Οι σκληρές αλήθειες πρώτα. Υπάρχουν δύο τρόποι για να κρίνει κανείς το Vampire the Masquerade: Bloodlines 2. Ο πρώτος είναι να το κρίνεις για αυτό που είναι. Ο δεύτερος είναι να το κρίνεις για αυτό που ΔΕΝ είναι. Παρόλο που και οι δύο τρόποι κρύβουν μια δόση αλήθειας, θεωρώ πως ο δεύτερος είναι λίγο άδικος. Ναι, έχει σημασία να σκεφτείς τι θα μπορούσε να είναι αυτό το παιχνίδι. Αλλά είναι άδικο να το κρίνεις αρνητικά με βάση το τι θα ήθελες εσύ, αντί να το κρίνεις με το τι προσπαθεί να πετύχει και αν το καταφέρνει τελικά.
Προλογικά, το Vampire the Masquerade: Bloodlines 2 αποτυγχάνει και στα δύο, και σε αυτά που δεν κάνει αλλά και σε αυτά που κάνει. Ως εκτούτου το θεωρώ ένα μέτριο παιχνίδι, αλλά όχι ένα κακό παιχνίδι. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Βάλε Context
Θεωρώ το context για αυτό το παιχνίδι σημαντικό. Δύο είναι τα στοιχεία που πρέπει να έχουμε υπόψην μας για αυτό το review. Πρώτον πως το παιχνίδι είναι Bloodlines 2, όπως λέμε συνέχεια του θρυλικού RPG της Activision. Με το καλημέρα, με την ανακοίνωση μην σας πω, το παιχνίδι έβαλε τις προσδοκίες στο θεό. Δεύτερον το παιχνίδι πέρασε των παθών του τον τάραχο. Με ένα εξαιρετικά προβληματικό κύκλο ανάπτυξης, αλλάζοντας στούντιο και πηγαίνοντας από αναβολή σε αναβολή, είναι πραγματικά θαύμα του Κάιν πως αυτό το παιχνίδι κυκλοφόρησε τελικά. Επομένως έχω απαιτήσεις, αλλά ταυτόχρονα ξέρω πως είναι αναμενόμενο να μην πάει καλά
Κόψε ό,τι κόβεται
Το πρώτο πράγμα που ήταν αναμενόμενο είναι πως θα έπεφτε τσεκούρι στα πάντα. Πρώτη φορά βλέπω ένα παιχνίδι τόσο τσεκουρωμένο. Ξέρω, είναι η λογική, να το βγάλουμε τόσο όσο. Κυριολεκτικά ο πήχης είναι “να βγει το παιχνίδι”. Λείπουν τόσα πολλά βασικά πράγματα από το παιχνίδι, που δεν ξέρω πως πέρασε από έγκριση. Μου θυμίζουν κάτι meetings με μάντζερ και μαρκετάδες που τους παρουσιάζεις το παιχνίδι με τα σούπερ συστήματα και το πετσοκόβουν για να βγάλουν το πιο vanilla generic παιχνίδι που μπορούν. Καταλαβαίνω όμως. Όταν τα λεφτά έχουν τελειώσει και είσαι ένα βήμα πριν βαρέσεις κανόνι, δεν είναι η στιγμή για να μεγαλοπιάνεσαι. Το Vampire the Masquerade: Bloodlines 2 είναι ένα παιχνίδι που κάνει τα απολύτως απαραίτητα, γιατί δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο.
Το Vampire the Masquerade: Bloodlines 2 δεν έχει σχέση με το πρώτο.
Καμία όμως. Ούτε λίγο. Μόνο το όνομα και αυτό είναι στα όρια του false advertising. Σε αντίθεση με το Bloodlines, το Vampire the Masquerade: Bloodlines 2 δεν είναι RPG. Είναι ένα action-adventure game σε ένα semi-open world. Δεν έχει τα attributes από το πρώτο παιχνίδι, δεν έχει επιλογές στο πώς να ολοκληρώσεις την αποστολή, ούτε το πως να χτίσεις τον χαρακτήρα σου. Παρά το γεγονός πως έχει επιλογές, δεν έχει το βάθος και το αντίκτυπο των επιλογών του πρώτου παιχνιδιού. Η ιστορία και ο κόσμος είναι διαφορετικά και το μόνο που κρατάει κοινό είναι το γεγονός πως και τα δύο υπάρχουν στο σύμπαν του Vampire the Masquerade. Κάτι που πραγματικά με κάνει και αναρωτιέμαι, γιατί δεν άλλαζαν το όνομα – όπως με το veilguard – μπας και γλιτώσουν το μίσος από εκεί.
Οπτικός Τομέας και Επιδόσεις
Τα διαδικαστικά του Review για να φεύγουν από την μέση. Το παιχνίδι είναι ωραίο οπτικά. Όπως και κάθε παιχνίδι σε Unreal 5 υποφέρει σε παλαιότερα μηχανήματα, αλλά σε γενικές γραμμές το παιχνίδι είναι αρκετά σταθερό, με ελάχιστα bugs. Εννοείται πως το παιχνίδι χάνει 10-15 fps μεταξύ Indoor και open world και έχει κάποιο περιστασιακό stuttering. Δεν θα συμβούλευα σε κανέναν να το παίξει σε παλαιό ή μέτριο μηχανημα κυρίως για έναν λόγο. Τα prompts της μάχης είναι συνδεδεμένα με τα fps. Αυτό σημαίνει πως αν έχετε σημαντικό framedrop ή το παίζετε κάτω από 30, πολλές φορές οι κινήσεις σας δεν θα κάνουν register και ενδέχετε να buggaρουν όλες οι επιθέσεις σας.
Voiceovers
Στο μοναδικό κομμάτι που το παιχνίδι όντως λάμπει είναι οι ηθοποιοί και οι ερμηνείες τους. Κάθε γραμμή διαλόγου ερμηνεύεται άψογα, ο τονισμός και το συναίσθημα είναι εκεί. Λατρεμένος χαρακτήρας η Safia που την υποδύεται η Irri από το Game of Thrones. Μπράβο στους ηθοποιούς που έδωσαν πραγματικά τον καλύτερό τους εαυτό.
Η ιστορία του Vampire the Masquerade: Bloodlines 2
Στο σημερινό Σηατλ, αναλαμβάνεται τον χαρακτήρα του Phyre. O Phyre είναι ένα γηραιό βαμπίρ που όμως βρισκόταν σε λήθαργο. Ξυπνάει τη σημερινή εποχή, χάνοντας τις δυνάμεις του και αποκτώντας μια φωνή στη συνείδησή του. Η φωνή είναι ο Fabien που πέθανε πρόσφατα αλλά ζούσε τα τελευταία 100 χρόνια στη πόλη. Στόχος σου να επιβιώσεις στην πόλη, να γίνεις χρήσιμος στους άρχοντας των βρικολάκων και φυσικά να ανακαλύψεις ποιος σε ξύπνησε, ποιος σου πήρε τις δυνάμεις και ποιος βρίσκεται πίσω από τους φόνους που καλούν να ρίξουν όλη την κοινωνία των βρικολάκων σε αναρχία.
Είναι καλή η ιστορία; Ναι. Δεν θα σας ανατινάξει, αλλά είναι στα λίγα θετικά του παιχνιδιού. Οι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι και ο καθένας μιλάει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Υπάρχει σασπένς σε ορισμένες φάσεις, αλλά τουλάχιστον οι διάλογοι είναι πάντοτε έξυπνοι, μετρημένοι και ενδιαφέροντες. Από μόνη της είναι καλή – αλλά όσοι θα το κρίνουν με κριτήριο το Βloodlines, θα απογοητευτούν, γιατί δεν υπάρχει ούτε και μία ιστορία, ούτε και μία αποστολή που να είναι αντάξια του αυθεντικού.
Πάντως ώρες, ώρες, το παιχνίδι θυμίζει λίγο την ατμόσφαιρα του παλιού. Γιατί δεν είναι απλώς η ιστορία ή οι διάλογοι. Είναι η αισθητική των βαμπίρ, η ξεχωριστή ταυτότητα κάθε clan, η ξεπεσμένη αριστοκρατία που έχει ταυτόχρονα μια αίγλη και μια παρακμή. To club Atrium για παράδειγμα, θυμίζει λίγο από το Asylum, και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί, αλλά και με πονά γιατί καταλαβαίνω πως όντως υπήρχε το ταλέντο και η γνώση για να αποδώσουν τον κόσμο του Masquerade καλύτερα.
Η αποτυχία των Sidequests
Είναι πραγματικά αστεία τα sidequests. Δεν υπάρχει ούτε και μισό questline που… βασικά δεν υπάρχει ούτε και μισό questline. Όλα είναι είτε fetch quests είτε kill quests. Τα παλιά, περίπλοκα questlines που σου ξεδίπλωναν τον κόσμο της Camarilla και των Vampires, ξεχάστε τα. Και δεν λέω, ας έχει και τέτοια. Αλλά από ένα σημείο και μετά, αναρωτιέσαι γιατί βάλανε sidequests, την στιγμή που δεν μπορούσαν να τα υποστηρίξουν. Έχω απάντηση, απλώς θα την δούμε παρακάτω.
Gameplay
Το παιχνίδι ξεκινάει με εσάς να διαλέγετε το clan σας. Ναι, όσοι θυμάστε το φιάσκο με τα paid exclusive clans, εδώ είμαστε. Μπορείτε να επιλέξετε μια από τις βασικές φυλές του Vampire όπως οι warriors Brujah, ή οι mages Tremere. Κι εδώ αρχίζουν τα πρώτα προβλήματα. Φυλές όπως οι Toreador ή οι Ventrue έχουν νόημα μόνο ως RPG, με την έννοια πως είναι social clans και βασίζονται σε ικανότητες όπως το Presence (για ευκολία στο διάλογο) ή το Dominate (για να ελεγχετε τους άλλους) ή το Auspex που σας επιτρέπει να βλέπετε καλύτερα τα σημεία ενδιαφέροντος. Όμως το παιχνίδι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ SOCIAL GAMEPLAY, κάτι που κουτσουρεύει τις ίδιες τις φυλές που συμπεριλαμβάνει.
Επί της ουσίας είναι ένας μικρός χάρτης που μπορείτε να περπατήσετε με τα πόδια. Εξαιρετική απόφαση και μπράβο τους. Απλώς όμως το παιχνίδι αναλώνεται σε ένα “διάλεξε αποστολή, πήγαινε στο σημείο, σκότωσε ό,τι κινείται, γύρνα πίσω”. Θα μπορούσε να είχε ενδιαφέρον αν το concept ήταν είσαι ένα νέο βαμπίρ που ανεβαίνει επίπεδα, αλλά όπως είπαμε είσαι γηραιός, άρα είσαι φουλ έτοιμος για μάχη.
Επειδή λοιπόν δεν είναι RPG, για να δυναμώνεις, το παιχνίδι έχει ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ PROGRESSION που έχω δει. Σου δίνει όλες τις βασικές δυνατότητες της φυλής σου σχεδόν τζάμπα, αποκτάς όλο το σετ που πρέπει να έχεις και μετά κάνει σχεδόν απρόσιτο κάθε άλλη ικανότητα από τις άλλες clan. Που οκ, το καταλαβαίνω, αλλά πρακτικά το σύστημα αυτοσαμποτάρεται, γιατί αφενός σου δίνει τα πάντα πολύ νωρίς, και δεν σου δίνει τίποτα για αρκετό playtime. Άρα γιατί να υπάρχει, αν δεν μπορώ να το αξιοποιήσω;
Detective Fabien
Εκτός από τον Phyre παίζετε και με τον Fabien. Τα Sequences με τον Fabien είναι βασικά flashbacks, αναμνήσεις που έχει ο χαρακτήρας από το 2024 και το 1924. Αυτά τα sequences είναι βασικά κακά εκτελεσμένα “Investigations” σε επίπεδα Nobody Wants to Die. Από άποψη ιστορίας έχουν αρκετό ενδιαφέρον, αλλά πρακτικά είναι βρες που αναβοσβήνει o cursor και πάτα Ε. Είναι αυτό που σας ελεγα και στην αρχή. Η ιδέα υπάρχει, αλλά είναι τόσο πετσοκομμένη για να βγει ο χρόνος και το budget που καταλήγει σκιά Lasombra του εαυτού της.
Μάχη του Vampire the Masquerade: Bloodlines 2
Ίσως το χειρότερο από όλα που προσωπικά με χάλασε αφάνταστα. Τύπου, αν το παιχνίδι ήταν walking simulator, θα το εκτιμούσα παραπάνω. Βαριές κουβέντες, αλλά κλάψτε μαζί μου.
Πρώτον, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η απουσία ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ όπλου. Πιστόλια, καραμπίνες, αυτόματα, σπαθιά, μαχαίρια και μπαζούκες, ΟΛΑ λείπουν. Όλα; όχι. Οι εχθροί σας μια χαρά έχουν και πιστόλια και μαχαίρια. Εσείς όχι. Δεν ξέρω ποιος το σκέφτηκε, αλλά από ευθιξία θα πρέπει να δώσει την Δευτέρα την παραίτησή του. Οκ, τι όπλα έχετε εσείς; Τα χέρια σας. Κυριολεκτικά οι άλλοι έχουν καραμπίνες και διπλα αυτόματα και εσείς βαράτε με χαστούκια ρε, δεν περιγράφω άλλο.
Οκ, πάμε για τα abilities. 4 όλα κι όλα, με τα πρώτα 4 να ξεκλειδώνονται αμέσως και τα υπόλοιπα να ξεκλειδώνονται με χίλιους κόπους. Αρχικά, το να μάθετε νέα abilities είναι σπασμένο στα δύο. Αφενός πρέπει να μαζέψετε “essence” τρώγοντας ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ανθρώπους και να το ξεκλειδώσετε από τον αρχηγό της κάθε κλαν. ΜΕΤΑ (γιατί έχει κι άλλο) χρειάζεσαι 6-10 ability points για να το αποκτήσετε. Αυτό δημιουργεί 2 τεράστια προβλήματα. Πρώτον δεν μπορείτε να πειραματηστείτε με τις ικανότητες. Αν θες 10 level για να ξεκλειδώσεις 1 μόνο, τότε σιγα και μην ασχοληθεί ο παίκτης. Το δεύτερο είναι το πόσο repetitive γίνεται το παιχνίδι γιατί συνέχεια έχεις τα ίδια 4 που χρησιμοποιείς.
Μια βαράς δυο αστοχείς.
Το παιχνίδι έχει το χειρότερο melee που έχω δει στη ζωή μου. Η μάχη είναι τόσο floaty που καταντά να σου προκαλεί ναυτία. Το παιχνίδι θα μπορούσε να σωθεί κάπως με ένα lock system, αλλά η απουσία του το κάνει εξαιρετικά εκνευριστικό. Δεν ξέρεις πότε θα πετύχει η επίθεσή σου, την απόσταση που χρειάζεται για να συνδέσει με το hitbox, ή αν το παιχνίδι θα καταδεχτεί να αναγνωρίσει το click
Γιατί άλλη είναι η μάχη στα instances/dungeons και άλλα στο open world. Τι εννοώ. Στα μικρά, scripted dungeons, όταν το σύστημα δεν στρεσάρεται, με τα fps να αγγίζουν 50-60 ακόμη και σε παλαιότερα μηχανήματα, η μάχη κάπως δουλεύει. Αλλά όταν είστε στον ανοιχτό κόσμο, όπου το σύστημα υπολογίζει τα πάντα, ακόμη κι αυτά που δεν βλέπετε στην οθόνη σας, και τα frames πέφτουν σε ελεύθερη πτώση, το παιχνίδι δυσκολεύεται να κάνει register. Αρκετές φορές βρέθηκα με το ποντίκι στο χέρι να πατάω το κουμπί της επίθεσης, με τους εχθρούς να με βαράνε από 1000 τόπους, και να δέχεται τα χτυπήματα με παροιμιώδη στωικότητα.
Επίλογος για το Vampire the Masquerade: Bloodlines 2
Το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό. Είναι όμως μέτριο, προβληματικό και άτυχο. Προβληματικό γιατί του έλαχε μια προβληματική ανάπτυξη με αλλαγές στούντιο και δεν συμμαζεύεται. Οι δυσκολίες το ανάγκασαν να καταλήξει εδώ που έφτασε, ενώ είχε ξεκινήσει για αλλού. Άτυχο γιατί έτυχε να λέγεται Bloodlines, και να έχει βαριά φανέλα να σηκώσει. Ένα μέτριο action παιχνίδι που έπρεπε να αποδειχτεί καλύτερο από ένα θρυλικό RPG με εξαιρετικές ιστορίες και μοναδική ατμόσφαιρα. Μέτριο, γιατί και τα λίγα που αποφάσισε να κάνει, τα έκανε μισά. Μια μάχη που δεν είναι μάχη, πλήρης απουσία όπλων, και abilities που θες μια αιωνιότητα και μια μέρα να ξεκλειδώσεις.
Σώζεται; Ούτε με σφαίρες. Το παιχνίδι δεν είναι live service για να πεις πως θα το αρμέξουν σταδιακά, ούτε έχει το μέγεθος του Cyberpunk. Υπολογίζω το παιχνίδι να παιχτεί για λίγο και να ξεχαστεί. Δεν θα γίνει διαβόητο σαν το Anthem ή το Skull & Bones, αλλά σε λίγους μήνες δεν θα το θυμάται κανείς. Όσοι το παίξουν σε κανα deep sale, όταν στρώσει λίγο με τα hotfixes καλώς, οι άλλοι κρατήστε το στο backlog σας.
