Επιστροφή στην αγαπημένη horror ανθολογία!
Και είμαστε πάλι εδώ. Ξανά. Η Supermassive Games, επιστρέφει στην αγαπημένη μας horror ανθολογία. Με την πρώτη σεζόν να μετρά ήδη 4 τίτλους (Man of Medan, Little Hope, House of Ashes και The Devil in Me) σε διάστημα σχεδόν τεσσάρων ετών (με την τελευταία προσθήκη να είναι το The Devil in Me το 2022), ήρθε η ώρα, μετά από τέσσερα χρόνια να ταξιδέψουμε σε μία νέα horror ιστορία. Και αυτή την φορά, όντως ταξιδεύουμε. Στο διάστημα!
Ο λόγος για το Directive 8020!
Το παιχνίδι τοποθετείται σε μία εποχή κατά την οποία η Γη πεθαίνει και η ανθρωπότητα βρίσκεται στα πρόθυρα της εξαφάνισή της. Ο ”Tau Ceti f”, ο οποίος βρίσκεται 12 έτη φωτός μακριά, θεωρείται και -ίσως- εν τέλει να είναι ο πιο πιθανός προορισμός για το νέο σπίτι της ανθρωπότητας.
Πάνω σε αυτόν τον πλανήτη λοιπόν, συντρίβεται το spaceship ”Cassiopeia”, με το πλήρωνα να ανακαλύπτει σύντομα πως ένας απόκοσμος οργανισμός, έχει αποκλείσει το πλοίο. Ένας οργανισμός ο οποίος μπορεί να μιμείται το θήραμα του! Και κάπου εκεί ξεκινά η κλασσική συνταγή The Dark Pictures.
Κάθε επιλογή μετράει, κάθε απάντηση σε κάποιον διάλογο έχει την σημασία του στην έκβαση της ιστορίας αλλά κυρίως στην επιβίωση των ηρώων μας. Από την πρώτη στιγμή όμως, αντιλαμβάνεσαι πως η Supermassive Games, θέλει με την έλευση του νέου αυτού τίτλου να προσθέσει και άλλα στοιχεία στην συνταγή προκειμένου να την φρεσκάρει.
Ένα νέο σύστημα stealth, έχει ενταχθεί στον τίτλο, το οποίo έρχεται προφανώς να δέσει και με την προσέγγιση του παιχνιδιού. Αυτό μαζί με τους διάφορους αντιπερισπασμούς που θα πρέπει να δημιουργήσετε μέσα στους στενούς, άκρως σκοτεινούς και κλειστοφοβικούς διαδρόμους του spaceship, δημιουργούν μία πολύ όμορφη sci-fi horror εμπειρία. Οι εχθροί αντιδρούν σωστά στον ήχο και το φως, επομένως κάθε βήμα, δέσμη φωτός από τον φακό σας, πόρτα που ίσως κουνήσετε και ακουστεί το τρίξιμο μπορεί να φέρει άσχημα αποτελέσματα για τον χαρακτήρα που χειρίζεστε εκείνη την ώρα.
Πολλές επιρροές μπορείς να δεις στο όλο στήσιμο του τίτλου, αλλά επί προσωπικού μου έφερε περισσότερο στο μυαλό το The Thing.
Όμως, παρόλο που το όλο στήσιμο λειτουργεί η εκτέλεση της παραπάνω ιδέας, πολλές φορές είναι ανομοιόμορφη. Τα stealth τμήματα, ρίχνουν απότομα το pacing και δεν λειτουργούν πάντα σωστά. Συνεχίζω να αγαπάω την προσέγγιση που είχε η Supermassive Games, με το Until Dawn, στο πλαίσιο της αφήγησης και πως αυτή παρουσιάζεται.
Και μιλώντας για φρεσκάδα, εδώ έρχονται τα Turning Points που έρχονται να ”βοηθήσουν” τον παίκτη. Εγώ θα έλεγα για την ακρίβεια να εξερευνήσουν και την άλλη όψη του νομίσματος βέβαια.
Η ουσία των παιχνιδιών της Supermassive βασίζεται στις κρίσιμες επιλογές που πρέπει να πάρει ο παίκτης, σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Για να δείτε διαφορετικές οπτικές των επιλογών σας και που αυτές θα κατέληγαν, σίγουρα θα χρειαζόσασταν αρκετά playthroughs. Διαλέγοντας λοιπόν το σωστό mode, πριν αρχίσετε το παιχνίδι, η λειτουργεία που αναφέραμε παραπάνω, σας επιτρέπει την κρίσιμη στιγμή να κάνετε rewind!
Επίσης, το εν λόγω χαρακτηριστικό, επιτρέπει όχι μόνο να επαναφέρετε χαρακτήρες από τον θάνατο, αλλά και να κάνετε update στα traits των ηρώων και να δημιουργήσετε έτσι τις απαραίτητες συνθήκες για να εκκινήσετε νέες σκηνές, χωρίς να αγχώνεστε για έναρξη νέου παιχνιδιού από την αρχή. Θα λάβετε ενημέρωση από το ίδιο το παιχνίδι, για τις συνθήκες που θα πρέπει να πληροίτε πριν οι σκηνές ξεδιπλωθούν μπροστά σας, οπότε θα πρέπει να δοθεί απόλυτη προσοχή στον τρόπο με το οποίο θα αλληλεπιδράσετε με τα παρακλάδια του παιχνιδιού.
Φυσικά αυτό, είναι και ένα άκρως βολικό mode για τους κυνηγούς των trophies και τους competionists, μιας και κάνοντας rewind, μπορείτε να μαζέψετε σε πολύ λιγότερο χρόνο achievments-trophies.
Mιλώντας για modes, έχουμε τα εξής: Survivor και Explorer.
Survivor: Αυτή η λειτουργία παρέχει την παραδοσιακή εμπειρία της της ανθολογίας The Dark Pictures. Σε τιμωρεί δίχως πισωγυρίσματα. Πρέπει να ζήσετε με τις πράξεις και τις αποφάσεις σας, και οι νεκροί χαρακτήρες παραμένουν νεκροί. Το νέο σύστημα επαναφοράς “Turning Points” είναι απενεργοποιημένο, αναγκάζοντάς σας να αντιμετωπίσετε τις συνέπειες κάθε λάθους ή αποτυχημένου QTE.
Explorer: Αυτή η λειτουργία είναι πιο επιεικής. Χρησιμοποιεί το ”Turning Points” mode, του παιχνιδιού, επιτρέποντάς σας να αποκτήσετε πρόσβαση σε ένα διακλαδιζόμενο δέντρο ιστορίας και να κάνετε επαναφορά σε κρίσιμες επιλογές. Εάν πάρετε μια κακή απόφαση ή χάσετε ένα μέλος του πληρώματος, μπορείτε να κάνετε παύση, επαναφορά και ακύρωση της επιλογής σας.
Φυσικά έχουμε και το multiplayer κομμάτι, μέσω του movie night, ένα offline couch co-op όπου πάνω από 5 άτομα μπορούν να διαλέξουν ένα μέλος από το crew του spaceship παίζοντας κάθε φορά που το υποδεικνύει η ιστορία!
Ενώ έχουμε και το multiplayer κομμάτι, το οποίο θα υποστηρίζει πάλι πέντε παίκτες online, το οποίο όμως θα έρθει ως free post-launch update.
Όσον αφορά το σενάριο και την ιστορία, έχει κάποιους τρομακτικούς τόνους, άλλες φορές αναμενόμενους άλλες φορές από εκεί που δεν το περιμένεις. Η ιστορία δεν βαδίζει σε ένα ιδιαίτερο νέο έδαφος, παρόλα αυτά είναι ως επί το πλείστον αρκετά καλή, κάτι στο οποίο βοηθούν οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, όπως για παράδειγμα της Lashana Lynch που ενσαρκώνει την Young καθώς και του Danny Sapani, που ενσαρκώνει τον καπετάνιο του πλοίου, Stafford. Γενικά και οι υπόλοιποι ηθοποιοί έχουν μία πάρα πολύ καλή ερμηνεία η οποία με άφησε απολύτως ικανοποιημένο και σίγουρα αρκετά επίπεδα πιο πάνω από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς.
Φυσικά ενεργό ρόλο, έχει και η εξωγήινη μορφής ζωής που έχει καταλάβει το πλοίο. Είναι αποτυπωμένη εξαιρετικά, και παρουσιάζεται ως κάτι αρκετά αποκρουστικό. Είναι δύσβατο και διεστραμμένο και το γεγονός ότι μπορεί να πάρει οποιοδήποτε σχήμα κάνει τις συναντήσεις μαζί του ακόμα πιο φρικτές, καθώς οι τερατώδεις μορφές του έχουν μια ανησυχητική εμφάνιση, Και όλα αυτά έρχονται και γίνονται ακόμη ”καλύτερα” μιας και έρχονται στιγμές που είσαι με κάποιον και δεν μπορείς να διακρίνεις αν είναι ένα γνήσιο ανθρώπινο ον ή η εξωγήινη μορφή ζωής που περιμένει να σε εξοντώσει.
Στο τέλος κάθε κεφαλαίου, (8 στο σύνολο), υπάρχει και ένα μουσικό κομμάτι το οποίο μου θύμισε πάρα πολύ τα Chapter Songs, του Alan Wake franchise.
Το Directive 8020, έχει μακράν τον πιο εξελιγμένο οπτικό τομέα που έχουμε δει σε τίτλο της Supermassive Games. Τα πρόσωπα και τα facial animations έχουν υποστεί τεράστιο upgrade ενώ και το lip-sync έχει βελτιωθεί αισθητά. Οι χώροι του διαστημόπλοιου είναι όμορφοι και παράλληλα αποπνικτικοί δημιουργώντας μία εξαιρετική ατμόσφαιρα.
Το Review βασίζεται στην PC έκδοση του τίτλου. Σε σύστημα με RTX 4080, i7-13700K και 32GB Ram, σε 2K ανάλυση ο τίτλος έτρεχε απροβλημάτιστα στα 100-115 FPS με ενεργοποιημένο το DLSS (Quality). Μέχρι να ανοίξεις όμως τα Ray-Tracing φίλτρα…Αυτή την στιγμή ο τίτλος αντιμετωπίζει τεράστιο θέμα, στο πως συμπεριφέρεται με ενεργό το Path Tracing. Ενεργοποιώντας το,τα frames πέφτουν κατακόρυφα, ακόμη και με DLSS στο Performance. Έχοντας ένα τόσο ικανό σύστημα, το να βλέπω 35 FPS με Ρath Tracing ανοιχτό, είναι απογοητευτικό. Και αυτό φυσικά συμβαίνει και σε συστήματα πολύ καλύτερα και πολλών χιλιάδων ευρώ, ελπίζω να φτιαχτεί γρήγορα.
Πάντως με το ray-tracing απενεργοποιημένο ο τίτλος συνεχίζει να είναι πανέμορφος και εντυπωσιακός!
Το Directive 8020 σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σεζόν για την ανθολογία Dark Pictures και ξεκινά πολύ δυνατά! Το τεράστιο άλμα από τη Γη στο διάστημα μας δίνει ουσιαστικά έναν τρόπο να βιώσουμε τον τρόμο και ως επί το πλείστον λειτουργεί. Παρόλα αυτά, συχνά ανατρέπεται από τρομερά stealth τμήματα που γρήγορα καταπνίγουν την ένταση λόγω της υπερβολικής εξάρτησης που υπάρχει από την ησυχία που προκύπτει.
Εν κατακλείδι όμως, θεωρώ πως είναι πως εάν όχι το καλύτερο ίσως από τα καλύτερα παιχνίδια που έχει προσφέρει η Supermassive Games (μετά την κορυφή του Until Dawn).
Ευχαριστούμε την Bandai Namco Entertainment, για την παραχώρηση του τίτλου ώστε να επιτευχθεί το Review.
