Αρχικά μάγκες. Όποιος θέλει να διαβάσει κριτική στο Mafia the Old Country, θα την βρει εδώ.
Εδώ δεν θα μιλήσουμε τόσο για το παιχνίδι. Το έπαιξα κι εγώ καμιά ώρα, σε κάποια φάση μου έβγαλε ένα gamecrashing bug, δεν το έλυσα, πήρα refund. Αλλά δεν έχει σημασία. Δεν θέλω να σχολιάσω τόσο το παιχνίδι, όσο την λογική πίσω του. Συγκεκριμένα θέλω να σχολιάσω δύο πράγματα: Το κολύμπι και το χαρτί τουαλέτας. Μείνετε μαζί μου θα βγάλει νόημα.
Mafia the Old Country: Κολύμπι
Η αφορμή για αυτό το άρθρο ήρθε από ένα βίντεο του Βασίλη του Τσερπέ. Στο εν λόγω βίντεο – που δεν ήταν καν για το Mafia the Old Country – μιλούσε για το σύγχρονο gaming που θέλει να κάνει τα πάντα και τους παίρνει 15 χρόνια και πεντακόσια μύρια. Ως απάντηση ήταν τα παιχνίδια που κάνουν λιγότερα και ανάμεσα στα άλλα πέταξε κι αυτό. “Ε και δεν κολυμπάει ο χαρακτήρας σου. Τι σε πείραξε”.
Ομολογώ πως ένα δίκιο το έχει. Πειράζει δηλαδή που δεν κολυμπαέι ο χαρακτήρας; Είναι τόσο deal breaking; Προφανώς όχι. Αν έχει όλα τα υπόλοιπα το παιχνίδι, μπορούμε να το δεχτούμε ως επιλογή του παιχνιδιού. Το να μην βάλεις μηχανισμό για κολύμπι, γλιτώνει και κόπο και χρόνο. Λιγότερα animation, λιγότερα physics, λιγότερα bugs. Το παιχνίδι χάνει μεν σε ένα μηχανισμό, αλλά κερδίζει σε βιωσιμότητα.
Μπουμεροκολύμπι
Μου θύμισε τα παλιά παιχνίδια που όντως το να αγγίξει το νερό τον αστράγαλο ήταν Wasted-game over. Grand Theft Auto 3, Grand Theft Auto Vice City, το αυθεντικό Mafia, όλα είχαν αυτό feature. Αυτό που έφερε πρώτο το κολύμπι σαν επιλογή ήταν το San Andreas αλλά και πάλι δεν έπιασε με την πρώτη. Το Assassin’s Creed είχε πάλι το νερό σαν Insta-death, μέχρι που το άλλαξε στο Assassin’s Creed 2.
Και δεν ήταν κάτι που μας χαλούσε. Το θεωρούσαμε δεδομένο. Λέγαμε έτσι είναι το παιχνίδι, τι να κάνουμε. Όταν προχώρησε η τεχνολογία, χαρήκαμε, αλλά αυτό δεν άλλαξε την γνώμη που είχαμε για τα παλιότερα παιχνίδια. Για αυτό και δεν πιστεύω πως είναι κακό ένα παιχνίδι του 2025 να μην έχει κολύμπι, ή άλλους μηχανισμούς που δεν χρειάζονται. Το Mafia the Old Country είναι καλό, αλλά δεν είναι πως αν είχε κολύμπι θα γινόταν αυτομάτως αριστούργημα
Και χαρτιά τουαλέτας.
Και μετά θυμάμαι το Max Payne 2. Ένα παιχνίδι που κι αυτό δεν είχε πολλά συστήματα και πολλούς μηχανισμούς. Ένα απολύτως γραμμικό παιχνίδι, χωρίς χάρτη, χωρίς pre-rendered cinematics. Μόνο comics, κανένα σύντομο βίντεο και το επίπεδο που έπαιζες. Πόσα πράγματα που θέλαμε ΔΕΝ είχε εκείνο το παιχνίδι.
Όμως μετά έπαιζες το επίπεδο. Και ήταν τα μικρά πράγματα που κρατούσαν και σε κέρδιζαν. Το ότι μπορούσες να παίξεις ποδόσφαιρο με τα κουτάκια. Μπορούσες να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Όταν πήγαινες στην τουαλέτα μπορούσες να ανοίξεις βρύσες ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΙΣ ΤΟ ΚΑΖΑΝΑΚΙ, συν πως μπορούσες να πάρεις χαρτί τουαλέτας από το dispenser.
Θα με πείραζαν αν έλειπαν όλα αυτά; Προφανώς και όχι. Αλλά ήταν εκεί.
Γιατί διαφωνώ εντέλει με το Mafia the Old Country
Είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνουν τα νεότερα ακροατήρια, αλλά οι μπούμερς ξέρετε καλά τι θα πω. Όταν έβγαιναν αυτά τα παιχνίδια το 2002 και το 2003, ξέραμε πως κάποια στιγμή η τεχνολογία θα προχωρήσει. Αλλά δεν θέλαμε φωτορεαλιστικά γραφικά και αχανείς χάρτες. Θέλαμε ένα πράγμα. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ IMMERSION. Και ως ένα σημείο το πήραμε, μέχρι που το χάσαμε.
Θυμάμαι πόσο μας είχε ανατινάξει το San Andreas, για αυτόν τον λόγο. Δεν ήταν απλά ο τεράστιος χάρτης. Ήταν τα πράγματα που μπορούσες να κάνεις. Και θέλαμε ακόμη περισσότερα, περισσότερα interactions, περισσότερο immersion, περισσότερη διάδραση με τον κόσμο. Να έχουμε περισσότερα interiors. Δεν θέλαμε τον κόσμο να γίνει μεγαλύτερος. Θέλαμε να γίνει πιο πιστευτός, πιο βαθύς..
Και μετά έρχονται παιχνίδια σαν το Mafia ή σαν τo Uncharted ή σαν το Last of Us. Παιχνίδια που είναι πανέμορφα στο να τα βλέπεις, που έχουν βάθος και διαλόγους και ερμηνείες. Όμως στο τέλος είναι ακριβώς αυτό. Ταινίες, θέατρο, σκηνικό. Πανέμορφο για να τα βλέπεις 3-4 λεπτά, αλλά από ένα σημείο και μετά η μαγεία φεύγει. Υπέροχα σκηνικά, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα σε αυτά. Το Ghostwire Tokyo είναι ένα ακόμη παράδειγμα.
Επίλογος για το Mafia the Old Country
Μεταξύ Mafia the Old Country και οποιουδήποτε cash grab live service, εννοείται είμαστε με τα single player παιχνίδια. Μην με ακούτε που γκρινιάζω. Παιχνίδια σαν το Mafia the Old Country είναι νίκες του gaming. Καλά, κακά και μέτρια, ΟΛΑ είναι προτιμότερα από το καλύτερο liveservice. Και είμαι έτοιμος να υπερασπιστώ μέχρι τελικού gameover παιχνίδια όπως το Mafia ή το Avowed, που είναι μικρά και κάνουν τόσα όσα χρειάζεται.
Αλλά θέλω ειδικά αυτά τα παιχνίδια που είναι μικρά και διαχειρίσιμα να έχουν μεγαλύτερο βάθος. Γιατί μπορούν να το έχουν. Να έχουν ζωντανούς κόσμους και πράγματα να κάνεις. Πόσο πιο ενδιαφέρον θα ήταν το Avowed αν είχε player housing, πόσο καλύτερο θα ήταν το mafia αν είχε περισσότερους τρόπους για να κάνεις engaging την Σικελία; Πολύ.
Υπό αυτή την έννοια, κοιτάω περισσότερο σε παιχνίδια τύπου Kingdom Come. Παιχνίδια φουλ στο σύστημα, αλλά που έχουν πράγματα να κάνεις μέσα και συστήματα να ανακαλύψεις. Δεν λέω πως το Mafia έπρεπε να έχει crafting φυσικά. Αλλά ακόμη θυμάμαι τον νέο εαυτό μου να ψάχνει το καζίνο στο αυθεντικό Mafia του 2002.
