Welcome to Hell, Walker. We’ve been waiting for you. Μαλάκα, το γράφω και ανατριχιάζω. Σήμερα θα μιλήσουμε για το πιο υποτιμημένο παιχνίδι όλων των εποχών. Όχι απλά υποτιμημένο shooter ή πολεμικό παιχνίδι. Παιχνίδι. Σκέτο. Όλων των εποχών. Σήμερα θα μιλήσουμε για το μεγαλύτερο διαμάντι που έχω παίξει, ένα παιχνίδι που στέλνει για τσίχλες ΟΛΑ τα Call of Duty και τα Battlefield και τα Medal of Honor και τα Titanfall και όλα. Σήμερα μιλάμε για το Spec Ops: The Line.
Do you feel like a hero, yet?
Disclaimer: Αυτό το άρθρο ειναι το 200ο άρθρο μου στο Cyprusgamer.com και είναι αφιερωμένο στον φίλο και συνάδελφο Ανδρέα Λεμονιάτη που κάνει το επαίσχυντο έργο να καλύπτει το Call of Duty και το Suicide Squad.
Τι είναι το Spec Ops: The Line
Όλα όσα δεν ειναι το Call of Duty. Σε πρώτη ανάγνωση, ειναι το κλασικό, κλασικότατο military shooter που όλοι αγαπήσαμε και όλοι μισήσαμε. Είσαι ο πιο Αμερικάνος στρατιώτης που αμερικάνιασε ποτέ και μαζί με τους δύο σου συντρόφους αναλαμβάνετε μια ανθρωπιστική αποστολή. Εννοείται όλα πάνε στραβά και ξεκινάς το ξεκλήρισμα. Πυροβολάς ό,τι κινείται και προχωράς μέχρι να σκοτώσεις τον τελικό κακό. Αν σας ακούγεται μια τυπική campaign Call of Duty, τέλεια! Αυτό θέλει και το παιχνίδι. Let your guard down και μετά θα αρχίσει να σε βαράει σαν χταπόδι.
Τα αρνητικά του Spec Ops: The Line
Δύο είναι τα βασικά αρνητικά του παιχνιδιού. Το πρώτο και βασικότερο είναι τα κακά controls του. Σε αντίθεση με τον ανταγωνισμό (που ναι ειναι επαναλαμβανόμενος, αλλά είναι καλογυαλισμένο σαν διαμάντι), το Spec Ops: The Line έχει πολύ λάθος χειρισμό και button mapping. Τις περισσότερες φορές πολεμάς το σύστημα που σε σαμποτάρει παρά τους κακούς. Συνηθίζεται; Ναι. Αλλά μέχρι να νιώσεις άνετα και κάποιες αντιδράσεις να γίνουν αυτόματα, έχεις τελειώσει το campaign.
Το δεύτερο ήταν πως ήθελε να γίνει ένα “Call of Duty” killer. Για αυτό έχει μέσα του κόσμου το Multiplayer και τα co-op και δεν συμμαζεύεται. Αλλά επειδή δεν ήταν, προφανώς δεν υπάρχει κανένας που να το παίζει σήμερα online. Και δεν ξέρω γιατί. Το Spec Ops: The Line είναι ένα εξαιρετικό single-player παιχνίδι, που αν το είχαν αφήσει έτσι και δεν ήθελαν να το κάνουν κλώνο του CoD πιστεύω θα είχε πάει καλύτερα. Το γεγονός πως τόσα χρόνια μετά μιλάμε ακόμη για αυτό – ενώ έχουμε ξεχάσει ποιο Call of Duty βγήκε πέρσι – δείχνει πόση αντοχή στο χρόνο έχει.
Τι κάνει το Spec Ops: The Line τόσο ξεχωριστό.
Θα έλεγα η ιστορία του και η πλοκή του. Είναι το απόλυτο πολεμικό παιχνίδι με αντιπολεμικό μήνυμα. Στην πραγματικότητα είναι ένας καθρέφτης στραμμένος όχι μόνο στα παιχνίδια, αλλα και στον ίδιο τον παίκτη. Είναι ένα παιχνίδι που παίρνει όλες τις συμβάσεις και τις ανατρέπει και στο τέλος σε αφήνει με τις επιλογές σου. Ναι, εννοείται θα φάτε χοντρό σπόιλερ στο τέλος.
Οι επιλογές
Το Spec Ops: The Line έχει κρυφές επιλογές. Σκοπός τους δεν είναι να σε βάλουν να διαλέξεις, αλλά να σε κάνουν να σκεφτείς. Και μάλιστα να σκεφτείς ηθικά και όχι σαν “video game”. Κλασική περίπτωση, η σκηνή που σε πλησιάζει το πλήθος. Είσαι εσύ, το αυτόματό σου και ένα πλήθος έτοιμο να σε λιντσάρει (προφανώς γιατί σκοτώνεις κόσμο από την αρχή του παιχνιδιού). Στρέφεις το όπλο πάνω τους. Η λογική του Call of Duty λέει, πυροβόλα κι όποιον πάρει ο χάρος. Αν όμως έχεις λίγη τσίπα πάνω σου, θα σκεφτείς “ρε φίλε, είναι άμαχοι. Θα πυροβολήσω στον αέρα”. Προσοχή: ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. ΕΣΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΣ. Και ναι, αν το σκεφτείς οι άμαχοι φεύγουν κι εσύ έχεις γλιτώσει τα εγκλήματα πολέμου.
Το σωστό “ανατρέπω τις συμβάσεις”
Το Spec Ops: The Line θέλει να ανατρέψει την κλασική σύμβαση του Call of Duty. ΟΧΙ άλλους ήρωες που φοράνε χακί και παίρνουν όπλο και το παίζουν ήρωες. Σε όλα τα Call of Duty υπάρχει αυτό το glorification του πολέμου. Το να σκοτώνεις ό,τι κίνειται δεν είναι απλά καλό, σε κάνει ήρωα. Ακριβώς επειδή είναι παιχνίδι, το μήνυμα περνά υποσυνείδητα. Στο τέλος όλα τα πολεμικά παιχνίδια είναι αυτό. Μια ωραιοποίηση του πολέμου και η ηρωποίηση τον δολοφόνων.
Οχι στο Spec Ops: The Line. Ο πόλεμος είναι άσχημος κι εσύ είσαι αναγκασμένος να κάνεις εγκλήματα. Στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις λόγω αυτής της πλύσης εγκεφάλου από τα Call of Duty. Αλλά όσο περνάει η ώρα, με κάθε kill που πετυχαίνεις, τόσο το παιχνίδι σε κοιτάει και σε ρωτάει. “Do you feel like a hero, yet?”. Και καταλαβαίνεις πως όσο προχωράς τόσο χειρότερα κάνεις τα πράγματα και πως η ικανοποίηση πως είσαι ο ήρωας δεν έρχεται ποτέ. Γιατι το παιχνίδι θέλει να σου πει το εξής, αλλά ως gamer είσαι πολύ κολλημένος για να τα ακούσεις. ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΗΡΩΕΣ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΘΥΤΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ.
Λευκός Φώσφορος μαλάκες
Σκηνή που σε βαράει σαν γροθιά στο στομάχι. Καρά σπόιλερ, αλλά οκ δεν θα αλλάξει πόσο σοκαριστική είναι. Είσαι λοιπόν στη μέση της μάχης και πρέπει να περάσεις από ένα σημείο του χάρτη. Εκείνο το σημείο είναι γεμάτο εχθρούς, δεν πρόκειται να την βγάλεις καθαρή με πυροβολισμούς. Αλλά τι; Τι έχει δίπλα; ΒΟΜΒΕΣ ΛΕΥΚΟΥ ΦΩΣΦΟΡΟΥ. Κι εκεί είναι που το παιχνίδι παίζει το απόλυτο δράμα, με όλα τα επιχειρήματα υπέρ και κατά. Κι εσύ είσαι σε φάση “νταξ, έχω παίξει το στάδιο με το αεροπλάνο στο Call of Duty, τίποτα δεν με εκπλήσσει”. Χμ, ναι. Τελικά δεν ήταν εχθροί. Ήταν άμαχοι. Πέρνα τώρα μπροστά από τα καμένα πτώματα μανάδων και παιδιών να δεις τι έκανες. DO YOU FEEL LIKE A HERO YET?
Επίλογος για το Spec Ops: The Line
To Spec Ops: The Line είναι ΠΑΙΧΝΙΔΑΡΑ. Κάθε λεπτό που περνάς μαζί του είναι μια γροθιά στην κοιλιά. Είναι μια ψυχολογική κατάβαση στην ψυχή του military shooting. Βλέπεις τα πράγματα που θεωρείς δεδομένα να ανατρέπονται. Ή ακόμη χειρότερα να τα ανατρέπεις εσύ. Είναι ένα παιχνίδι που κάνει αυτό που ελάχιστα παιχνίδια τολμούν να κάνουν. Να βάλουν τον παίχτη να σκεφτεί. Όχι απλώς να συνηθίσει ένα σύστημα μάχης. Ούτε απλώς να επενδύσει στο να γίνει καλύτερος. Βάζει τον παίχτη να σκεφτεί τι είναι αυτό που κάνει, γιατί το κάνει, αν θα μπορούσε να το αποφύγει. Τι είσαι τελικά, ήρωας ή δολοφόνος;
Τα είχα πει θάβοντας το Kingdom Come 2, πως κι εκείνο προσπάθησε να κάνει τον παίχτη να σκεφτεί. Να πράξει ηθικά και τι σήμαινε να πράττεις ηθικά σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Για μένα, απέτυχε. Αλλά το Spec Ops: The Line πετυχαίνει σε κάθε σημείο. Είναι το Αποκάλυψη Τώρα ή το Καλημέρα Βιετνάμ του gaming. Βρείτε το, κατεβάστε το, παίξτε το.
