Όταν η νοσταλγία δεν επαρκεί για να σώσει κάποια πράγματα. To Alpha Protocol της Obsidian είναι μια πάρα πολύ καλή ιδέα που όμως απέτυχε παταγωδώς στην εκτέλεση. Ένα παράδειγμα για το πώς οι καλές προθέσεις στρώνουν τον δρόμο για την κόλαση. Ένα κείμενο που θα μπορούσε άνετα να είναι Hate the Game, σήμερα θα πιάσουμε την άλλη μεριά της νοσταλγίας. Μερικές φορές τα παλιά παιχνίδια δεν είναι τα υπέροχα διαμάντια που θυμόμαστε.
Τι είναι το Alpha Protocol;
To Alpha Protocol ήταν η προσπάθεια της Obsidian να κάνει ένα RPG που να μην έχει να κάνει με fantasy. Καλό το Sith Lords, καλό το Neverwinter Nights 2, αλλά η αγαπημένη μου εταιρεία ήθελε να κάνει πρωτότυπο και διαφορετικό. Έτσι πίτσαρε στην Sega το Alpha Protocol, ένα action-RPG α λα third person shooter. Η γενική ιδέα είναι πως αναλαμβάνεις αποστολές και χρησιμοποιώντας stealth και βία να τις φέρεις εις πέρας. Όσοι σκέφτεστε “Δηλαδή Μούφα Κοτζίμα Metal Gear Solid”, σωστά σκεφτεστε. Βασικά αυτό. Μούφα Metal Gear Solid.
H Ιστορία του Alpha Protocol
H ιστορία δεν είναι καμιά φοβερή, ούτε θα σας ανατινάξει τον εγκέφαλο. Είστε ένας σούπερ κατάσκοπος που πήγαινει σε μια αποστολή, και η αποστολή πηγαίνει εντελώς λάθος. Πλέον είσαι καταζητούμενος από την υπηρεσία σας, και στόχος σας είναι να βρείτε α) ποιος σας θέλει νεκρό και β) τι φάσει παίζει και ποιο ειναι το σχέδιο των αρχικακών. Όπως είπα το παιχνίδι ούτε καν αγγίζει τον Κοτζίμα. Αλλά η ιστορία είναι αρκετά προσγειωμένη, ρεαλιστική και μην ξεχνάμε πως μιλάμε για το 2010, την εποχή που όλα ήταν νέα και δεν μας ένοιαζε.
Το Gameplay
Κι εδώ το Boomer Gamer θα γίνει Hate the Game, γιατί το παιχνίδι είναι ό,τι πιο janky και unresponsive που έχω δει. Όχι, δεν δικαιολογείται που είναι 2010. Υπάρχουν παιχνίδια που βγήκαν 10 χρόνια πριν από αυτό και είναι χίλιες φορές καλύτερα. Εξηγούμαι. Το παράπονό μου δεν έχει να κάνει με τα πράγματα που έβαλαν, ή με τις ελλειψεις. Έχει να κάνει ξεκάθαρα με τον προγραμματισμό και την ανάπτυξη και το πόσο janky είναι, λες και έχουν δουλέψει πάνω του δευτεροετείς interns.
So, ποιο είναι το βασικό core loop; Το παιχνίδι σε πετάει στην αρχή της αποστολής πίστας και πρέπει να την φέρεις εις πέρας. Τα όπλα σου είναι δύο: stealth και μάχη. Ως εδώ όλα καλά. Πάμε να δούμε γιατί δεν δουλεύει τίποτα από τα δύο.
Stealth
Το stealth είναι εκτός εξίσωσης για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, είναι πρακτικώς αδύνατον να εξουδετερώσετε τους εχθρούς με stealth, γιατί ενώ τους πλησιάζετε από πίσω, σας αντιλαμβάνονται ΠΡΩΤΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΤΟ PROMPT ΓΙΑ ΤΟ TAKEDOWN. Ακόμη κι αν ακολουθήσετε πιο φιλειρηνική τακτική, και απλώς τους προσπερνάτε, πάλι θα σας δουν από το μίλι και θα αρχίζουν να πυροβολάνε.
Και εδώ θα πείτε, “εντάξει, σκοτώνω ό,τι κινείται και στην επόμενη φάση, ξαναδοκιμάζω stealth”. ΧΑ! Άπαξ και χτυπήσει ο συναγερμός, ξεχάστε το, όλη η πίστα είναι σε κατάσταση alert και έρχονται προς το μέρος σας για να σας κάνουν σουρωτήρι για μακαρόνια. Ακόμη κι αν καταφέρετε να απενεργοποιήσετε τον συναγερμό, οι εχθροί παραμένουν στην τσίτα για αρκετή ώρα κάνοντας κάθε προσπάθεια για stealth μάταιη.
Combat
Ok, αφού το stealth πέταξε από το παράθυρο, θα σκοτώσω ό,τι κινείται. ΧΑ!
Το παιχνίδι έχει το χειρότερο – εννοώ το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ – σύστημα στόχευσης που έχω παίξει ποτέ. Το 10 ρίχνεις μια πετυχαίνεις είναι understatement. Τα πιστόλια θέλουν μια αιωνιότητα και μια μέρα για να σημαδέψουν και τα αυτόματα δεν μπορούν να πετύχουν ούτε απατόσαυρο εξ επαφής. Κάτι που κάνει την όλη μάχη εξαιρετικά δύσκολη και άβολη γιατί τίποτα δεν ανταποκρίνεται όπως πρέπει. Τα crosshairs καταλαμβάνουν σχεδόν όλη την κεντρική οθόνη, που σημαίνει πως κάπου εκεί περά ίσως να πέσουν οι σφαίρες. Ίσως και όχι.
Η κατάσταση κάπως φτιάχνεται αν επενδύσετε γερά σε abilities που αυξάνουν την ικανότητά στη μάχη, αλλά όταν θέλεις να ξοδέψεις 30-40 πόντους για να γίνεται το παιχνίδι σου οριακά playable, ξέρεις πως έχεις αποτύχει.
Hacking
Ειδική μνεία στο Hacking, ο θεός να το κάνει δηλαδή. Το παιχνίδι δίνει δύο είδη hacking, ένα για συναγερμούς, και το άλλο για pc. Οι συναγερμοί είναι σχετικά εύκολοι. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να ακολουθήσεις το κύκλωμα με τη σειρά και να πατήσεις τους διακόπτες. Εύκολο, σχετικά αλλά πάνω από όλα απλό.
Το δεύτερο όμως είναι θάνατος. Πρακτικά είναι δύο σειρές με χαρακτήρες και αριθμούς και πρέπει να τους ταιριάξεις σε ένα grid που συνέχεια αλλάζει χαρακτήρες. Εφιάλτης. Πρώτον είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσεις που είναι η σωστή θέση, δηλαδή οι χαρακτήρες που μένουν σταθεροί. Άλλα έστω πως τους βρίσκεις. Το να πάρεις την σειρά και να την τοποθετήσεις είναι ακόμη χειρότερο, γιατί αφενός το σύστημα δεν κάνει σωστά register τα inputs και καθυστερεί, αφετέρου, το ποντίκι είναι ακόμη πιο δυσλειτουργικό και μπορεί να το προσπεράσει, αλλά ποτέ να έρθει στη σωστή θέση.
Αξίζει το Alpha Protocol;
Ούτε κατά προσέγγιση. Το παιχνίδι δεν είναι απλά κακογερασμένο, είναι unplayable. Κι άλλα παιχνίδια είναι κακογερασμένα, αλλά έχουν μια αξία που τα κάνει κλασικά. Εδώ πέρα δεν βρίσκω καμία, ούτε με τα συστήματα RPG της Obsidian, ούτε με την μάχη, ούτε με την ιστορία.
Το Alpha Protocol είναι απόδειξη πως στις παλιές καλές εποχές δεν ήταν όλα τα παιχνίδια διαμάντια. Είχαμε πολλή σαβούρα και τότε, ακόμη κι από δημιουργούς που ήταν αγαπητοί και είχαν ταλέντο. Παρά τη νοσταλγία, το παιχνίδι έχει τα χειρότερα controls και τον χειρότερο προγραμματισμό που έχω δει. Ναι, ένα remaster ίσως να το έκανε πιο προσβάσιμο, αλλά αυτή τη στιγμή και τζάμπα να σας το δώσουν, ζητήστε refund.
