Υπάρχουν παιχνίδια τρόμου που προσπαθούν να σε τρομάξουν. Και υπάρχουν παιχνίδια που θέλουν να σε κάνουν να αισθανθείς ότι κάτι δεν πάει καλά με τον κόσμο γύρω σου. Το The Sinking City 2 ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Η επιστροφή του franchise της Frogwares επιχειρεί να πάρει όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν το πρώτο The Sinking City ξεχωριστό —την κοσμική φρίκη, τη μυθολογία του H.P. Lovecraft, την αίσθηση ενός κόσμου που καταρρέει και την αμφιβολία για το τι είναι πραγματικό— και να τα μετατρέψει σε μια πιο καθαρόαιμη survival horror εμπειρία.
Η πρώτη μεγάλη αλλαγή γίνεται αντιληπτή σχεδόν αμέσως: το The Sinking City 2 δεν δείχνει να θέλει απλώς να επαναλάβει τη συνταγή του προκατόχου του. Αντίθετα, φαίνεται αποφασισμένο να μετακινήσει τη σειρά σε ένα πιο κλειστοφοβικό, πιο έντονο και πιο παραδοσιακό horror περιβάλλον. Εκεί όπου το πρώτο παιχνίδι επένδυε σημαντικό μέρος της ταυτότητάς του στην εξερεύνηση της Oakmont και στη λογική ενός open-world investigation adventure, η συνέχεια εστιάζει περισσότερο στην ατμόσφαιρα, την εξερεύνηση εσωτερικών χώρων, τη μάχη και την επιβίωση, φανερά επηρεασμένο από παιχνίδια σταθμούς του survival horror genre, όπως το Resident Evil, The Evil Within, κλπ.
Βέβαια, αυτή είναι μία επιλογή, που μπορεί να διχάσει τους παλιούς παίκτες. Από τη μία πλευρά, κάνει την εμπειρία πιο άμεση και πιο τρομακτική. Από την άλλη, μειώνει λίγο από εκείνη την ιδιόμορφη αίσθηση ελευθερίας και έρευνας που χαρακτήριζε το πρώτο παιχνίδι.
Η ιστορία του The Sinking City 2
Το The Sinking City 2 μεταφέρει τη δράση στη δεκαετία του 1920 και συγκεκριμένα στο Arkham, μια πόλη της Νέας Αγγλίας που έχει βυθιστεί κάτω από ένα μυστηριώδες και υπερφυσικό νερό. Πρόκειται για μια διαφορετική πόλη από το Oakmont του πρώτου παιχνιδιού, ενώ η ιστορία είναι αυτοτελής, με νέο πρωταγωνιστή και μια νέα υπόθεση.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Calvin Rafferty, ένας άνδρας με ερευνητικό και απόκρυφο υπόβαθρο, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια προσωπική τραγωδία. Ένα τελετουργικό που πήγε στραβά έχει αφήσει την αγαπημένη του, Faye, σε μια κατάσταση όπου η ψυχή της έχει παγιδευτεί στα Dreamlands — τον εφιαλτικό κόσμο που αποτελεί σημαντικό κομμάτι της Lovecraftικής μυθολογίας. Παράλληλα, η ίδια η πόλη του Arkham βυθίζεται όλο και περισσότερο στο χάος.
Ο στόχος του Calvin είναι αρχικά απλός και βαθιά προσωπικός: να βρει έναν τρόπο να σώσει τη Faye. Για να το πετύχει, όμως, πρέπει να εισχωρήσει όλο και βαθύτερα στο πλημμυρισμένο Arkham και να ανακαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει στην πόλη.
Στην πορεία, η προσωπική του αναζήτηση μπλέκεται με μια πολύ μεγαλύτερη υπερφυσική απειλή. Το Arkham δεν είναι απλώς μια πόλη που χτυπήθηκε από μια καταστροφή. Οι δρόμοι, τα κτίρια και οι άνθρωποί της έχουν επηρεαστεί από δυνάμεις που ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική. Πλάσματα αναδύονται από τα νερά, νεκροί ξαναγυρίζουν στη ζωή και η πραγματικότητα αρχίζει να αποκτά όλο και πιο εφιαλτικές διαστάσεις. Έτσι, η ιστορία μετατρέπεται σταδιακά από μια προσωπική αποστολή διάσωσης σε μια προσπάθεια να κατανοήσει ο Calvin τι έχει συμβεί στο Arkham και ποια είναι η σχέση της καταστροφής με τις αρχαίες, κοσμικές δυνάμεις που βρίσκονται πίσω από αυτήν.
Η Frogwares κρατά εδώ μια διαφορετική αφηγηματική προσέγγιση από το πρώτο The Sinking City. Αντί για ένα μεγάλο open-world detective adventure, η συνέχεια επικεντρώνεται περισσότερο στην επιβίωση, την εξερεύνηση και την αποκάλυψη της ιστορίας μέσα από περιβάλλοντα, στοιχεία, σημειώσεις, τελετουργικά και προαιρετικές έρευνες.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η ιστορία δεν βασίζεται αποκλειστικά στο ερώτημα ”τι συνέβη;”, αλλά και στο ”μέχρι πού είσαι διατεθειμένος να φτάσεις για να σώσεις έναν άνθρωπο που αγαπάς”;
Και αυτό δίνει στην πλοκή μια πιο προσωπική διάσταση. Ο Calvin δεν εξερευνά το Arkham απλώς επειδή θέλει να λύσει ένα μυστήριο. Έχει έναν συγκεκριμένο άνθρωπο να σώσει και κάθε βήμα προς το εσωτερικό της πόλης τον φέρνει πιο κοντά σε μια πραγματικότητα που γίνεται ολοένα πιο παράλογη και επικίνδυνη.
Χωρίς να αποκαλύπτει τις σημαντικές ανατροπές της ιστορίας, το The Sinking City 2 μπορεί επομένως να περιγραφεί ως μια Lovecraftική ιστορία διάσωσης, μυστηρίου και κοσμικού τρόμου, στην οποία η προσωπική αναζήτηση του πρωταγωνιστή συναντά μια υπερφυσική καταστροφή που απειλεί ολόκληρο το Arkham. Και όπως επιβάλλει η Lovecraftική παράδοση, όσο περισσότερες απαντήσεις βρίσκει ο Calvin, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι ορισμένες αλήθειες ίσως θα ήταν καλύτερο να παραμείνουν κρυμμένες.
Το σημαντικότερο πλεονέκτημα του The Sinking City 2 είναι ότι καταλαβαίνει κάτι θεμελιώδες για τον Lovecraftικό τρόμο: το τέρας δεν είναι πάντα το πραγματικό πρόβλημα.
Η ατμόσφαιρα έχει μεγαλύτερη σημασία από ένα απλό jump scare. Οι σκοτεινοί διάδρομοι, τα παράξενα πλάσματα, η αρχιτεκτονική που μοιάζει να αψηφά τους νόμους της πραγματικότητας και η διαρκής αίσθηση ότι ο χαρακτήρας βρίσκεται σε έναν κόσμο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, δημιουργούν μια εμπειρία που βασίζεται περισσότερο στην ένταση παρά στον εύκολο τρόμο. Η Frogwares φαίνεται να έχει καταλάβει ότι η κοσμική φρίκη λειτουργεί καλύτερα όταν δεν εξηγούνται όλα. Όσο περισσότερο ο παίκτης προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει, τόσο περισσότερο αισθάνεται ότι η πραγματικότητα γύρω του διαλύεται.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για ένα sequel. Το εύκολο θα ήταν να χρησιμοποιήσει ξανά τους ίδιους μηχανισμούς και την ίδια μυθολογία, προσθέτοντας απλώς περισσότερους εχθρούς και μεγαλύτερους χώρους. Αντί γι’ αυτό, το The Sinking City 2 φαίνεται να προσπαθεί να δημιουργήσει μια πιο συμπυκνωμένη horror εμπειρία, που όμως ακολουθά την πεπατημένη, δίχως να προσφέρει κάτι νέο στο είδος. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι απαραίτητα κακό, αλλά σίγουρα δεν μπορώ να πω, πως είδα κάτι φρέσκο.
Η σημαντικότερη αλλαγή στη φιλοσοφία του παιχνιδιού είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την εξερεύνηση και τη μάχη.
Το πρώτο The Sinking City ήταν, πάνω απ’ όλα, ένα detective game με έντονα horror στοιχεία. Η έρευνα, η συλλογή στοιχείων και η προσπάθεια να συνδέσεις τα κομμάτια μιας υπόθεσης αποτελούσαν μεγάλο μέρος της εμπειρίας. Το sequel δείχνει να μετακινεί το βάρος προς ένα μοντέλο που θυμίζει περισσότερο survival horror. Αυτό αποτυπώνεται και από την πρώτη στιγμή, βλέποντας κάποιος, το inventory του ήρωα μας, το οποίο ακολουθεί την πεπατημένη των survival horror τίτλων.
Το UI του θα σας θυμίσει προφανώς Resident Evil, ενώ θα πρέπει να γίνεται σωστή διαχείριση του inventory σας. Καθώς προχωράτε, θα έχετε την δυνατότητα μέσω της εξερεύνησης να μεγαλώσετε τον χώρο του inventory σας (όντας τυπικό survival horror παιχνίδι), ενώ υπάρχουν και τα σχετικά safe rooms στα οποία κάνετε τα save σας, διαχειρίζεστε το stash σας, καθώς και τα abilities σας. Εννοείται πως το crafting είναι βασικός πυλώνας του gameplay.
Αυτό σημαίνει ότι η μάχη αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Τα πυρομαχικά, οι πόροι και η θέση του παίκτη στον χώρο αποκτούν μεγαλύτερη στρατηγική αξία. Δεν αρκεί να προχωράς και να πυροβολείς ό,τι κινείται. Η αντιμετώπιση των πλασμάτων απαιτεί προσοχή, ενώ η εξερεύνηση μπορεί ανά πάσα στιγμή να μετατραπεί σε μάχη επιβίωσης.
Η αλλαγή αυτή είναι καλοδεχούμενη, ειδικά αν ο στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα παιχνίδι που κρατά τον παίκτη διαρκώς σε εγρήγορση. Ωστόσο, υπάρχει και ένας κίνδυνος: όσο περισσότερο το The Sinking City 2 πλησιάζει στη λογική του παραδοσιακού survival horror, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να χάσει μέρος της προσωπικότητάς του.
Η μάχη είναι καλύτερη, αλλά όχι τέλεια
Το combat είναι μία από τις σημαντικότερες βελτιώσεις του sequel.
Τα όπλα έχουν περισσότερο βάρος και η αντιμετώπιση των εχθρών είναι πιο άμεση. Η Frogwares έχει αφαιρέσει ορισμένα στοιχεία του πρώτου παιχνιδιού και έχει δημιουργήσει ένα πιο καθαρό σύστημα δράσης. Υπάρχει dodge, καλύτερη αίσθηση στην κίνηση και μεγαλύτερη έμφαση στην τοποθέτηση.
Όμως το παιχνίδι δεν θέλει να σε κάνει υπερήρωα.
Τα πυρομαχικά δεν είναι άπειρα και οι εχθροί μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικά επίμονοι. Αυτό σημαίνει ότι η σωστή ερώτηση δεν είναι πάντα ”πώς θα σκοτώσω αυτό το πλάσμα;”, αλλά ‘‘αξίζει να σπαταλήσω πυρομαχικά για να το σκοτώσω;”.
Ορισμένοι από τους εχθρούς, μάλιστα, είναι σχεδιασμένοι ώστε να κάνουν την απόφαση ακόμη δυσκολότερη. Το Slither, για παράδειγμα, μπορεί να καταλάβει και να επαναφέρει νεκρά σώματα, δημιουργώντας καταστάσεις όπου αυτό που θεωρούσες τελειωμένο ξανασηκώνεται.
Από την άλλη, υπάρχει ένα πρόβλημα: το παιχνίδι μερικές φορές χρησιμοποιεί τη μάχη τόσο συχνά ώστε να ακυρώνει μέρος της εξαιρετικής level design δουλειάς του. Όταν ξέρεις ότι σχεδόν κάθε πέρασμα από έναν διάδρομο μπορεί να καταλήξει σε μάχη, ο πειραματισμός με τον χώρο χάνει λίγο από τη σημασία του.
Δεν είναι καταστροφικό. Είναι όμως μια χαμένη ευκαιρία.
Τα τέρατα είναι από τους μεγάλους πρωταγωνιστές
Αν υπάρχει ένας τομέας στον οποίο η Frogwares φαίνεται να άφησε τη φαντασία της χωρίς λουρί, αυτός είναι ο σχεδιασμός των πλασμάτων. Το The Sinking City 2 δεν προσπαθεί να δημιουργήσει ”όμορφα” τέρατα. Θέλει να δημιουργήσει πλάσματα που προκαλούν αηδία, δυσφορία και φόβο. Η ίδια η Frogwares εξηγεί ότι για το sequel ξαναδούλεψε τα creatures, με νέα μοντέλα και textures και μεγαλύτερη έμφαση σε τραυματισμούς, σκισμένο δέρμα και εκτεθειμένη σάρκα. Ανάμεσα στα πλάσματα βρίσκονται και οι Deep Ones, η κλασική Lovecraftian φυλή, εδώ σχεδιασμένοι ως ιδιαίτερα επιθετικοί close-range αντίπαλοι.
Το παιχνίδι δεν βασίζεται αποκλειστικά στο ”κοίτα πόσο μεγάλο είναι το τέρας”. Σε αρκετές περιπτώσεις, το πιο αποτελεσματικό horror προκύπτει από το πώς κινείται. Ένα πλάσμα που ξαφνικά πέφτει στα τέσσερα και επιταχύνει προς το μέρος σου μπορεί να είναι πολύ πιο τρομακτικό από ένα boss που καταλαμβάνει ολόκληρη την οθόνη.
Οι γρίφοι είναι το στοιχείο που το ξεχωρίζει
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ευχάριστη έκπληξη. Το The Sinking City 2 δεν είναι απλώς ”Resident Evil με Lovecraf”. Η detective ταυτότητα της Frogwares έχει επιβιώσει, έστω σε διαφορετική μορφή.
Οι γρίφοι δίνουν κίνητρο για εξερεύνηση και κάνουν τους χώρους να αισθάνονται περισσότερο σαν πραγματικά μέρη παρά σαν διαδρομές από το ένα combat encounter στο επόμενο. Η λογική του mind palace/μηχανισμού σύνδεσης στοιχείων επιστρέφει, προσφέροντας έναν τρόπο να αξιοποιήσεις τις πληροφορίες που βρίσκεις.
Τalents, τα οποία κυμαίνονται στα γνωστά επίπεδα, από πιο γρήγορο reload στα όπλα, λιγότερο damage από εχθρούς και πάει λέγοντας.
Και αυτό είναι σημαντικό, επειδή διαφοροποιεί το παιχνίδι από αρκετούς σύγχρονους survival horror τίτλους.
Δεν είσαι απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επιβιώσει. Είσαι ένας ερευνητής που προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να μην πεθάνει.
Η ιστορία: φιλόδοξη, αλλά δεν λειτουργεί…
Εδώ το παιχνίδι αρχίζει να παρουσιάζει τις αδυναμίες του. Η βασική ιδέα έχει ενδιαφέρον. Η σχέση του Calvin με τη Faye δίνει έναν προσωπικό στόχο σε μια ιστορία που θα μπορούσε εύκολα να χαθεί μέσα σε αόριστους Lovecraftian μύθους και κοσμικούς θεούς.
Ωστόσο, το συναισθηματικό κομμάτι δεν είναι πάντα τόσο δυνατό όσο θα ήθελε το σενάριο.
Ορισμένοι διάλογοι είναι υπερβολικά θεατρικοί και κάποιες ερμηνείες δεν βοηθούν ιδιαίτερα. Το αποτέλεσμα είναι ότι σε στιγμές όπου το παιχνίδι θα έπρεπε να σε κάνει να ενδιαφερθείς βαθιά για τους χαρακτήρες, η αφήγηση μοιάζει περισσότερο με pulp horror παρά με πραγματικό δράμα.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη γοητεία στο campy, pulp ύφος του The Sinking City 2. Παρά την κοσμική φρίκη, το παιχνίδι δεν παίρνει πάντα τον εαυτό του υπερβολικά σοβαρά. Υπάρχουν παράλογες, μακάβριες και σχεδόν χιουμοριστικές καταστάσεις που μοιάζουν να έχουν βγει από φτηνό horror περιοδικό των ’20s.
Ακόμη ένα τεράστιο άλμα σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι είναι σίγουρα ο οπτικός τομέας.
Η χρήση του Unreal Engine 5 βοηθά σημαντικά στην ατμόσφαιρα. Τα σκοτεινά περιβάλλοντα, οι επιφάνειες, ο φωτισμός και η λεπτομέρεια στα πλάσματα δημιουργούν ένα αρκετά πειστικό σκηνικό. Παίζοντας το παιχνίδι στην PC έκδοσή του, δεν μπορώ πως αντιμετώπισα οποιοδήποτε τεχνικής φύσεως πρόβλημα, όλα έρεαν εξαιρετικά. Αυτή είναι η δική μου εμπειρία, αλλά γενικά υπάρχει κάποια μικροθέματα τεχνικής φύσεως.
Η Frogwares έχει ήδη δημοσιεύσει λίστα γνωστών προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένων visual glitches, ζητημάτων με LOD και προβλημάτων που μπορούν να εμφανιστούν με συγκεκριμένες ρυθμίσεις upscaling. Δεν είναι ασυνήθιστο για ένα σύγχρονο παιχνίδι να κυκλοφορεί με τέτοια θέματα, αλλά αξίζει να αναφερθεί, ειδικά για όσους περιμένουν τεχνικά άψογη εμπειρία από την πρώτη μέρα.
Aκόμη ένα αρνητικό -τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα- είναι η διάρκεια. Το παιχνίδι είναι πολύ μικρό, προσωπικά χρειάστηκα κοντά στις 6-7 ώρες για να το τελειώσω. Σίγουρα η διάρκεια του, δικαιολογείται και από την τιμή του (€49,99), αλλά θα ήθελα λίγο παραπάνω. Ενδεχομένως με περισσότερη εξερεύνηση και αν θες να κάνεις τα πάντα ο τίτλος να ακουμπήσει τις 10 ώρες, αλλά μιλώ αποκλειστικά για την βασική ιστορία. Το παιχνίδι προσφέρει επίσης λόγους για επιστροφή, με επιπλέον περιεχόμενο και New Game Plus, κάτι που αυξάνει την αξία του ενδεχομένως.
Όμως, θα πρέπει να αναφέρω την απεριόριστο σεβασμό μου προς τους developers της Frogwares. H δημιουργία αυτού του τίτλου δεν ήταν εύκολη.
Η Frogwares είναι Ουκρανικό studio και η ανάπτυξη του παιχνιδιού πραγματοποιήθηκε ενώ ο πόλεμος συνεχιζόταν. Το ίδιο το παιχνίδι περιλαμβάνει αναφορά στην πραγματικότητα των εργαζομένων του studio. Μάλιστα με το που ανοίγει κάποιος το παιχνίδι -κάθε φορά- εμφανίζεται ένα μήνυμα-κείμενο από τους developers:
Το Sinking City 2 αναπτύχθηκε στην Ουκρανία μεταξύ Ιανουαρίου 2023 και Αυγούστου 2026. Το 95% της ομάδας μας παρέμεινε στη χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια. 17 από εμάς είχαν ζημιές στα σπίτια τους. 14 επιστρατεύτηκαν.
Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν καταγραφεί 85.183 ειδοποιήσεις αεροπορικής επιδρομής στις πόλεις μας. Παρά τις διακοπές ρεύματος, την έλλειψη νερού και τις άγρυπνες νύχτες, η δουλειά συνεχίστηκε – και το ίδιο και η ζωή. Γεννήθηκαν 8 παιδιά. Πραγματοποιήθηκαν 11 γάμοι. Ο καθένας μας βρήκε τρόπους να στηρίξει τους μαχητές του και να συμβάλει στην άμυνα της χώρας μας.
Πιστεύουμε ότι αυτό είναι το καλύτερο παιχνίδι που έχουμε φτιάξει ποτέ. Είναι επιτέλους στα χέρια σας, ελπίζουμε να το λατρέψετε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αξιολογήσουμε το παιχνίδι με διαφορετικά κριτήρια αλλά πρέπει να αποδώσουμε τα σέβη μας σε όλους αυτούς τους developers.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν ξεφεύγει αρκετά από τις επιρροές του. Το παράδοξο με το The Sinking City 2 είναι ότι ακριβώς αυτό που κάνει σωστά είναι και αυτό που το περιορίζει. Η Frogwares έμαθε από τα καλύτερα survival horror της αγοράς. Το παιχνίδι έχει inventory management, backtracking, περιορισμένα πυρομαχικά, environmental puzzles και combat που θυμίζει έντονα το Resident Evil.
Όλα λειτουργούν.
Αλλά σχεδόν όλα τα έχουμε ξαναδεί.
Περιορισμένα boss fights, ρηχούς περιφερειακούς-λοιπούς χαρακτήρες, και μία ιστορία με μεγάλο potential που εν τέλει όταν πάει να κάνει κάτι, το διαλύει με ανέμπνευστο και ομολογουμένως δίχως λόγο χιούμορ, σε στιγμές που μόνο αυτό δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
Το ερώτημα που αποπνέει μετά το τέλος του παιχνιδιού είναι: είναι αρκετό να φτιάξεις ένα πολύ καλό survival horror ή χρειάζεται να δημιουργήσεις κάτι που θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως αποκλειστικά δικό σου;
O τίτλος, πλησιάζει τη δεύτερη κατηγορία χάρη στο Lovecraftian setting, αλλά δεν την κατακτά ολοκληρωτικά.
Το The Sinking City 2 είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση sequel.
Δεν παίρνει απλώς ό,τι έκανε το πρώτο παιχνίδι και το μεγαλώνει. Το ξαναχτίζει γύρω από μια πιο ξεκάθαρη ταυτότητα. Η Frogwares αφήνει πίσω μεγάλο μέρος της open-world detective προσέγγισης και δημιουργεί ένα πιο συγκεντρωμένο survival horror, με έμφαση στην εξερεύνηση, τη μάχη, τους γρίφους και την ατμόσφαιρα.
Και το σημαντικότερο: αυτή η απόφαση δικαιώνεται.
Η Arkham είναι εφιαλτική. Τα πλάσματα είναι grotesque. Η διαχείριση πόρων δημιουργεί ένταση. Οι γρίφοι προσφέρουν μια ευπρόσδεκτη δόση detective gameplay και το level design είναι αρκετά δυνατό ώστε να σε κάνει να θέλεις να ψάξεις ακόμη και όταν ξέρεις ότι κάτι μπορεί να βρίσκεται στην επόμενη γωνία.
Δεν είναι όμως αριστούργημα.
Η ιστορία και οι χαρακτήρες δεν έχουν πάντα το βάθος που απαιτεί η προσωπική διάσταση της πλοκής. Οι μάχες μπορούν να γίνουν επαναλαμβανόμενες, τα boss encounters δεν είναι πάντα τόσο δυνατά όσο θα περίμενε κανείς και η εξάρτηση από τις συμβάσεις του Resident Evil κάνει το παιχνίδι λιγότερο πρωτότυπο απ’ όσο θα μπορούσε.
Παρόλα αυτά, το The Sinking City 2 καταφέρνει κάτι σημαντικό: παίρνει ένα franchise που στο πρώτο του παιχνίδι είχε πολλές καλές ιδέες αλλά όχι πάντα την καλύτερη εκτέλεση και το μετατρέπει σε μια πολύ πιο συνεκτική horror εμπειρία.
Είναι το παιχνίδι που αποδεικνύει ότι η Frogwares μπορεί να σταθεί και έξω από τη σκιά του Sherlock Holmes.
Και, ίσως ακόμη σημαντικότερο, είναι ένα Lovecraftian παιχνίδι που καταλαβαίνει ότι ο πραγματικός τρόμος δεν βρίσκεται μόνο στα τέρατα. Βρίσκεται στην αίσθηση ότι ο κόσμος γύρω σου έχει ήδη καταρρεύσει — και ότι εσύ είσαι ένας από τους τελευταίους ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει ακόμη πως δεν υπάρχει επιστροφή.
Ευχαριστούμε την Frogwares για την παραχώρηση του παιχνιδιού ώστε να επιτευχθεί το Review.
