Λοιπόν, υπάρχουν κάποια στούντιο που δεν το έχουν. Προσπαθούν, κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν και αποτυγχάνουν. Πώς το λέμε, δεν είναι όλοι για όλα. Έχεις κάτι στούντιο πρωτοεμφανιζόμενων (λέγε με Sandfall) που ό,τι πιάνουν γίνεται χρυσάφι, και άλλα στούντιο που όσο και να προσπαθούν τρώνε παρακμή. Σήμερα θα μιλήσουμε για το Still Wakes the Deep, το horror walking simulator της Chinese Room (ναι, του αποτυχημένου Bloodlines 2).
H επιτομή του “αφού το παιδί δεν τα παίρνει τα γράμματα, ως εκεί πάει, κι ευχαριστώ να λέμε”. Disclaimer: Το παιχνίδι δεν είναι κακό, και για αυτό δεν βρίσκεται στο Hate the Game. Αλλά ρε φίλε, είναι μια πίκρα σκέτη το παιχνίδι.
Τι είναι το Still Wakes the Deep
To Still Wakes the Deep είναι ένα wannabe horror walking simulator. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Είσαι ο Καζ – μάλλον από το καζούρα – πάνω σε μια πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου. Εννοείται πως όλα πάνε στραβά και το τρυπάνι βαράει ΤΟΝ ΞΑΔΕΡΦΟ ΤΟΥ ΚΘΟΥΛΟΥ. Με ένα κοσμικών διαστάσεων τέρας να μεταμορφώνει τους συναδέλφους σου σε αηδιαστικές χλαπάτσες, ο στόχος είναι ένας. Η ξεφεύγουμε ή βουλιάζουμε. Στην όλη ιστορία κάπου παίζει και η γυναίκα σου με τα παιδιά σου σε φλασμπακ, γιατί φυσικά είσαι παντρεμένος και έχεις παιδιά.
Τι δεν δουλεύει καθόλου στην ιστορία
Βασικά τίποτα δεν δουλεύει. Οι χαρακτήρες είναι άφαντοι και πραγματικοί διάλογοι με αντίκτυπο και χαρακτήρες με κάπως βάθος έρχονται στα 3/4 της διάρκειας. Too little too late. Το pacing είναι απαράδεκτο και η όλη πλοκή – δεν κάνω πλάκα – είναι να βολοδέρνεις στην πλατφόρμα και να φτιάχνεις πράγματα. Την μια καίγεται η ασφάλεια, την άλλη πρέπει να γυρίσεις τη βαλβίδα, την τρίτη πρέπει να βρεις το δρόμο για τις βάρκες. Κυριολεκτικά το παιχνίδι είναι “τρέχω σαν τον Βέγγο και φτιάχνω σωλήνες σαν τον Τσάκωνα”. Σε αντίθεση π.χ με το SOMA, από το παιχνίδι λείπει η ουσία. Ναι, υπάρχει ένας γενικός στόχος, αλλά ως εκεί.
To Gameplay του Still Wakes the Deep
Ok, ως ιστορία είναι μάπα, αλλά ως gameplay μήπως σώζεται; Οχι. Το gameplay για να καταλάβετε, χωρίζεται σε 3 μέρη. Πρώτον είναι το walking simulator. Περπατάς μέσα στη πλατφόρμα και απλώς κάνεις interact με αντικείμενα. Αυτό είναι ίσως και το καλύτερο μέρος. Το δεύτερο μέρος είναι το platforming. Που δεν είναι platforming. Είναι scripted sequences που δίνουν την εντύπωση του platforming. Απλώς προχώρα, πάτα το κουμπί για να παίξει το animation και τέλος. Τρίτο μέρος είναι το να κρύβεσαια από τα τέρατα, α λα amnesia style. Το οποίο κι αυτό είναι κάπως μέτριο, μιας και το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να πετάς φλιτζάνια στην αντίθετη κατεύθυνση για αντιπερισπασμό.
Animation, my darling
Πρακτικά όλο το παιχνίδι είναι αυτό. Πάτα το κουμπί να παίξει το animation. Είτε είναι άλμα, είτε αλληλεπίδραση, το όλο concept είναι “περπάτα και πάτα το κουμπί”. Χωρίς συστήματα, χωρίς progession, χωρίς τίποτα. Το πράγμα γίνεται ενοχλητικά εμφανές στα σημεία με τις σόμπες. Ναι, σόμπες. Σε συγκεκριμένα σημεία του παιχνιδιού, το παιχνίδι θα σας πει να ανάψετε κάποιες σόμπες για να ζεσταθείτε. Λογικό. Έξω λυσσομανάει η καταιγίδα, εσείς βουτάτε στα βαθιά, κάπως πρέπει να στεγνώσετε. Έτσι όταν σας πιάνει σύγκρυο, ανάβετε μια σόμπα, μέχρι να σταματήσει το animation. Όμως αυτό δεν είναι σύστημα. Δεν υπάρχει κάποιο meter που μειώνεται, ούτε πρέπει να το παρακολουθείς κατά την διάρκεια του playthrough. Είναι απλώς ένα κουμπί κι ένα animation, που δίνει την ψευδαίσθηση του interaction.
Τι θα μπορούσε να ήταν το Still Wakes the Deep
Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω το εξής. Τα παιχνίδια πρέπει να τα κρίνουμε για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα θέλαμε να είναι. Το Still Wakes the Deep είναι ένα Linear Horror walking simulator, και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Αλλά ταυτόχρονα βλέπει κανείς το potential και θέλει να κλαίει. Πόσο πιο οργανικό θα ήταν αν υπήρχε ανοιχτός χάρτης και όχι γραμμικοί διάδρομοι. Αν υπήρχαν όντως συστήματα επιβίωσης που θα είχαν νόημα και όχι απλα animations. Πόσο καλύτερο θα ήταν αν υπήρχε ένα είδος progression ή έστω μια ιστορία που θα έμπαινε λίγο πιο βαθιά (no pun intended) στη θεματική του κοσμικού τρόμου ή της σχέσης του Καζ με όλους τους υπόλοιπους.
Επίλογος για το Still Wakes the Deep
Όταν έγραφα το review για το Vampire the Masquerade: Bloodlines 2, είχα δει πολλά ελαφρυντικά για τους devs του Chinese Room. Υπήρχε όλη η φιλολογία για το πόσο προβληματική ήταν η ανάπτυξη του παιχνιδιού και πως έπρεπε να βάλουν σε μια τάξη τα ασυμμάζευτα. Αλλά παίζοντας το Still Wakes the Deep, νιώθω πως όλα τα προβλήματα ισχύουν και εδώ. Ένα στούντιο που μπορεί να κάνει εντυπωσιακά animations και γραφικά, σε κόστος της ιστορίας και του gameplay.
