Ήτουνε δίκαιο, έγινε πράξη. Μετά το ΕΠΙΚΟΤΑΤΟ FAIL review του IGN για το Mouse P.I. For Hire, ήρθε η ώρα να το κάνουμε review κι εμείς. Επιπρόσθετα λοιπόν σε αυτά που είχα γράψει εδώ για τα review του IGN, σήμερα έχουμε ένα εκτεταμένο review για το Mouse P.I. For Hire, για το αν άξιζε το hate, και κυρίως αν αξίζει τα λεφτά σας. Note: δεν ζητήσαμε κωδικό για το παιχνίδι. Το παιχνίδι το αγόρασα με τα τίμια (an argument can be made) ευρουλάκια μου, επομένως σας μιλάω τόσο ως reviewer όσο και ως τυπικός καταναλωτής.
Για το τυπικό και μόνο και για να έχετε μια ιδέα. Το Mouse P.I. For Hire είναι ένα σχεδόν boomer-shooter, με noir αισθητική και γραφικά Steamboat Willie. Είσαι ο Jack Pepper, ένα ποντίκι στην Ποντικούπολη, που είναι ντετέκτιβ και αναλαμβάνει την εξαφάνιση ενός μάγου. Πολύ σύντομα καταλαβαίνει πως η υπόθεση βρωμάει τυρίλα από 10 μίλια μακριά.
Performance του Mouse P.I. For Hire
Τα προφανή, προφανώς, πρώτα. Το παιχνίδι τρέχει νερό. Αν έχετε υπολογιστή των τελευταίων δέκα ετών, το παιχνίδι θα τρέξει και θα τρέξει και καλά. Στην μπακατέλα που έχω για λαπιτόπι, τρέχει 60 ακατέβατα σε high settings και σε 1080p. Ήδη από την πρώτη αποστολή το υποψιάστηκα, και για τις ανάγκες αυτής της κριτικής το επιβεβαίωσα. Το παιχνίδι ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν τρέχει σε Unreal αλλα σε Unity. Επομένως μείνετε ήσυχοι. Μπορείτε να το παίξετε άνετα και να το απολαύσετε.
Γραφικά και Οπτικός Τομέας
To 50% του pitch ήταν σίγουρα αυτό. Το παιχνίδι βασίζεται σε δύο πολύ βασικές ιδέες που ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ δουλεύουν πολύ καλά μεταξύ τους. Αφενός είναι το κομμάτι του Noir. Το παιχνίδι έχει τα πάντα από όσα περιμένει κανείς σε ένα noir σκηνικό, όπερες, επαύλεις, αισθητική του 30, αστικό και αγροτικό τοπίο. Το παιχνίδι εκμεταλλεύεται το “ιστορικό” noir της ποταπαγόρευσης και το φέρνει πολύ έντεχνα στα δικά του μέτρα. Σε αυτό φυσικά βοηθά και η επιλογή για ασπρόμαυρα γραφικά – που ειναι και ένα κλείσιμο του ματιού στις ασπρόμαυρες noir ταινίες του Humphrey Bogart, και τις κινηματογραφικές μεταφορές των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Ντάσιελ Χάμμετ και του Ρέιμοντ Τσάντλερ.
Το υπόλοιπο 50% είναι η αισθητική του Steamboat Willie. Ξέρετε, τα μικιμάου του 30, όπου όλα ειναι ρευστά και λυγισμένα και δεν υπάρχει rigging ούτε για αστείο. Για όσους τα ψιλο-προλάβαμε, ξέρετε τι ειναι, δεν εξηγώ παρακάτω. Για τους πιο νέους, α) σας μισώ και β) φανταστείτε ασπρόμαυρο Cuphead. Ειδικά όταν έγινε public domain, αυτή η αισθητική πήρε πολύ τα πάνω της και για μένα, το Mouse P.I. For Hire χτύπησε φλέβα που το εκμεταλλεύτηκε
Γιατί δουλεύει στο Mouse P.I. For Hire
Δεν ξέρω γιατί. Μπορώ να υποθέσω, αλλά πραγματικά δεν πίστευα πως μπορούσε αυτό το πάντρεμα να γίνει. Πόσο μάλλον να γίνει ΤΟΣΟ καλά. Σίγουρα φταίει πως noir και μικιμαου εμφανίστηκαν την ίδια περίοδο. Ίσως φταίει πως το παιχνίδι ειναι σάτιρα. Και οι δύο απαντήσεις δεν με ικανοποιούν. Κατι που με φέρνει στο επιχείρημα πως η ομάδα πίσω από το παιχνίδι είχε τρελά κέφια.
Γιατί το Steamboat Willie ισχύει μόνο για τους χαρακτήρες. ΟΛΟ το υπόλοιπο παιχνίδι ειναι σε εξαιρετικά, ασπρόμαυρα 3d που δένουν άψογα τόσο με το noir όσο και με το καρτουνίστικο ύφος. Είναι αυτό που λέω πάντα. Γραφικά δεν σημαίνει φωτορεαλισμός. Σημαίνει ωραία κατεύθυνση και σαφής ταυτότητα. Γενικά δώσε μου τέτοια παιχνίδια σαν το Mouse P.I. For Hire αντί τα κλασικά ολόιδια παιχνίδια της Unreal.
Ιστορία και Πλοκή
Ok, είπαμε. Είσαι ο Jack Pepper, είσαι ένα ποντίκι στην Ποντικούπολη και είσαι ντετέκτιβ. Έρχεται μια φαινομενικά απλή υπόθεση, αλλά τίποτα δεν ειναι όπως φαίνεται επομένως πας στα διαφορα στάδια και εξερευνείς σκοτώνοντας ό,τι κινείται προς το μέρος σου. Η ιστορία σε κρατάει αρκετά, παρόλο που από ένα σημείο και μετά το skip dialogue θα φανεί ελκυστικό. Οι χαρακτήρες που συναντάς είναι ενδιαφέροντες, αν και εντελώς εξωφρενικοί – όπως αρμόζει σε μια παρωδία.
Κι εδώ ειναι τα δύο σημεία που κατά τη γνώμη μου το παιχνίδι λάμπει. Το πρώτο ειναι οι διάλογοι και το voice over. Διάβολε, ο Troy Baker δίνει ρεσιτάλ ως Jack Pepper, με την βαθιά μπάσα φωνή του να κλέβει την παράσταση. Όλοι οι διάλογοι είναι αστείοι και έξυπνοι, είτε έχουν σκοπό να προχωρήσουν την πλοκή, είτε να κάνουν κάποιο αστείο. Μην ξεχνάτε πως το Mouse P.I. For Hire ειναι παρωδία επομένως ο τόνος του δεν ειναι το σκληροτράχηλο νουάρ. Αλλά όλα τα αστεία είναι έξυπνα και καλοδουλεμένα, παρόλα αυτά που ακούτε από το IGN. Ρε φίλε είσαι στην ποντικούπολη, τι ήθελες, να μην εχει λογοπαίγνια με τυρί;
ΟΚ ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΕΣΤ: Όσοι παίξατε το Tiny Tina’s Wonderlands και σας άρεσαν οι τρολίστικοι διάλογοι, θα σας αρέσει και το Mouse P.I. For Hire. ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΙΔΙΑ ΦΑΣΗ.
Το δεύτερο είναι το πόσο σέβεται το source material του, ακόμη και τις στιγμές που φαίνεται πως το κοροϊδεύει. Υπάρχει μια γενική ισορροπία μεταξύ του φιλμ νουάρ και του αστυνομικού στοιχείου με το “είμαστε βιντεοπαιχνίδι με ποντίκια”. Η σοβαρότητα του παιχνιδιού δεν ειναι στη σοβαροφάνεια, αλλά στο πόσο σοβαρά παίρνει την αστειότητα του. Είναι σαν να έχεις έναν βετεράνο ηθοποιό σε κωμωδία που όμως δίνει την ερμηνεία της ζωής του. Και λες, γιατί δίνει τέτοια ερμηνεία, σε χαζοκωμωδία παίζει. Κι αυτό κάνει όλη την ταινία ακόμη καλύτερα.
Gameplay του Mouse P.I. For Hire
Από τα καλά boomer shooter, το παιχνίδι έχει όλα μπορεί να ζητήσει κανείς από το είδος. Πρακτικά το gameplay, όπως κάθε boomer shooter εξαντλείται στο εθιστικό, προχωράς στην πίστα, σκοτώνεις ό,τι κινείται προς το μέρος σου, παίρνεις το αντικείμενο που χρειάζεσαι για το Objective. Rinse and repeat. Προκειμένου να μην βαριέται ο παίκτης, το παιχνίδι έχει αρκετή ποικιλία στους εχθρούς αλλά και στα όπλα, με αποτέλεσμα συνεχώς να ανακατεύεται η τράπουλα. Το παιχνίδι δεν τραβάει και τόσο πολύ για να προλάβει να βαρεθεί κανείς.
Μαζί έρχονται και άλλα μικρά perks που διανθίζουν την ώρα σας. Υπάρχει το hub στο οποίο παίζεις το ένα παιχνίδι που έχει, αναβαθμίζεις τα όπλα και βάζεις τα στοιχεία στον πίνακα. Στο hub υπάρχουν και οι υπόλοιποι χαρακτήρες που σου δίνουν τα side jobs. Βασικά δεν κάνουν μεγάλη διαφορά, απλώς σε αναγκάζουν να κάνεις κάθε run των σταδίων λίγο πιο αργό και λίγο προσεκτικό. Γενικά έχει πράμα για completionists αν και προσωπικά θεωρώ το κύριο πυρήνα του παιχνιδιού υπέραρκετό.
Πράγματα για να γκρινιάξω
Πάντα υπάρχουν. Π.χ για μένα, μερικοί διάλογοι είναι υπερβολικά μεγάλοι και υπερβολικά ανούσιοι. Η ιστορία ίσως κάνει κάπου κοιλιά προς τα 3/4 όταν έχεις μαζέψει ένα κάρο στοιχεία αλλά ακόμη δεν έχεις καταλάβει πού το πάει. Ένα τεράστιο θέμα ειναι το weapon wheel, το οποίο άλλο όπλο πατάς και άλλο σου βγάζει. Η δυσκολία για μένα ήταν τίμια, και το παιχνίδι είναι αρκετά γεναιόδωρο σε πυρομαχικά και health potions. Αν θέλετε μεγάλη δυσκολία ίσως απογοητευτείτε.
Αλλά ρε φίλε, για αυτό κάνουμε κριτικές; Για να γκρινιάζουμε; όχι. Γκρινιάζω στο Hate the Game, στα reviews το καλό πρέπει να λέγεται. Μπορείτε να γκρινιάξετε για το παιχνίδι, αλλά στο τέλος της ημέρας το παιχνίδι είναι ένα μικρό διαμαντάκι. Και του αξίζει κάθε ευρώ από την τιμή του.
Επίλογος για το Mouse P.I. For Hire
Για μένα το παιχνίδι ειναι εκπληκτικό. Μοναδικό και το λέω χωρίς υπερβολή. Δεν κάνει τρελά πράγματα. Κάνει λίγα και τα κάνει όλα σωστά. Έχει ξεχωριστική οπτική ταυτότητα, έχει ωραίο gameplay. Οι διάλογοι του είναι λίγο “cheesy” (σορρυ δεν άντεξα), αλλά προσωπικά τους βρήκα εξαιρετικούς και εμπνευσμένους. Ο Troy Baker δίνει ρεσιταλ. Και μην ξεχνάτε πως μπορείτε να βρείτε το παιχνίδι μεταξύ 20-30 ευρώ. Δηλαδή σέβεται και την τσέπη του gamer.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το βασικό κριτήριο που πρέπει να έχουμε όταν κρίνουμε ένα παιχνίδι είναι ένα. Πόσο καλά περάσαμε παίζοντάς το. Όση πρωτοτυπία, όσα features κι αν έχει ένα παιχνίδι, αν δεν ειναι fun to play, έχει αποτύχει στον βασικό του σκοπό. Και το Mouse P.I. For Hire ειναι ίσως το πιο fun to play παιχνίδι που έπαιξα φέτος.
