Do you wish to commit yourself — your life — to this family?
Τα χρόνια πέρασαν και τελευταία φορά, που έγραψα κάτι για έναν τίτλο του franchise, ήταν πριν 9 χρόνια παρακαλώ, με το μέτριο -δυστυχώς- Mafia III. Ναι, έχουν περάσει 9 χρόνια από το Mafia ΙΙΙ…
Και ξάφνου, πριν κάμποσο καιρό η Hangar 13, ανακοινώνει και επίσημα το Mafia: The Old Country, θέλοντας να μας πάει πίσω στο χρόνο, από εκεί που όλα ξεκίνησαν, από την ρίζα…την γέννηση της Ιταλικής μαφίας.
ΙΣΤΟΡΙΑ – SETTING
Το Mafia: The Old Country διαδραματίζεται στη Σικελία κατά τη διάρκεια του 1900, εστιάζοντας στην προέλευση-γέννηση της Ιταλικής μαφίας. Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα στην φανταστική πόλη San Celeste, η οποία είχε παρουσιαστεί προηγουμένως στο Mafia II. Οπότε πολλές περιοχές θα είναι οικείες στους παλιούς παίκτες, αλλά υπό ένα διαφορετικό πρίσμα, δεδομένου πως μιλάμε για ένα prequel όλων των παιχνιδιών.
Μπορούμε ενδεχομένως να το χαρακτηρίσουμε, ως ένα ”prequel” του Mafia I. Στο The Old Country ενσαρκώνουμε, τον Enzo Favara, έναν πρώην ανήλικο εργάτη σε ορυχείο θείου, ο οποίος αναζητά μια καλύτερη ζωή και μπλέκεται με την εγκληματική οικογένεια Torisi.
Όλη η ιστορία, περιτριγυρίζεται κατά κύριο λόγο από δύο βασικούς πυλώνες. Την ανέλιξη του Enzo, από έναν εργάτη στα έγκατα της γης σε ένα από τα ”πρωτοπαλίκαρα” του ”νονού” της νύχτας Bernardo Torrisi, καθώς και την εξόντωση του αντίπαλου gang, δηλαδή την οικογένεια Spadaro, με αρχηγό τον Ruggero Spadaro.
Τι πιο σύνηθες, θα μου πείτε, για σενάριο, και δε για παιχνίδι Mafia, το όλο πακέτο, αλλά μερικές φορές, μπορείς να προσφέρεις κάτι το οποίο έχει ειπωθεί αρκετές φορές, με τον δικό σου τρόπο, όντας τόσο ιδιαίτερος, φαντάζοντας ως κάτι νέο και φρέσκο ή κάτι που δεν έχεις ξαναδεί.
Ναι, το παιχνίδι είναι γεμάτο ”κλισέ” όσον αφορά την αφήγησή του, αλλά ο τρόπος ο οποίος τα αποτυπώνει, είναι πολύ ιδιαίτερος. Πολύ δικός του. Και αυτό φαίνεται από την αρχή. Οι ανατροπές είναι απειροελάχιστες, η αφήγηση εύκολα σου δείχνει που πάνε τα πράγματα όσον αφορά την εξέλιξη των ηρώων μας, αλλά το παιχνίδι δεν ενδιαφέρεται για αυτό. Ενδιαφέρεται να σου δώσει μία μεστή και όμορφη ιστορία και το καταφέρνει σε υπερθετικό βαθμό.
Ερμηνείες
Στο παραπάνω, έρχεται να βοηθήσει, και η καταπληκτική και σε σημεία διθυραμβική ερμηνεία σχεδόν όλων των εμπλεκόμενων ηρώων. Ένα πράγμα το οποίο έκανε πάντα εκπληκτικά η Hangar 13, ακόμη και στο μέτριο Mafia 3, ήταν να προσέχει με χειρουργική ακρίβεια τους ήρωες της, όσον αφορά την ερμηνεία. Εδώ το πάει ένα βήμα παραπάνω.
Υ.Γ: Όντας τεράστιος fan, του franhcise, έχω να αναφέρω πως ο Bernardo Torrisi, είναι σίγουρα στους Top 3, ήρωες της σειράς αγγίζοντας το επίπεδο του αγαπημένου Vito Scaletta. Εκπληκτική δουλειά από τον ηθοποιό Johny Santiago. Ναι, μπορώ να πω πως δέθηκα παραπάνω με τον Don Torrisi παρά με τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, όπου και εκεί προφανώς είχαμε μια εκπληκτική ερμηνεία.
ΚΟΣΜΟΣ – ΟΠΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ
Το Mafia: The Old Country έχει σχεδιαστεί ως ένα γραμμικό παιχνίδι με αφηγηματικό προσανατολισμό, αντί για μια εμπειρία ανοιχτού κόσμου, όπως είχαμε με το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς, MAFIA III. Αυτό σημαίνει ότι το παιχνίδι επικεντρώνεται σε μια αυστηρά δομημένη ιστορία με σαφή αρχή και τέλος, αντί να επιτρέπει την ελεύθερη εξερεύνηση ενός μεγάλου ανοιχτού κόσμου.
Ενώ ορισμένες αποστολές μπορεί να προσφέρουν ελευθερία εξερεύνησης, η συνολική δομή θα είναι πιο γραμμική και επικεντρωμένη στην ιστορία. Το αίσθημα ελευθερίας, ενίοτε στο παιχνίδι θα δίνετε, μέσω των μέσων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μετακινηθούμε, όπως άλογα και οχήματα της τότε εποχής. Εδώ να πούμε, πως έχουμε μια αρκετά μεγάλη γκάμα από οχήματα της τότε εποχής, τα οποία μπορούμε να τροποποιήσουμε καθώς και διάφορα άλογα, τα οποία επίσης μπορούμε να τροποποιήσουμε (για παράδειγμα να αλλάξουμε τα χαλινάρια και την σέλα τους).
Μπορώ να πως, πως ευχαριστήθηκα και τους δύο τρόπους μεταφοράς μέσα στον χάρτη, και αξίζει να σημειώσω, πως η ”οδήγηση” είναι αισθητά βελτιωμένη σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι.
Πανέμορφη, δουλειά έχει γίνει και στην χαρτογράφηση και την απόδοση της Σικελίας του 1904. Από απέραντους αγρούς, λιμάνια που ”φωνάζουν” Μεσόγειος, μέχρι πετρόκτιστες γραφικές συνοικίες, γεμάτες με coffee shops και μπαρ, μπορώ να πω πως μιλάμε μακράν για τον πιο όμορφο τίτλο της Hangar 13. Ο τίτλος αναπτύσσεται με Unreal Engine 5, και για να μην παρεξηγηθώ… Όχι δεν μιλάμε για έναν τίτλο, που θα σας πέσουν τα σαγόνια, αλλά μιλάμε για μία πολύ όμορφη δουλειά, που το art direction του, είναι αυτό που πρωταγωνιστεί.
Υ.Γ: Πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω σε παιχνίδι, τόσο ”αληθινά” πορτοκάλια. Δεν ξέρω τι διάολο έπιασε την Hangar 13, αλλά είχε γεμίσει όλο το παιχνίδι με φρούτα και πατάτες. Το ακούω φυσικά, λόγω Μεσογείου και Ιταλίας, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι η απίστευτη απεικόνιση τους! Όχι δείτε:
GAMEPLAY
Εδώ νομίζω πως έχουμε το μελανό σημείο, του παιχνιδιού. Αρχικά, όσοι περιμένετε κάτι νέο, φρέσκο ή κάτι διαφορετικό από τους προηγούμενους τίτλους, δυστυχώς σας έχω κακά νέα.
Το παιχνίδι έρχεται με αρκετά basic gameplay μηχανισμούς.
Ξεκινάμε με το stealth κομμάτι, του τίτλου, το οποίο είναι πολύ τυπικό και ρηχό. Αρχικά, μπορείτε να εκτελέσετε ένα stealth kill, είτε πνίγοντας τον αντίπαλο σας ή μαχαιρώνοντάς τον. Αν χρησιμοποιήσετε το μαχαίρι, αφαιρείται ένα slοt από την αντοχή του (κάθε μαχαίρι έχει την δικιά του αντοχή), και αν τα χρησιμοποιήσετε όλα, θα πρέπει να βρείτε εντός του κόσμου, κάποια πέτρα, ώστε να το ακονίσετε και να γεμίσει πάλι. Προσωπικά βρήκα τον εαυτό μου τις περισσότερες φορές να πάει με τον πρώτο τρόπο.
Σε άλλα χαρακτηριστικά, μπορείτε προφανώς να πετάξετε αντικείμενα ώστε να αποσπάσετε την προσοχή του αντιπάλου σας και να κρύψετε σε σεντούκια νεκρούς αντιπάλους, σαν άλλος Agent 47 (φέρνει πολύ στα παιχνίδια Hitman).
Όσον αφορά το shooting, και εδώ έχουμε απλά πράγματα. Εδώ έχουμε το κλασσικό σύστημα κάλυψης (cover shooting), το οποίο λειτουργεί σωστά. Εκεί που σίγουρα δυσανασχέτησα, είναι στην αίσθηση των όπλων (των οποίων η γκάμα ήταν μικρή) καθώς και στα παρωχημένα animatios των εχθρών. Είτε χρησιμοποιούσα shotgun είτε κάποιο πιστόλι οι εχθροί έπεφταν με τα ίδια animations, ακόμη και αν τους χτυπούσα σε διαφορετικό μέρος του σώματος.
Ένα νέο χαρακτηριστικό και το μόνο θετικό κατ’ εμέ, είναι η εισαγωγή μαχών με μαχαίρια. Πολύ απλό στης αποτύπωσή του μεν, πολύ όμορφο στο στήσιμο του δε. Η μάχη με μαχαίρια, θυμίζει κάτι από fighting παιχνίδια και εκεί θα βρούμε τις κλασσικές κινήσεις με parries dodges και light-heavy attacks. Όμορφη προσθήκη η οποία φέρνει ποικιλία στην μάχη.
Και βασικά σε αυτούς τους τρεις πυλώνες, αποτυπώνονται οι μάχες του τίτλου. Ένα ακραία απλοϊκό shooting με μικρό οπλοστάσιο, ένα outdate stelth κομμάτι και ένα νέο feature, αυτών των knife battles, που σίγουρα, αν το παιχνίδι ήταν μεγαλύτερο σε διάρκεια, και προφανώς οι μάχες περισσότερες, θα έτεινε να γίνει επαναλαμβανόμενο.
Optimization
Το Review βασίστηκε, στην PC έκδοση του παιχνιδιού. Κατά γενική ομολογία, μιλάμε για ένα καλώς δουλεμένο port, όπως με ένα μεγάλο ζήτημα. Τουλάχιστον, εγώ μπορούσα να το διακρίνω και σε στιγμές με πείραζε πολύ. Ο λόγος για το έντονο shuttering που είχα και στο gameplay αλλά ακόμη περισσότερο στα cutscenes. Για την ιστορία να αναφέρω πως το παιχνίδι, δοκιμάστηκε σε μία RTX 4080, i7-13700K και 32 GB Ram (1440p ανάλυση με quality στο DLSS).
Πέρα του παραπάνω δεν μπορώ να πω, πως αντιμετώπισα θέματα με τα τεχνικά του τίτλου, όμως το shutter που υπήρχε σε στιγμές μου ξένισε.
Εν καταλείδι,
Το Mafia: The Old Country, κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο, το franchise γεννήθηκε. Προσφέρει μία κινηματογραφικού τύπου εμπειρία με ένα καλογραμμένο σενάριο αν και χιλιοειπωμένο, απίστευτες ερμηνείες και έναν κόσμο που μας ταξιδεύει στην Ιταλία του 1900 με το καλύτερο δυνατό τρόπο.
Όχι, δεν κάνει σχεδόν τίποτα νέο στο gameplay, αλλά και ο τρόπος που εν τέλει το κάνει απλά λειτουργεί. Σε άλλους θα ξενίσει, άλλους δεν τους ενδιαφέρει, εγώ θα πω, πως ακόμη δεν μπορώ να αποφασίσω προς τα που κλείνω. Ίσως χρειάζομαι χρόνο να το επεξεργαστώ. Ίσως ένα δεύτερο playthrough με βοηθήσει. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι πως σίγουρα είναι ανώτερο από τον προκάτοχό του και σίγουρα κάνει άριστα αυτό για το οποίο γεννήθηκε, όντας πιστό στην φιλοσοφία του franchise.
Αξίζει για ακόμη μία φορά, να αναφέρουμε πως το παιχνίδι κοστίζει 49,99€ (η βασική του έκδοση). Τίμια κίνηση από μεριάς 2K Games, και δε στις μέρες μας όπου τα παιχνίδια αγγίζουν τα 80€. Και όχι, εκπτώσεις στο παιχνίδι, όσον αφορά την διάρκεια δεν έγιναν. Μιλάμε για έναν τίτλο 10-12 ωρών, όπως ακριβώς και τα πρώτα δύο παιχνίδια Mafia.
Και ναι. Τόσες ώρες χρειάζονταν, ώστε το παιχνίδι να μην γίνει φλύαρο και κουράσει. Από εκεί και πέρα, αν ενδεχομένως μιλάγαμε για κάτι περισσότερο (σε διάρκεια) θα γινόταν σίγουρα επαναλαμβανόμενο, μιας και όπως αναφέραμε παραπάνω η ποικιλία και το gameplay είναι απλά και ρηχά.
Ακόμη ένα υστερόγραφο για τους φανατικούς οπαδούς της σειράς. Το τέλος σίγουρα θα σας συγκινήσει για διάφορους λόγους… Οι αναφορές σε παλαιότερα παιχνίδια της σειράς σε διάφορες μορφές, είναι αρκετές. Περιμένω με ανυπομονησία να δω που θα πάει το franchise.
Ευχαριστούμε την CD Media για την παραχώρηση του παιχνιδιού ώστε να επιτευχθεί το Review.
