό είναι. Η Ninja Theory έδωσε όμως στον κόσμο τον τρόπο για να διαβάσεις αυτές τις πληροφορίες, είτε με τον καθρέφτη είτε με τις φωνές.
Το παιχνίδι δεν ήταν μεγάλο. Σε ένα δεκάωρο το είχες τελειώσει. Και δεδομένου πως ειναι ΑΑ, η τιμή ήταν πολύ φιλική. Ένα τίμιο, μικρό, σύντομο παιχνίδι που είχε αξιώσεις και πάνω από όλα ταλέντο. Και με την εξαγορά από την Microsoft, ολα έμοιαζαν ρόδινα…
ΦΤΙΑΞΕ MOBA ΤΩΡΑ ΠΑΙΔΑΚΙ
Ρε μαλάκες, δεν το πίστευα. Στο πλαίσιο της έρευνας για τις ημερομηνίες, είδα πως μεταξύ Hellblade 1 και Hellblade 2 υπήρχε ακόμη ένα παιχνίδι φτιαγμένο για το XBOX. Η Ninja Theory, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ MICROSOFT, έβγαλε ένα MOBA το οποίο πήγε άκλαφτο. Το Bleeding Edge.
ΡΕ! Αγοράσατε την Ninja Theory και αντί να ξεκινήσετε αμέσως το Hellblade 2, την βάλατε να κάνει MOBA online παιχνίδι! ΡΕ ΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ; Σοβαρά, τρώω τα μούσια μου από την οργή μου. Κάθομαι πόσες μέρες και διαβάζω τις ανακοίνωσεις της ΑΣΑ και των XBOX fanboys. Και για ΟΛΑ φταίει που το XBOX έδωσε πολύ ελευθερία στα στούντιο. Πού τους είπε “κάντε ό,τι παιχνίδι θέλετε και εμείς θα σας κόβουμε επιταγές”. Ναι, ρε παπάρα, η Ninja Theory το MOBA ήθελε να κάνει. Την παρακαλούσε ο Φιλ και ο Ναντέλα “κάντε το Hellblade 2” και αυτοί έλεγαν “όχι το MOBA είναι το όνειρό μας”. Άιντε που μου θέλετε και πληκτρολόγιο.
Hellblade 2
Και πίσω στα παλιά και γνώριμα. Η Ninja Theory βγάζει επιτέλους το Hellblade 2. Και θα σας πω από την αρχή τι έλλειπε. Ο παράγοντας του σοκ. Το πρώτο παιχνίδι μας ξάφνιασε ευχάριστα, ήταν όμορφο, είχε ωραίες ιδέες, έβγαινε από ένα στούντιο όπου το μπατζετ ήταν περιορισμένο. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Πλέον υπάρχουν τα λεφτά του XBOX και θέλουμε να δούμε εξέλιξη.
Στην αρχή το έθαψα το παιχνίδι. ΠΡΩΤΟΝ, ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΝΙΝΤΖΑ, τι μου βγάζεις το παιχνίδι σε σε 2.39:1. Σοβαρά, άνοιξα το παιχνίδι και λέω κάτι πάει λάθος. Το letterboxing ήταν στο θεό, με το 1/3 της οθόνης να ειναι μαύρο. Δεν παίζεται το παιχνίδι έτσι. Πόσο μάλλον όταν το 2024 και σε Unreal 5 το παιχνίδι θέλει top-tier μηχάνημα για να παίξει. Θα το θέσω ως εξής. Τα περισσότερα παιχνίδια τα παίζω full HD κάπου στα 30 FPS. Αν το παιχνίδι είναι στρωμένο, αυτό ανεβαίνει στα 40-45. Αν δεν είναι, θα το παίξω στο low ή θα χαμηλώσω ανάλυση. Το Hellblade 2 το έπαιξα στην χαμηλότερη διαθέσιμη ανάλυση και πάλι σερνόταν.
Τα καλά του παιχνιδιού.
Αλλά όταν είπα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, το παιχνίδι δεν με απογόητευσε.
Η ιστορία του είναι πολύ καλή, με χαρακτήρες και θεματικές. Σε κάποια σημεία οι ιστορίες ειναι συγκινητικές ή τουλάχιστον αντάξιες από αυτό που περιμένεις από ένα Hellblade. Λάτρεψα τον Thorngestr (ή πως λέγεται) και θεωρώ πως είχε το καλύτερο arc του παιχνιδιού. Παρόλο που το πρώτο παιχνίδι εστίασε στην Senua, τώρα το βρήκα πιο “κοινωνικό”. Θέλω να πω όλες οι θεματικές έχουν με την έννοια της “ομάδας” και πως αυτή επηρεάζει τα μεμονωμένα μέλη της. Ο αρχηγός που θέλει να προστατέψει το λαό, καταλήγει να τον φοβερίζει για να τον χρειάζεται. Ή ο προδότης που στοιχειώνει το χωριό γιατί ζητάει συγχώρεση. Τόσο όμορφες και βαθιές θεματικές, που αναδεικνύουν την ανθρωπιά πίσω από το χαμό των ανθρωποθυσίων και του αίματος.
Μαχη και Puzzle
Τα Puzzle είναι αισθητά καλύτερα και με μεγαλύτερη ποικιλία από ό,τι το πρώτο παιχνίδι. Το “βρες το σύμβολο” υπάρχει ακόμη, αλλά είναι εμπλουτισμένο. Πλέον η Senua, με την βοήθεια των hiddenfolk, μπορεί να “αλλάξει” την πραγματικότητα, και να φτάσει σε μέρη που δεν μπορούσε προηγουμένως. Ο συνδυασμός των δύο, κάνει το κάθε επίπεδο ακόμη πιο διαδραστικό. Σε κάποιες περιπτώσεις και δύσκολο, γιατί δεν θυμόμουν πού έπρεπε να πάω μετά.
Εκεί που απογοητεύτηκα λίγο ειναι στη μάχη. Η μάχη δεν ειναι πια “action” αλλά μια μονομαχία 1 εναντίον 1. Οι εχθροί έχουν ποικιλία, αλλά στο τέλος είναι μια απομνημόνευση κινήσεων. Θα πατήσω μπλοκ, μπλοκ και μετά θα ανοίξει το παραθυράκι για το χτύπημα. Ηταν που ήταν στραβό το κλίμα, το slow time mechanic δεν βοηθάει. Ναι ειναι απαραίτητη γιατί αλλιώς δεν βγαίνει το παιχνίδι. Κι όταν ένα σύστημα ειναι απαραίτητο, σημαίνει το παιχνίδι απέτυχε να το στρώσει διαφορετικά
Επίλογος για το Hellblade
Ok, το κατάλαβαν μέχρι και οι πέτρες. Ο μόνος λόγος που έβγαλε το Hellblade 3 στο showcase ήταν για να δημιουργήσει hype και να πουλήσει το studio. Όποιος καεί με την Zenimax φυσά και την Ninja Theory.
Αλλά πιστεύω πως το Hellblade κουβάλησε και κουβάλησε τίμια. Δεν ήταν το blockbuster που ήθελε η Microsoft ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ. To Hellblade ήταν το ΑΑ που μπορούσε να σου κοντράρει όχι το God of War, αλλά το μέσο live service έκτρωμα. Όταν το XBOX μας έδινε το Crackdown 3 και το State of Decay 2, το Hellblade κρατούσε. Ήταν ένα σύμβολο. Ένα σύμβολο πως το XBOX πίστευε στα παιχνίδια και όχι στα κέρδη, πως μπορούσε να στηρίξει και να βάλει πλάτη για να βγουν μικρά παιχνίδια. Παιχνίδια που όπως είπα κι άλλοτε ήταν ιδανικά για το game pass γιατί μπορούσαν να φτιαχτούν γρήγορα σχετικά. Για μένα συμβόλιζε την ελπίδα που είχε απομείνει στο ΧΒΟΧ. Αν μαζευόντουσαν κι άλλα παιχνίδια σαν το Hellblade, τα πράγματα ίσως και να ήταν διαφορετικά.
Και αυτή η ελπίδα χάθηκε. Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε.
