“In real life, true love stories don’t end with a wedding. They end with a funeral”. Ανατρίχιασα. Πάμε να δούμε γιατί το Call of the Sea είναι ένα ΤΙΤΑΝΟΤΕΡΑΣΤΙΟ διαμάντι και γιατί πρέπει να το παίξετε, όσοι όσοι σας αρέσουν τα έξυπνα puzzle με βαθιές, συναισθηματικές ιστορίες.
Θα μου πείτε: “Ρε Μάγκα, γιατί δεν το έβαλες στα Μικρά Διαμαντάκια”. Γιατί μαζί θα δούμε ακόμη 2 παιχνίδια από τα οποία επηρεάστηκε το Call of the Sea. Πρώτον το What Remains of Edith Finch. Δεύτερον το Firewatch. Και θα δούμε γιατί και τα δύο αυτά παιχνίδια ΤΡΩΝΕ ΤΗΝ ΣΚΟΝΗ ΑΜΜΟ του Call of the Sea.
What Remains of Edith Finch
Το What Remains of Edith Finch είναι ένα γνωστό walking simulator, ίσως ένα από τα πιο πετυχημένα. Όχι άδικα. Το παιχνίδι κάνει σωστά όλα όσα χρειάζονται για ένα walking simulator. Ωραία ιστορία, ωραίος οπτικός τομέας και ωραία ατμόσφαιρα.
Για την ιστορία, η Edith Finch είναι η τελευταία επιζώσα από την οικογένεια Finch. Όταν κληρονομεί το σπίτι των Finch, θα ανακατασκευάσει την ιστορία της οικογένειας και πώς ΟΛΟΙ ψοφολόγησαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Το παιχνίδι έχει horror στοιχεία αλλά είναι κυρίως μια σπουδή στην κατάθλιψη και στον “μαγικό ρεαλισμό”. Ως παιχνίδι έχει ελάχιστο gameplay, αλλά ήταν το παιχνίδι που συνέβαλε στο να αποκτήσουν περισσότερη απήχηση τα walking simulator.
Firewatch
Πριν από το What Remains of Edith Finch υπήρξε το Firewatch. Το Firewatch είναι κι αυτό ένα walking simulator, με ανοιχτό χάρτη και πράγματα να διαδράσεις. Έχεις τον ρόλο του Χένρυ, ενός φύλακα ενός πάρκου. Με την γυναίκα σου να έχει άνοια, παίρνεις την δουλειά. Η δουλειά είναι απλή, απλώς κάνεις ό,τι σου λέει η Ντελάιλα από τον ασύρματο. Όταν μια σειρά από γεγονότα δείχνουν πως κάτι συμβαίνει στο πάρκο, θα κληθείς να ανακαλύψεις τι είναι αυτό που πάει στραβά. Μισό μυστήριο – μισό ανάπτυξη χαρακτήρων, το Firewatch είναι ένα ωραίο παιχνίδι μέχρι…
…να δεις το τέλος του. Δεν έχω δει πιο κακό τέλος σε παιχνίδι. Για να καταλάβετε είναι σαν να βλέπετε X-Files και στο τέλος της σειράς, να αποδεικνύεται πως είναι αόρατος φακός. ΤΟΣΟ κακό. Καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο κακό το τέλος. Οκ, ήθελε να περάσει κάποια πράγματα και να μεταδώσει κάποια μηνύματα. Σεβαστό. Αλλά ρε φίλε, κάν’το σωστά. Τι μου πετάς το πιο underwhelming τέλος που μπορούσες να σκεφτείς;
Call of the Sea
Και είναι με αυτή την εικόνα που ξεκίνησα να παίζω το Call of the Sea. Οι ομοιότητες με τα δύο προηγούμενα παιχνίδια είναι εμφανείς. Ίδιο στυλ, ίδιο walking, ίδια διάδραση με τον κόσμο. Το παιχνίδι κάνει ιδιαίτερα νωρίς αισθητές τις επιρροές του, μόνο και μόνο για να τις ξεπεράσει κυριολεκτικά στο πρώτο κεφάλαιο.
Το gameplay του Call of the Sea
Ξεκινάω με το gameplay, που είναι η πιο εμφανής διαφορά. Το παιχνίδι δεν είναι walking simulator. Είναι puzzle. Περπατάς, μαζεύεις στοιχεία, και προσπαθείς να λύσεις τα puzzle, για να προχωρήσεις στην ενδοχώρα του νησιού. Το βάρος δεν είναι μόνο στην ιστορία, αλλά πως τα puzzle εντείνουν το μυστήριο που καλείσαι να λύσεις. Τα puzzle είναι εξαιρετικά, προκλητικά αλλά όχι δύσκολα και όλα είναι στο πνεύμα του παιχνιδιού. Είναι αυτό που λέω και που είπα πολλές φορές. Ο μηχανισμός να εξελίσσει το gameplay. Ένα puzzle mechanic, μετατρέπεται σε gameplay.
Η ιστορία
Και τι ιστορία. Firewatch κράτα τη μπύρα μου. Είσαι η Νόρα, πάσχεις από το τελικό στάδιο μιας ασθένειας και ψάχνεις τον άντρα σου. Ο άντρας σου τώρα είναι αρχαιολόγος και ψάχνει θεραπεία για σένα, σε ένα νησί της Πολυνησίας. Πρακτικά η ιστορία πηγαίνει προς δύο κατευθύνσεις. Η μία πάει μπροστά και είσαι εσύ που ψάχνεις τον σύζυγό σου, η άλλη είναι προς τα πίσω, όταν ανακατασκευάζεις το τι απέγινε στην αποστολή εύρεσης θεραπείας.
Ναι, εννοείται πως κάπου μπαίνει στην ιστορία και ο Κθούλου. Όσο προχωράς στο μονοπάτι, τόσο περισσότερο πέφτεις βαθύτερα σε μεταφυσικές πρακτικές, σε σημείο όπου πραγματικότητα, μαγεία και παράνοια συναντιούνται. Χωρίς να γίνεται ποτέ horror, το παιχνίδι σου εντάσσει σωστά το μεταφυσικό στοιχείο.
Ο επίλογος του Call of the Sea
Και το βλέπω να έρχεται. Να δεις, λέω, που θα έχει ένα τέλος σαν του Firewatch και καλά για να “ανατρέψει τις προσδοκίες”. ΠΟΣΟ ΛΑΘΟΣ ΕΙΧΑ! Το τέλος του Call of the Sea το επιλέγεις ε-sea (συγγνώμη) εσύ και είναι τέλειο. Είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να είναι. Δεν ασχολείται με το να ανατρέψει τίποτα. Θέλει να πει απλώς το τέλος που ταιριάζει στην ιστορία. Ό,τι και να επιλέξεις, το τέλος σου σπαράζει την καρδιά και μπράβο στους συγγραφείς του παιχνιδιού.
Κανονικός επίλογος
Το Call of the Sea είναι μια απόδειξη πως τα παιχνίδια εξελίσσονται. Πατάνε πάνω στις κατακτήσεις των προηγούμενων παιχνιδιών, αλλά διορθώνουν και εξελίσσονται. Το Firewatch είπε μια όμορφη ιστορία για την απώλεια και το πένθος. Περίπου το ίδιο και το What Remains of Edith Finch. Το Call of the Sea χτίζει πάνω σε αυτά αλλά τα βελτιώνει κιόλας. Βάζει παζλ, βάζει ένα πιο ταιριαστό τέλος, δίνει καλύτερα τα μηνύματα που θέλει περάσει.
Το Call of the Sea βάζει τον πήχη αρκετά ψηλά για τα puzzle walking simulators και ανοίγει το δρόμο για ακόμη καλύτερες, ομορφότερες αλλά και πιο βαθιές ιστορίες για τους gamers.
