Όσοι με παρακολουθούν, ξέρουν πως είμαι λίγο σκληροπυρηνικός με το Life is Strange. Αγάπησα το πρώτο, ΜΙΣΗΣΑ το δεύτερο, και ήμουν οκ με το τρίτο. Βέβαια έχω δει και τις λοιπές προσπάθειες της Dontnod και της Deck Nine. Before the Storm, Twin Mirror, Tell Me Why, και Lost Records, τα έχω παίξει όλα. Πιστεύω πως τίποτα δεν αγγίζει το μεγαλείο του Life is Strange 1. Όταν λοιπόν είδα όλο τον κόσμο να κράζει το Life is Strange: Double Exposure, πίστεψα πως πιάσαμε πάτο.
Δεν είμαι σίγουρος για αυτό. Σε αντίθεση με τον ΤΙΤΑΝΟΜΕΓΙΣΤΟ Γιώργο Ντερίλα, θεωρώ πως το Life is Strange: Double Exposure έχει καλούτσικα στοιχεία. Ναι είναι από τα αδύναμα. Αλλά μίσος και αίσχος, δεν θα το έλεγα. Πάμε να δούμε γιατί το Life is Strange: Double Exposure είναι ένα μέτριο μεν παιχνίδι αλλά υπό προϋποθέσεις μπορεί και να σώσει την παρτίδα.
Σημείωση: ΣΠΟΙΛΕΡ ΑΛΕΡΤ, θα φάτε γερά σποιλερ εδώ. Προχωρήστε με δική σας ευθύνη.
Performance
Οκ, ας βγάλουμε τα προφανή από τη μέση. Επίδοση και Optimization ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΑ PC είναι αίσχος. Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος (προφανώς δεν είμαι ο μόνος, έχει βουήξει το steam) αλλά το παιχνίδι είναι ένα χρέπι. Πέρα από τα συνεχή frame drops, το παιχνίδι δίνει πόνο στα t-poses, στο clipping και το popping, δίνοντας μας μαγευτικά bugs. Ακόμη και τώρα, δύο χρόνια αργότερα, τα προβλήματα παραμένουν, ιδιαίτερα προς το τέλος. Ώρες ώρες νιώθω πως παίζω Fallout76, αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι game breaking. Απλώς σπστικά.
Ιστορία
Ουφ, εδώ έχουμε πολύ ψωμί. Η ιστορία ήταν πάντα το δυνατό χαρτί του Life is Strange. Αν μη τι άλλο η ιστορία πρέπει να είναι αρκετά δυνατή. Κι ως ένα σημείο είναι. Εκεί που είχαμε τα δυο αδέρφια να το παίζουν Θέλμα και Λουίζ στο 2 και την Alex να το παίζει μια μιξ Αννίτα Πάνια και Αγγελική Νικολούλη, το Double Exposure επανέφερε το κλασικό μεταφυσικό μυστήριο με την Μαξ. Το έκανε καλά; Φυσικά και όχι. Αλλά τουλάχιστον η ιδέα της επιστροφής της Max και να φέρουν πάλι πίσω τις playable υπερδυναμεις της, ήταν μια καλή επιλογή.
Η actual πλοκή του Life is Strange: Double Exposure.
Όλοι το βρίζουν για την πλοκή του Life is Strange: Double Exposure. Δεν τους αδικώ, αλλά δεν συμφωνώ απόλυτα. Μέχρι και το τέλος του τρίτου επεισοδίου, το παιχνίδι με κρατούσε αρκετά. Υπήρχε μυστήριο, υπήρχε δράμα, υπήρχε ένταση. Κάθε επεισόδιο έχτιζε κάτι νέο, η επιστροφή της Μαξ, το πλοτ τουιστ με την δολοφονία, οι δυνάμεις της Σάφι. Σημεία που θέλανε περισσότερη δουλειά, υπήρχαν (ο Ντερίλας έχει δίκιο στο σημείο της αστυνομίας). Αλλα σε γενικές γραμμές σε κραατούσε, ακόμη κι αν δεν άγγιζε τα επίπεδα του πρώτου.
Βέβαια στα δύο τελευταία επεισόδια οι συγγραφείς έπαθαν λίγο κοκομπλόκο και έγραφαν άλλα ντ’ άλλων. Έχοντας εξαντλήσει όλες τις ιδέες τους, έπρεπε τσάτρα πάτρα να κλείσουν την ιστορία – και ει δυνατόν να σετάρουν την επόμενη. Απέτυχαν. Καμία από τις απαντήσεις δεν ήταν αρκετά ικανοποιητική και οι ερωτήσεις που μας έμειναν ήταν ακόμη περισσότερες. Τι φάση έπαιζε με την Μάγια; Τι ζόρι τραβούσε η Γιασμίν; Τι ήταν αυτό που έβλεπε ο Ρέτζι; ΤΙ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ Π!@#$ έπαθε ο αστυνόμος Άλντερμαν;
Οι διάλογοι
Είναι κριντζάδικοι; Μερικές φορές ναι. Είναι λίγο άλλα ντ’ άλλα; Σίγουρα. Αλλά όχι περισσότερο ή λιγότερο από το συνηθισμένο. Στο κάτω κάτω ποτέ οι διάλογοι στο Life is Strange δεν ήταν σοβαροί. Μπορεί το “Go Fuck your Selfie” να είχε λίγο γούστο στο πρώτο, αλλά νταξ, κανένας διάλογος δεν ήταν memorable από τότε. ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ Η ΣΚΗΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΣΤΟ BEFORE THE STORM.
Ναι, όντως μερικές φορές – ιδιαίτερα με το συνεχές μπρος πίσω – οι χαρακτήρες ακούγονται πολύ χαρούμενοι και κάνουν αστεία όταν θα έπρεπε να θρηνούν. Υπάρχουν αρκετές φορές που ένας ήρωας μιλά λίγο “εκτός χαρακτήρα”, επειδή το παιχνίδι θέλει να τον συμπαθήσεις. Άλλοι μένουν απλώς στην αφάνεια. Αλλά προσωπικά τα βρίσκω ως πταίσματα μπροστά σε κάτι άλλα αίσχη.
Gameplay του Life is Strange: Double Exposure
Μάλλιασε η γλώσσα μου να τα λέω. Το Life is Strange χρειαζόταν gameplay. Δεν ήταν απλώς διάλογοι και επιλογές. Το πρώτο είχε actual puzzles. Τα χάσαμε στο δεύτερο, κάπως το βρήκαμε στο τρίτο και το Double Exposure ΕΧΕΙ gameplay. Κακό ναι, τσάτρα πάτρα ναι, αλλά gameplay. Σε βάζει έστω λίγο να σκεφτείς, να χρησιμοποιήσεις τις δυνάμεις σου για να λύσεις το παζλ.
Οχι, ελάτε και πείτε μου πως το sequence με τους αστερισμούς και τα τηλεσκόπια δεν ήταν πανέξυπνο. Ναι, ήταν η μόνη καλή στιγμή του παιχνιδιού, αλλά ρε φίλε δείχνουν πως είχαν κάτι. Μακάρι να είχε κι άλλο. Ειδικά η ιδέα “παίρνω αντικείμενα από την μια διάσταση και τα πάω στην άλλη” ή το actual πατάω κουμπιά και αλλάζω το δωμάτιο είναι φοβερά. Εννοείται πως για μια ακόμη μια φορά η Deck Nine απογοητεύει. Μας δίνουν τι θα μπορούσε να είναι και τελικά μας το παίρνουν πίσω/
Επιλογές
ΠΟΤΕ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ LIFE IS STRANGE ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΕ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟ. Ξαναδιαβάστε τοο να το εμπεδώσετε. Ούτε στο Life is Strange 2, ούτε το συμπαθές True Colors. Το Life is Strange: Double Exposure δεν αποτελεί εξαίρεση. Ποτέ δεν ένιωσα πως μια επιλογή είχε αντίκτυπο, ακόμη και αν “άλλαζε” κάπως την ιστορία. Απλώς δεν το έχουν. Και δεν είναι πεις πως έφταιγε το time-turn. Το Detroit: Become Human είχε 100 φορές καλύτερες επιλογές και σε βαρούσε σαν χταπόδι. Το Life is Strange πλέον έχει πάρει διαζύγιο με τις δύσκολες αποφάσεις και δεν βλέπουμε πουθενά τις συνέπειες. Ακόμη κι αν φαίνονται στο τέλος του επεισοδίο, ο αντίκτυπος μέσα στο επεισόδιο είναι απών.
Επίλογος για το Life is Strange: Double Exposure
Είναι το Life is Strange: Double Exposure καλό; Όχι φυσικά. Αλλά είναι το αίσχος που διαβάζω; Πάλι όχι. Έχει την κατάρα του Life is Strange και γενικότερα της Dontnod και της Deck Nine, να βγάζουν μέτρια παιχνίδια. Κι όχι απλώς μέτρια. Παιχνίδια που βλέπεις πως είχαν την δυνατότητα να είναι σπουδαία. Αν το κρίνεις για αυτό που είναι, άιντε να πάρει ένα τίμιο εφταμισαράκι. Αλλά αν το κρίνεις για όλα αυτά που θα μπορούσε να κάνει – όχι, για όλα αυτά που σου δείχνει πως είχε τη δυνατότητα να κάνει – αλλά δεν έκανε, τότε είναι μια πίκρα σκέτη.
Φτιάξε τον καφέ της παρηγοριάς.
