Οh boy this is going to be something. Πριν ξεκινήσω να μπαίνω στο ζουμί της κριτικής, πρέπει πρώτα να θέσω το πλαίσιο και το κλίμα. Επειδή το Tainted Grail: The Fall of Avalon δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Με early access από το 2023 κανονική κυκλοφορία το 2025, το παιχνίδι μετατράπηκε από μια απλή κυκλοφορία σε σύμβολο μιας μερίδας gaming. Επηρεάζει αυτό καθόλου την κριτική; Ελαφρώς. Μιλάμε πλέον για δύο διαφορετικά πράγματα που πρέπει κάπως να αποδομηθούν. Πρώτον, το παιχνίδι καθεαυτόν, να αναλυθεί και να δούμε τι κάνει σωστά και τι όχι. Δεύτερον, την ιδέα που έχουν πολλοί gamers και κριτικοί για το παιχνίδι, που επηρεάζει την γενικότερη πρόσληψή του. Πάμε για μια χειρουργική κριτική που θα ρίξει λίγο περισσότερο φως στο τι εστί Tainted Grail: The Fall of Avalon.
Optimization
Και ξεκινάμε με το optimization. Δεν θα πω πως είναι καλό, αλλά είναι αρκετά τίμιο. Ο λόγος που είναι τίμιο είναι το γεγονός πως είναι χτισμένο σε Unity και όχι σε Unreal. Αυτό έχει πολλά θετικά, τα οποία είναι καλοδεχούμενα. Ελάχιστα loading screens, αλλά μην ακούτε αυτούς που λένε πως δεν έχει καθόλου. Όπως σε όλα τα παιχνίδια του είδους, κάθε φορά που αλλάζετε περιοχή ή μπαίνετε σε εσωτερικό χώρο το loading screen θα κάνει την εμφάνισή του. Πέρα από αυτό, το παιχνίδι τρέχει καλά. Ακόμη και σε πολύ low-end PC, με ένα Full HD και medium settings τα 30-40 FPS τα έχετε στο νερό. Το παιχνίδι είναι ιδιαίτερα απλό στην παρουσίασή του, και η απουσία particle effects ή πληθώρα εχθρών κάνει το παιχνίδι εξαιρετικά φιλικό στο μηχάνημά σας. Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος.
Γραφικά – Ήχος
Με ξέρετε. Έχετε διαβάσει τόσες κριτικές μου και άλλους τόσους σχολιασμούς παιχνιδιών. Τα γραφικά δεν με ενδιαφέρουν. Ναι, τα επαινώ όταν είναι ωραία, αλλά αν ένα παιχνίδι δεν έχει καλά γραφικά… νταξ, δεν θα σκάσουμε κιόλας. ΑΛΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ, θα κάνω μια εξαίρεση για το Tainted Grail: Fall of Avalon. Τα γραφικά του είναι ΑΠΑΙΣΙΑ. ΑΠΑΙΣΙΑ. Δεν το λέω επειδή δεν είναι φωτορεαλιστικά. Το λέω γιατί το Vanilla Skyrim φαινόταν ΚΑΛΥΤΕΡΟ οπτικά από αυτό το αίσχος.
Οκ, το καταλαβαίνω. Δεν θες να είσαι η αιχμή του δόρατος σε γραφική δύναμη. Το σέβομαι. Το κατανοώ. Μερικές φορές το επικροτώ. Αλλά όταν πρέπει να σε συγκρίνω με παιχνίδι του 2011 για να πω πως ΙΣΩΣ και να έχεις καλύτερα γραφικά, αυτό είναι κοροϊδία. Δεν ξέρω γιατί καμία κριτική δεν το αναφέρει. Και για να μπω και στην ουσία της κριτικής, μερικές φορές η υποκρισία δεν κρύβεται. Το 2017 θάψανε όλοι το Andromeda γιατί δεν είχε καλά facial animations, κι εδώ πέρα που τα πρόσωπα μοιάζουν κολλημένα από εποχή Max Payne 1, το κάνουμε γαργαρούλα.
Ακόμη και τα περιβάλλοντα είναι σχεδόν νεκρά. Περνάς από πόλεις, χωριά και φρούρια και δεν βρίσκεις σχεδόν κανένα μέσα. Όλοι οι NPC είναι σχεδόν questgivers ή merchants. Αυτό σημαίνει πως σε κάθε χωριό υπάρχουν 10-12 NPC για να κατοικήσουν σε όλοκληρη την περιοχή. Οι φρουροί είναι ελάχιστοι και γενικά το Tainted Grail: Fall of Avalon έχει από τους πιο άνευρους κόσμους που έχω δει.
Art Design
Βέβαια, ό,τι του λείπει σε γραφικά, το έχει σε Art Direction. Το παιχνίδι ξέρει καλά τι θέλει να κάνει και πώς να το κάνει. Το παιχνίδι έχει τρεις σαφείς και διακριτές περιοχές, σε έναν κόσμο ο οποίος καταρρέει. Κυριολεκτικά τα πάντα είναι σμπαράλια, παντού υπάρχουν ερείπια και σπασμένες γέφυρες και κατεστραμμένα κάστρα. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν κάπως μια επίδραση από Elden Ring, αλλά σίγουρα ο κόσμος του Tainted Grail: Fall of Avalon πνέει τα λοίσθια. Οι τρεις λοιπόν περιοχές είναι: The Horns of the South, που είναι τα πράσινα δάση της Αγγλίας/Avalon, το Cuanacht που είναι μισό λιβάδια-μισό στοιχειωμένο δάσος και το Forlorn Swords που απλώς είναι Skyrim. Όλα ξεκάθαρα, όλα διακριτά.
Note: Τι φάση με τα χιονισμένα τοπία και τον κακό σχεδιασμό του χάρτη; Γιατί όλα τα χιονισμένα τοπία πρέπει να έχουν σαράντα επίπεδα elevation και να μην ξέρω που πηγαίνω και ο χάρτης να μην βοηθάει στο ελάχιστο; Κυριολεκτικά πήρα vibes Gothic 3 και νόμιζα πως το είχαμε ξεπεράσει ως gaming αυτό. Σταματήστε να κάνετε χιονισμένα βουνά, αν δεν φτιάξετε πρώτα το navigation.
Ήχος
Σπάνια γράφω για ήχο, αλλά πρέπει να πω πως το sound design είναι on spot. Πολύ καλός ήχος, πολύ καλά εφέ και τα 2-3 κομμάτια που παίζουν ειδικά στην αρχή, θα σας μείνουν. Δεν είναι επίπεδα Clair Obscur, αλλά σίγουρα κάνουν stand out.
Ιστορία του Tainted Grail: Fall of Avalon
Πολλοί θα προσπαθήσουν να σας πείσουν πως το Tainted Grail: Fall of Avalon έχει την φοβερή ιστορία που θα σας ανατινάξει. ΟΧΙ. Απλώς ΟΧΙ. Δεν είναι πως είναι κακή, αλλά δεν είναι ούτε τρομερά αξιομνημόνευτη. Η γενική ιστορία είναι η εξής: Είσαι ο κλασικός σιωπηλός τυπάς από τα Elder Scrolls, που κάπως μπαίνει μέσα σου ο βασιλιάς Αρθούρος. Που έχει πάθει αμνησία. Στόχος σου να πάρεις 3 αντικείμενα που θα τον κάνουν να ανακτήσει τη μνήμη του: Το Εξκάλιμπερ (προφανώς), την Ασπίδα του Παλαμήδη και το Στέμμα του βασιλιά. Εννοείται λοιπόν πως περιφέρεσαι στον χάρτη, ακολουθείς το main quest που στο τέλος θα σε οδηγήσει στο αντικείμενο και θα ξεκλειδώσει μια μνήμη. Ξεκλείδωσε τρεις μνήμες και αποφάσισε εσύ για την μοίρα του Avalon.
Επιλογές
Πολλοί θίγουν το θέμα των επιλογών και πως οι αποστολές μπορούν οδηγήσουν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Αυτό είναι αληθές κατά το ήμισυ. Κατ’ αρχάς, τα περισσότερα side missions είναι εντελώς αναξιομνημόνευτα. Υπάρχουν 2-3 που θα τα θυμάστε, γιατί είναι φοβερά στη σύλληψή τους, αλλά τα περισσότερα είναι ό,τι θα περιμένατε από ένα τέτοιο παιχνίδι. No points there. Τώρα για τις επιλογές ναι. Υπάρχουν επιλογές, σχετικά με το πώς θα γίνει η έκβαση της αποστολής, αλλά κι αυτό δεν είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα παιχνίδια (ναι, και το Avowed).
Θα σας πω ένα παράδειγμα. Στο πρώτο φρούριο που συναντάτε, βρίσκετε έναν μεθυσμένο φρουρό. Του μιλάτε και ανάλογα με τον διάλογο, μπορείτε να τον αναφέρετε στον διοικήτή του ή όχι. Αν τον αναφέρετε, θα τον πιάσουν και θα τον βάλουν στο κλουβί. Κι εκεί που λέτε, α τι ωραία, ο κόσμος αντιδρά, την επόμενη φορά θα τον δείτε στο πόστο του, εξίσου μεθυσμένο όπως και πριν.
Θέλω να πω, οι επιλογές υπάρχουν και οδηγούν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Απλώς όχι στο σημείο που λένε οι χειροκροτητές του. Δεν είναι το Detroit Become Human στις επιλογές, ούτε θα δείτε επιλογές να έχουν συνέπειες σε πολλαπλά στάδια. Ναι, έχετε την ευχέρεια να επιλέξετε με ποιον να συμμαχήσετε και ποιον να προδώσετε, αλλά ως εκεί.
Gameplay
To gameplay του είναι καλό. Τίμιο, τιμιότατο. Είναι μια πολύ καλή εκδοχή του του Scrollslike τόσο στη μάχη όσο και στην εξερεύνηση. Έχεις την τον open-zone (οχι open-world) και μπορείς να κάνεις ό,τι θες. Θες να ακολουθήσεις το σημαδάκι για την κύρια αποστολή; μια χαρά. Θες να χαθείς και να εξερευνήσεις; μια χαρά και πάλι. Το παιχνίδι δεν σου κρατά (πολύ) το χέρι και σε αφήνει αρκετά ελεύθερο. Και έχει αρκετά πράγματα να ανακαλύψεις… μόνο που θα τα ανακάλυπτες ούτως ή άλλως. Το παιχνίδι έχει αρκετά side missions που πολλές φορές θα σε στείλει πίσω σε πράγματα που ήδη έχεις ανακαλύψει. Ή πολλές από τις ανακαλύψεις θα θέλουν συγκεκριμένα αντικείμενα, που θα αναγκαστείς να πεις “οκ, περάσω αργότερα”.
Από άποψη Levelgating το παιχνίδι ξεκινάει να έχει τα θεματάκια του. Κατ’ αρχάς στο παιχνίδι δεν μπορείς να κάνεις upgrade τα όπλα σου. Αυτό κάνει όλο το crafting παντελώς αχρείαστο καθώς δεν υπάρχει λόγος να φτιάξεις κάτι, όταν ένα τέρας μπορεί να έχει καλύτερο loot. Από upgrades έχεις μόνο τα skill trees. Που ναι, είναι τεράστια και έχουν ένα σωρό perks… αλλά όλα είναι stat based. Ούτε και ένα upgrade δεν σου δίνει κάποιο νέο ability ή κάτι. Η μάχη είναι η ίδια από την αρχή μέχρι το τέλος και απλώς αυξάνονται οι αριθμοί με κάθε level. Ειδικά όμως προς το τέλος, οι εχθροί παίρνουν την ανιούσα. Εκεί πέρα που σκοτώνατε τα πάντα με 2-3 χτυπήματα τώρα 10-12 και καν.
Τέλος οι αποστολές δεν είναι και κάτι σπουδαίο. Έχουν μεν σχέση με την ιστορία από άποψη αφήγησης, αλλά από άποψη gameplay είναι η ίδια φόρμουλα που ξέρουμε και αγαπήσαμε. Fetch quests, πήγαινε εκεί και σκότωσε ό,τι βρεις μπροστά σου. Ναι, δουλεύουνε, αλλά δεν είναι το gameplay που θα σας ανατινάξει τον εγκέφαλο (και που δεν μπορείτε να βρείτε σε τόσα άλλα RPG)
Μαχη του Tainted Grail: Fall of Avalon
Το κυρίως μέρος του παιχνιδιού είναι μάχη. Συνεχώς κάτι σας κυνηγάει, κάτι θα σκοτώνετε – ακόμη και τις φορές που θα είστε σε camp. Παρόλο που η μαγεία είναι viable path, εντούτοις δεν λειτουργεί τόσο καλά. Τα melee και τα range builds είναι πολύ καλύτερα από την μαγεία. Τα όπλα που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε είναι 4: Dual wield, shields, bows και greatswords. Για καλή σας τύχη, μπορείτε να έχετε μέχρι 4 όπλα σε κάθε φορά και να τα αλλάζετε με τα κουμπια 1-4. Κάτι το οποίο είναι πάλι λίγο παράξενο. Τα talent trees δεν δίνουν πολλά skill points, ίσα ίσα για να φουλάρετε 1-2 builds. Δεν υπάρχει λόγος για να έχετε 4 διαφορετικά όπλα συνεχώς διαθέσιμα, όταν με το ζόρι μπορείτε να αξιοποιήσετε τα 2.
Το μεγάλο πρόβλημα με την μάχη δεν είναι τόσο ο τρόπος με τον οποίο μάχεσαι, που μπορώ να πω είναι από τις καλές εκδοχές του Scrollslike. Το πρόβλημα ξεκινάει στο τεράστιο spike που υπάρχει στο Forlorn Swords. Εκεί που μια βαράς και μια πεθαίνει, στα προηγούμενα δύο μέρη, ε, στην τρίτη περιοχή κάθε mob είναι και ένα boss. Αφενός (υποθέτω) το παιχνίδι υποθέτει πως έχετε κανει max out τουλάχιστον 1 skill tree, άρα είστε δεσμευμένοι σε αυτό. Αφετέρου όμως το health pool είναι στο θεό, όλοι οι εχθροί είναι σφουγγάρια και σαν να μην έφταναν αυτά, κάποιοι από τους εχθρούς έχουν ένα μόνιμο dodge skill που τους κάνει σπαστικούς. Long story short, 2 χρόνια μετά το παιχνίδι έχει ακόμη θέματα ισορροπίας.
Η υποκρισία των Gamer
Δεν θα μασήσω τα λόγια μου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα με το Tainted Grail: Fall of Avalon δεν ήταν με το παιχνίδι, αλλά με τους reviewers και τους gamers. Όλοι το παρουσίαζαν σαν το καλύτερο Scrollslike Παιχνίδι, το “ό,τι πιο κοντινό σε Bethesda”, το παιχνίδι που έκανε ό,τι δεν μπορούσε να κάνει το Avowed και ένα σωρό άλλα παιχνίδια. Σοβαροί άνθρωποι κατάπιαν αμάσητες όλες τις αδυναμίες του, απλώς και μόνο για να την πουν στην δυτική βιομηχανία του gaming. Εν ολίγοις όλα αυτά είναι (τουλάχιστον για μένα) ψέματα. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει.
Δεν είναι πως το Tainted Grail: Fall of Avalon δεν είναι καλό παιχνίδι ή δεν έχει πολλές αρετές. Αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του κάνει ό,τι κάνουν και τα άλλα Scrollslike. Λίγη μάχη, λίγη ιστορία, καμιά επιλογή μέσα μέσα και χαρακτήρες που κάποιοι σου μένουν και κάποιοι όχι. Αν υπάρχει κάποιος που θυμάται καλύτερα κάποιον NPC από τις Dal Riata φυλές, από ό,τι τον Kai ή την Yatzli, λέει ψέματα. Το καταλαβαίνεις πρώτον από τον ίδιο βαθμό που έχουν τα δύο παιχνίδια και δεύτερον από τις αρνητικές κριτικές που αφήνουν και δεν έχουν καμία σχέση με το παιχνίδι. Όχι φίλε gamer, ούτε το Avowed ούτε το Tainted Grail αξίζουν για 3 στα 10. Άσε το πληκτρολόγιο, δεν είναι οι κριτικές για σένα.
Επίλογος για το Tainted Grail: Fall of Avalon
Το Tainted Grail: Fall of Avalon μου άρεσε όχι γιατί έκανε διαφορετικά πράγματα από το Avowed, αλλά γιατί έκανε τα ίδια με το Avowed. Απλά και τίμια. Καλή μάχη, ενδιαφέρουσα ιστορία, κάποιες επιλογές και μικρές ζώνες για να εξερευνήσει κανείς. Μου άρεσε ο πιο σκοτεινός και αρρωστημένος τόνος του, και αν οι δημιουργοί του είχαν περισσότερο χρόνο και χρήματα, σίγουρα θα ήταν ακόμη καλύτερο. Αδυναμίες υπάρχουν, παιχνίδι τέλειο δεν υπάρχει. Αλλά είναι μια τίμια προσπάθεια που στέκεται επάξια σε ΑΑΑ παιχνίδια (για να μην πω για τα ΑΑΑΑ). Αλλά μετά το ΤΟΣΟ hype που έφαγε από τους gamers που το παρουσίαζαν σαν ένα δεύτερο Kingdom Come: Deliverance, μου άφησε μια πικρή γεύση. Ως gamer και reviewer μπορώ να ξεχωρίσω το παιχνίδι από τις προσδοκίες μου. Και αν το έκαναν και άλλοι αυτό το πράγμα, θα είχαμε γλιτώσει από πολλά.
