Είναι αρκετά δύσκολο να κρίνω το The Outer Worlds 2 της Obsidian. Παρόλο που αναγνωρίζω πως είναι ένα εξαιρετικό παιχνίδι που πατά πάνω στα δυνατά σημεία της Obsidian, εντούτοις μικρά ενοχλητικά πράγματα – τα οποία θα εξηγήσω παρακάτω – δεν μου επέτρεψαν να το αγαπήσω όπως το πρώτο παιχνίδι. Είμαι ελαφρώς διχασμένος. Από την μια το παιχνίδι κάνει πολλά πράγματα σωστά. Αξιοποιεί την εμπειρία της Obsidian, εμβαθύνει σε κάποια σημεία τα συστήματα, προσπαθεί να ξεφύγει λίγο από τα πεπατημένα με την ιστορία. Από την άλλη όμως, υπάρχουν πολλές αδυναμίες. Αν δεν είστε φαν της Obsidian, είναι αρκετά πιθανό να χαλαστείτε από αυτά και για αυτό θέλω να σας προειδοποιήσω. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Context για το Outer Worlds 2
Δεν είναι μέρος της καθεαυτόν κριτικής, αλλά αξίζει να το σημειώσουμε. Η Obsidian έχει βγάλει όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία παιχνίδια το 2025. Εκεί που οι άλλοι θέλουν 8 χρόνια για να βγάλουν το ίδιο παιχνίδι, η Obsidian τολμά να μας βομβαρδίσει με τρία παιχνίδια, και τα τρία εξαιρετικά ΑΑ, με γραφικά, συστήματα και φουλ μάχη. Δεν είναι εύκολο να το καταφέρει ένα studio αυτό. Και respect.
Από την άλλη, δεν είναι εύκολο να το κάνεις αυτό χωρίς θυσίες. Παίζοντας το Outer Worlds 2 σκεφτόμουν συνέχεια “τι θα γινόταν αν”. Τι θα γινόταν αν υπήρχε ακόμη ένας developer για να το κάνει πιο αποδοτικό; Τι θα γινόταν αν υπήρχε ένας ακόμη narrative designer για να φτιάξει κάπως τους διαλόγους και την ιστορία; Τι θα γινόταν αν υπήρχαν ακόμη μερικοί level designers για να φτιάξουν κάπως τα επίπεδα και τα παζλ; Καταλαβαίνετε.
Optimization
Το πρώτο πράγμα που πάσχει στο παιχνίδι είναι το optimization. Κλασικά το παιχνίδι είναι φτιαγμένο σε Unreal 5 και εννοείται πως δεν είναι στρωμένο με την καμία. Όπως και στο Avowed, το παιχνίδι ζορίζεται παρόλο που οπτικά δεν ακολουθεί την πιο φωτορεαλιστική οδό. Θα είμαι ειλικρινής. Το παιχνίδι τρέχει αξιοπρεπώς ακόμη και σε πιο παλιά μηχανήματα, ακόμη κι αν χρειαστεί να ρίξετε τις ρυθμίσεις. Όμως θα το δείτε πως ενώ στα “dungeons” και στα instanced μέρη το παιχνίδι δουλεύει τρένο, στους ανοιχτούς χώρους ζορίζεται τόσο που μπορεί να χάσετε 10 με 20 fps.
Η θεωρία μου λέει πως το παιχνίδι δυσκολεύεται στο memory dump και στο clear cache. Απλώς κρατάει τεράστιο όγκο δεδομένων συνεχώς (ακόμη και όταν τα βλέπετε στην οθόνη), κάτι που απλώς γονατίζει το σύστημα. Στα instances/dungeons που τα αντικείμενα είναι λίγα και ο χώρος περιορισμένος, αυτό παλεύεται. Αλλά όταν είστε έξω στον κόσμο και έχετε εξερευνήσει για κάνα τρίωρο, θα δείτε διαφορά.
Κατά τα άλλα το παιχνίδι είναι μια χαρά, τρέχει σωστά, και προσωπικά δεν βρήκα κανένα bug εκτός από ένα πρόβλημα στο Loading game, που αναγκάζει το παιχνίδι να κρασάρει. Σε αυτή τη περίπτωση βάζω το προηγούμενο autosave που είναι 2 λεπτά πριν, και συνεχίζω. Τίποτα gamebreaking.
Οπτικός Τομέας
Όπως προείπα, είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι. Από την μια το παιχνίδι είναι υπέροχο οπτικά. Όπως και ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ της Obsidian, το art direction είναι 100% στο assignment. Διαφορετικοί πλανήτες, με διαφορετικά στοιχεία, διαφορετική χλωριδοπανίδα κάνουν τον κόσμο πιο πιστευτό. Σε αντίθεση με το Starfield – ποιος θυμάται το Starfield – το παιχνίδι ξέρει. Λίγα και καλά. Λίγοι πλανήτες που θα είναι ξεχωριστοί και θα έχουν μοναδικά πράγματα πάνω τους. Όχι AI generated, όχι procedural generation. Αυθεντικοί, χειροποίητοι κόσμοι.
ΑΛΛΑ
Ρε φίλε, δεν υπάρχει επιχείρημα για τα specs που ζητάνε. Ο κόσμος είναι όμορφος, αλλά δεν είναι φωτορεαλιστικός. Είναι ένα τσικ καλύτερος από το πρώτο παιχνίδι. Ίσως λίγο καλύτερος φωτισμός, κάποιες περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά ως εκεί. Αν τα δείτε συγκριτικά, δεν θα δείτε τρομακτικές διαφορές. Και είμαι οκ, γιατί τα παιχνίδια είναι ωραία επειδή έχουν σωστό direction, όχι 100.000 πολύγωνα. Αλλά σίγουρα δεν χρειάζεται να γονατίζει το σύστημα.
H Ιστορία του The Outer Worlds 2
Χωρίς spoiler, η ιστορία του Outer Worlds 2 είναι πρακτικά μια ιστορία εκδίκησης. Μετά από την εναρκτήρια αποστολή που σετάρει τον κόσμο, θα περιπλανηθείτε στο σύστημα του Arcadia κυνηγώντας τον ανταγωνιστή της ιστορίας που έχει βαλθεί να καταστρέψει τον κόσμο. Όπως και στο πρώτο παιχνίδι έχετε τους companions που σας βοηθούν στη μάχη, αλλά και που προσφέρουν άπλετο σχολιασμό για τα γεγονότα και τις αποφάσεις σας, αναλόγως το faction που υπηρετούν. Αν αυτό σας θυμίζει λίγο New Vegas, που ξεκινάτε για ένα ταξίδι εκδίκησης και στο τέλος καταλήγετε να ρυθμίζετε την πολιτική όλου του παιχνιδιού, καλά σας θυμίζει.
Κόσμος και σκηνικό
Τα δύο factions που παλεύουν είναι οι Aunties Choice (καπιτάλες) και το Protectorate που είναι οι ψιλοχουντικοί. Ένα ενδιαφέρον έχει αυτή η διχόνοια γιατί και καλά εμφανίζεται σαν την διαφορά μεταξύ ελευθερίας (καπιταλισμός) και της τάξης (φιλοχουντικοί). Όμως επειδή οι διάλογοι και οι αποστολές και οι companions είναι τόσο απογοητευτικοί, όλη η ένταση χάνεται. Μου πήρε αρκετές ώρες μέχρι να καταλάβω τι είναι ο ένας και τι είναι ο άλλος και μόλις κατάλαβα έσκασε και το τάγμα.
Κάπου στην μέση υπάρχει και ένα θρησκευτικό-επιστημονικό τάγμα. Αυτοί βασικά προβλέπουν το μέλλον βασισμένοι σε εξισώσεις. Πάλι το potential είναι εκεί, αλλά επειδή δεν φαίνονται ποτέ ως καλοί ή κακοί ή ως σοβαρός διάλογος με απόψεις, πάνε κι αυτοί χαμένοι.
Παρόλα αυτά οι επιλογές στους διαλόγους είναι εξαντλητικές και όντως οι επιλογές που κάνεις μετράνε. Το παιχνίδι πάρα πολύ συχνά σου δείχνει πως οι επιλογές σου πιάνουν τόπο και αυτό φαίνεται στο παιχνίδι καθαρά. Πολύ καλή δουλειά σε αυτό το κομμάτι.
Τι δεν δουλεύει
Το παιχνίδι ξεκινά όμως πολύ μουδιασμένα και ο πρώτος πλανήτης είναι εξαιρετικά κακό σημείο για να ξεκινήσει κανείς. Το παιχνίδι κάνει απαίσια δουλειά στο να στήσει σωστά και με σαφήνεια τα factions, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, τις ιδέες τους και κυρίως γιατί να τραβήξεις εσύ τον νταλκά, αφού το μόνο που σε νοιάζει είναι η εκδίκηση. Οι πρώτες αποστολές είναι πραγματικά χαοτικές και του λείπει το συνεκτικό στοιχείο που θα ενώσουν τον κόσμο με την πλοκή.
Ακόμη χειρότερα τα πάνε οι διάλογοι που έχουν και τον ατέλειωτο και δεν λένε τίποτα. Δεν με ενοχλούν οι μεγάλοι διάλογοι, όταν κάποιος λέει πράγματα ουσίας. Αλλά αυτό το συνεχές babbling που έχουν οι χαρακτήρες, χωρίς να προσφέρουν κάτι επί της ουσίας, με κάνει απλώς να πατώ το skip, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Οι Companions
Θα σας κάνουν να νοσταλγήσετε τον Kai και την Yatzli από το Avowed. Δεν μιλάω καν για την Parvati από το πρώτο παιχνίδι. Οι companions είναι πραγματικά άφαντοι. Είναι εκεί μόνο για να πυροβολούν. Θεωρητικά είναι εκεί και έχουν τις συμμαχίες τους, αλλά με εξαίρεση τον Niles και ίσως την όλοι οι άλλοι μοιάζουν απόντες. Ναι, έχουν ύφος και χαρακτήρα.
Όμως κι αυτό μοιάζει πολύ τεχνητό, όπως στην περίπτωση της Aza που απλώς είναι μια σαδιστική serial killer. Ναι, έχει φάση που είναι συνέχεια “Kill now ask questions later”, αλλά έχει κάτι άλλο να προσφέρει; όχι.
Gameplay
Οι αποστολές και ο χάρτης
Ξεκινώ με τις αποστολές και τον χάρτη που είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα στο παιχνίδι. Ειδικά στον πρώτο πλανήτη, οι αποστολές είναι ανακατωμένες, όλες μαζί και χωρίς συνάφεια. Ουσιαστικά το κύριο task του πρώτου πλανήτη είναι να μπεις σε ένα φρούριο. Το παιχνίδι σου προσφέρει 3-4 τρόπους για να μπεις, ανάλογα ποιο τάγμα θα βοηθήσεις. HOWEVER, αν αποφασίσετε να κάνετε όλα τα side quests, απλώς θα χάσετε χρόνο. Όλα καταλήγουν στο “ευχαριστούμε, πάρε ένα αντικείμενο που σε βοηθά να μπεις μέσα”.
Ακόμη χειρότερα είναι η δομή των αποστολών που μοιάζει με δεντροδιάγραμμα – με την κακή έννοια. Έχεις μια αποστολή. Πηγαίνεις λόγου χάρη σε κάποιον γιατί θέλεις βοήθεια. Αυτός σε στέλνει σε άλλα δύο μέρη και πάει λέγοντας. Αν δείτε το log από κάθε αποστολή θα φρίξετε ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΕΙΜΕΝΟ και μελάνι έχει πέσει. Don’t get me wrong, μου αρέσουν τα παιχνίδια που έχουν ουσιαστικό διάλογο. Αλλά όταν το text dump είναι ο κανόνας, κάτι μέσα μου τσινάει.
Το καλό με τις αποστολές
Ένα σωστό RPG πρέπει να μπορεί να κάνει ένα πράγμα σωστό. Να δίνει λύσεις στις αποστολές ΑΝΑΛΟΓΑ με τον τρόπο που έστησα το παίκτη μου. Το Outer Worlds παίρνει 11 από τα 10 σε αυτό. Σε επίπεδα που φτάνουν New Vegas, κάθε αποστολή (ναι όσο ξεχειλωμένη και να καταλήγει) μπορείς να την φέρεις εις πέρας όπως θες. Προσωπικά μου αρέσει να ανεβάζω το charisma και το speech στα playthrough μου. Το παιχνίδι μου επέτρεψε να κάνω skip ΟΛΟΚΛΗΡΑ bossfights, αν μπορούσα να πείσω τον boss να σταματήσει. Σπάνια βλέπω RPG να χειρίζονται τόσο καλά, σε επίπεδα immersive sim, τις αποστολές τους, και το Outer Worlds 2 ανήκει σε αυτή τη παράδοση.
Ο Χάρτης
Και δεν φτάνει που σε τρώνε οι δρόμοι, ο χάρτης είναι ό,τι χειρότερο έχω δει. Ο κόσμος είναι αρκετά diverse με γκρεμούς, ποτάμια και τα λοιπά. Είναι πάρα πολύ εύκολο να χαθεί κανείς στους μικρούς κόσμους του Outer Worlds 2, για αυτό το να έχεις ένα functional χάρτη που να σου λέει ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΣ, είναι απαραίτητο. Εννοείται πως έχω φάει πολλές ώρες προσπαθώντας να πάω κάπου ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΧΑΝΟΝΤΑΣ γιατί ο χάρτη μου λέει να στρίψω αριστερά στην Αλμπουκέρκη λανθασμένα.
Progression and Abilities του Outer Worlds 2
Οκ, παιδιά, στραβού δίκαιο. Δεν λυπήθηκαν τα abilities και τα perks και το level up. Παρόλο που θεωρώ πως είναι απλώς μια επανάληψη των συστημάτων της Obsidian, εντούτοις πιστεύω πως ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει. Το παιχνίδι σε λούζει με πράγματα να εξελίξεις και ικανότητες να κυνηγήσεις. Και φυσικά εκτός από τα abilities έχεις και τις σούπερ δυνάμεις που μπορείς να χρησιμοποιείς με το Q. Οι companions έχουν κι αυτοί τα δικά τους perks, που βοηθάνε ακόμη περισσότερο στη μάχη.
Η Μάχη
Η μάχη είναι ακριβώς στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο παιχνίδι. Θέλω να πω, οι βάσεις είναι εκεί. Τα ίδια βασικά όπλα (πιστόλια, αυτόματα, καραμπίνες, σνάιπερ) μαζί με κάποια abilities (Π.χ το slow-mo από το πρώτο παιχνίδι). Δεν κάνει τρελή διαφορά, αλλά όπως λέω πολλές φορές, ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει. Και μπράβο τους. Ένα από τα πράγματα που ήθελα να μείνει το ίδιο ήταν η μάχη.
Βέβαια δεν μπορούσαν να φέρουν το ίδιο σύστημα, επομένως αλλαγές υπάρχουν. Πρώτη αλλαγή είναι η μεγαλύτερη έμφαση στο melee – προφανώς μαθαίνοντας από το Avowed. Πλέον το Melee είναι πολύ καλύτερο και όντως φαίνεται ισότιμη επιλογή με τα άλλα όπλα. ΔΕΝ το ακολούθησα, αλλά 3-4 φορές που το δοκίμασα το βρήκα τίμιο. Δεύτερη αλλαγή είναι τα περισσότερα συστήματα και τα abilities. Πλέον για κάποιο λόγο έχεις ένα “toxicity meter” και μπορείς να χρησιμοποιήσεις ασπίδα ή να βλέπεις κάποιους αόρατους εχθρούς. Μου άρεσε πάρα πολύ που έβαλαν νέα πράγματα μέσα, γιατί ταιριάζουν και στη μάχη, αλλά και στο out-of-combat gameplay.
Τι δεν μου άρεσε
Το κλασικό που δεν μου αρέσει σε κανένα παιχνίδι. Τα color coded different types of ammo. Δεν μιλάω απλώς για τακτική-αποδοτικότητα. Θέλω να πω είναι κοντά στο νου πως όταν ο εχθρός σκάει με melee όπλο στα δύο μέτρα, να χρησιμοποιείς shotgun για μέγιστο damage. Ή πως όταν βλέπεις εχθρό 3 μίλια μακριά να παίρνεις sniper.
Αλλά όταν ένας εχθρός θέλει “shock” weapon και ο άλλος θέλει “corrosive” weapon και πρέπει να βλέπω τι χρωματάκι έχει το health bar του, αυτό μου σπάει τα νεύρα. Ναι, το ξέρω πως είναι για να αλλάζεις όπλα και τακτική. Αλλά εξακολουθεί να είναι σπαστικό γιατί σε αναγκάζει όλη την ώρα να αλλάζεις όπλο και να αναρωτιέσαι γιατί δεν του κάνεις ούτε γρατζουνιά. Ήταν βλακεία στο Youngblood, στο Doom και κάθε φορά που θα το βλέπω, θα το κράζω. ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ, με αυτό τον μηχανισμό.
Άλλες σκέψεις για το Outer Worlds 2
Το Outer Worlds 2 αντιγράφει ή εμπνέεται από πολλά παιχνίδια του παρελθόντος και της παράδοσης της Obsidian. Οι companions είναι εκεί ακριβώς όπως στο Outer Worlds 1 ή το Avowed και μπορείτε να τους εξελίξετε. Επίσης πολλά από τις επιλογές που κάνει το Outer Worlds 2 φαίνονται να είναι απαντήσεις σε αιτήματα των παικτών – ναι και στο Avowed. Συστήματα κλοπής και Bounty (αν και δεν βρίσκω χρησιμότητα). Εξελιγμένο σύστημα εξερεύνησης και πιο χαλαρά waypoints που δείχνουν την γενική περιοχή, αλλά όχι ακριβώς τα σημεία.
Με ενδιαφέρει πάρα πολύ να δω πόσο πολύ επηρέασε η πρόσληψη του Avowed στην δημιουργία του Outer Worlds. Κάτι μου λέει πως αλλαγές της τελευταίας στιγμής έγιναν, εξαιτίας της κριτικής που έγινε στο προηγούμενο παιχνίδι. Αυτό το εκτιμώ από μια άποψη. Όταν ακούς κριτική, καταλαβαίνεις πως ο dev έχει εσένα τον gamer στο προσκήνιο. Η γνώμη σου τον ενδιαφέρει. Από την πλευρά του design όμως, πολλές φορές είναι ο λάθος δρόμος. Το να αλλάζεις τελευταία στιγμή πράγματα, είναι απλώς μια σπασμωδική κίνηση που περισσότερο χαλά την εμπειρία.
Να το αγοράσω;
Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα. Για μένα είναι ναι υπό προϋποθέσεις. Όπως και το Avowed δεν είναι παιχνίδι του 70ευρου. Είναι ΑΑ quality, κάτι που θα θεωρούσα ως αρχική τιμή τα 40 – ντέφι να γίνει 50. Αυτό και μόνο είναι απαγορευτικό, πόσο μάλλον όταν προσωπικά βρίσκω πως έχει πολλά θέματα που πρέπει να λύσει κάπως.
Και το context – για να κλείσω κυκλικά – αυτή τη φορά δουλεύει εναντίον του. Το Outer Worlds είναι ένα παιχνίδι σε μια χρονιά που έχουν βγει αριστουργήματα και παιχνίδια που δίνουν πολλά περισσότερα στον παίκτη. Είναι ένα καλό παιχνίδι, αλλά δεν αγγίζει καν τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Το να δώσει κάποιος full price για ένα απλώς “καλό παιχνίδι” ακούγεται στις μέρες μας κάπως τραβηγμένο. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να πάρει το Outer Worlds 2 μια ευκαιρία. Απλώς με τα τεκταινόμενα στο Xbox και με τις άλλες κυκλοφορίες, η συνθήκη είναι μάλλον αρνητική για αυτό.
Επίλογος για το Outer Worlds 2
TLDR, το παιχνίδι είναι καλό, έχει τα θέματά του, μια πετυχαίνει και μια αστοχεί. Έχω πολλά πράγματα για να γκρινιάξω και γι’ αυτό θα του έδινα μια μέτρια βαθμολογία. Όμως πιστεύω πως αξίζει – eventually – μια ευκαιρία. Και γνωρίζοντας την Obsidian, θα στηρίξει το παιχνίδι και τελικά θα βρει τους φαν που χρειάζεται για να θεωρηθεί μια τίμια προσπάθεια και μια μέτρια επιτυχία.
To The Outer Worlds 2, κυκλοφορεi στις 29 Οκτωβρiου, για PC, XBOX Series X/S και PlayStation 5 καθως και στο XBOX Game Pass. Διαθεσιμο απο τις 24 Οκτωβριου, σε κατοχους που κανανε pre-order την Premium Edition
