Πρώτο άρθρο για φέτος – δηλαδή νομίζω. Αυτό το άρθρο γράφεται παραμονή πρωτοχρονιάς, μετά από πολλές πολλές καθυστερήσεις. Τέλος πάντων, σήμερα αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά θα μιλήσουμε για το Thaumaturge. Μιλάμε για ένα μικρό θαυματάκι ενός μικρού στούντιο και ενός ακόμη μικρού publisher, που οι πλανήτες ήρθαν έτσι που έκαναν εξαιρετική δουλειά.
ΗΟΤ ΤΑΚΕ: Βλέπω πολλές ομοιότητες μεταξύ του Thaumaturge και του Clair Obscur. Δεν έχω ακόμη hard evidence, αλλά πιστεύω πως αυτά τα δύο παιχνίδια μπορούν να παιχτούν και σε αντιπαραβολή. Και το Thaumaturge και το Clair Obscur είναι αποδείξεις πως όταν ο dev έχει κέφια, μπορεί να κάνει τα πάντα. Και να το αξίζει
Τι είναι το Thaumaturge;
Χοντρικά το Thaumaturge είναι ένα isometric, semi-open world, turn-based RPG. Λαμβάνεις τον ρόλο του Wiktor Szulski, του Thaumaturge δηλαδή, και προσπαθείς να εξερευνήσεις τον θάνατο του πατέρα σου, και κατ’ επέκταση την γενικότερη κατάσταση στην Βαρσοβία. Εργάτες, προλεταριάτο, συμμορίες, μεγαλοαστοί, ο Τσάρος σε φιλική συμμετοχή και γκεστ σταρ ο Ρασπούτιν. Το παιχνίδι είναι αρκετά πιστό στην ιστορία, όσο πιστό μπορεί να είναι ένα παιχνίδι με θέμα θαυματουργούς, δαίμονες και πνευματιστικές εμπειρίες.
Τι είναι λοιπόν αυτός ο Thaumaturge; Πρακτικά ενας μάγος που έχει 3 ικανότητες. Πρώτη ικανότητα είναι να αισθάνεσαι σκέψεις και αισθήματα από αντικείμενα. Το κλασικό “αν αυτό το αντικείμενο μπορούσε να μιλήσει, τι θα έλεγε”. Δεύτερη ικανότητα είναι να απορροφάς “flaws” από τους ανθρώπους, όπως μίσος, οργή, υπερηφάνια. Τρίτη και πιο σημαντική είναι να συλλέγεις “salutors”, δαίμονοπνεύματα τα οποία σε βοηθούν στη μάχη με τα abilities τους. Κρατήστε τα αυτά θα μας χρειαστούν παρακάτω.
Ιστορία, Πλοκή, Επιλογές
Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη. Αυτό που ξεκινάει ως η έρευνα για τον θάνατο του πατέρα σου, καταλήγει σε μία ιστορικών διαστάσεων συνομωσία όπου προλεταριάτο, τσάρος και Ρασπούτιν μάχονται για την κυριαρχία πάνω στην Πολωνία. Οι χαρακτήρες είναι πολύπλοκοι και ο καθένας έχει τα δικά του κίνητρα. Εναπόκειται σε εσένα να επιλέξεις με ποιον θα συμμαχήσεις ή ποιον θα προδώσεις.
Επιλογές
Οι επιλογές έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο και μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικά αποτέλεσματα και τέλη. Τα πάντα κινούνται σε ένα ηθικό και τελεολογικό γκρίζο χώρο. Τι εννοώ. Ξέρουμε τι σημαίνει “ηθικός γκρίζος χώρος και το έχουμε δει πολλές φορές στα παιχνίδια. Έχει να κάνει με το “πόσο ηθικό ήταν τελικά αυτό που διάλεξες”. Το τελεολογικό έχει να κάνει με το κατά πόσο ήταν το αποτέλεσμα που ήθελες και είναι απείρως πιο ενδιαφέρον. Κάθε επιλογή που κάνεις, μπορεί να είναι ηθική (για σένα) αλλά να μην φέρει το αποτέλεσμα που ήθελες. Με άλλα λόγια, η κόλαση είναι στρωμένη με καλές προθέσεις. Στην προσπάθειά σου να τα κάνεις καλύτερα, τα έκανες χειρότερα, και αυτό έχει τεράστιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον.
Οι Χαρακτήρες
Όλοι οι χαρακτήρες είναι πολυδιάστατοι και όντως ο καθένας έχει τα δικά του κίνητρα. Η αδερφή σου η Ligia, που είναι το strong female character done right, ο αλητάκος και παιδικός φίλος Aubarcy που είναι και ποιητής, ο τοκογλύφος Mordecaj ή ο αρχηγός της Οχράνα (της Οχράνα ρε φίλε. Έχω να ακούσω για την Οχράνα από το Λύκειο. Shoutout στο Λύκειο Εθνομάρτυρα) που είναι το κλασικό κλαπ… που θέλεις να τον πυροβολήσεις στο μάτι.
Gameplay
To gameplay έχει δύο βασικά και διακριτά μέρη. Το ένα θα το λέμε investigations και το άλλο μάχη. Πάμε να δούμε τι είναι το καθένα.
Ινβεστιγκέσιο
Το ένα μισό του παιχνιδιού είναι η έρευνα. Όταν παίρνετε το quest, το παιχνίδι θα σας οδηγήσει σε ένα σημείο και θα πρέπει να το ερευνήσετε. Δηλαδή να πατήσετε δεξί κλικ όπου θα γίνει highlight το σημείο που πρέπει να κοιτάξετε, μέχρι να βρείτε το αντικείμενο και να κάνετε trigger το text με τις πληροφορίες που θέλετε.
Το οποίο είναι και το καλύτερο κομμάτι. Το παιχνίδι έχει τρομερή γραφή και δεν βαριέσαι λεπτό να διαβάζεις σκέψεις και σχόλια στα αντικείμενα που ερευνάς. Δεν ξέρω ΠΩΣ το έκαναν, αλλά το έκαναν. Διάβασα όλα τα κείμενα και ήμουν μέσα στην εξέλιξη της ιστορίας κάθε λεπτό που περνούσα στο παιχνίδι.
Το μοναδικό που με χάλασε είναι τα side activities. Καταρχάς δεν είναι Limited-Time, απλώς πρέπει να τα κάνεις πριν το act 3. Αλλά ρε φίλε είναι τόσα πολλά και τόσο ελάχιστα rewarding που μοιάζουν με αγγαρίες. Μαζεύεις στοιχεία, πηγαίνεις δεξιά και αριστερά για να πάρεις ένα σκίτσο ξέρω γω. Πίκρα.
Μάχη στο Thaumaturge
Το άλλο μισό του παιχνιδιού είναι η μάχη. Είναι κλασικό turn-based, όπου εσύ και οι salutors επιτίθεστε σε άλλους άτυχους κακούς που βρέθηκαν στο διάβα σας. Πρώτο καλό της μάχης είναι πως σου προσφέρει όλη την πληροφορία που χρειάζεσαι. Ποιες είναι οι συνέργειες, ποιες επιθέσεις κάνουν καλύτερη ζημιά, με ποια σειρά θα σου επιτεθούν. Ειδικά για τους νεοεισερχόμενους – όπως εγώ – αυτό ήταν κάτι περισσότερο από ευπρόσδεκτο. Ούτε και μία στιγμή δεν ένιωσα πελαγωμένος από τις επιθέσεις, τα abilities και τα perks για κάθε έναν από το Salutor.
Σε γενικές γραμμές η μάχη είναι εύκολη, αν προσέχετε ποιος salutor ακυρώνει τις ικανότητες των εχθρών, και ποιες ικανότητες μπορούν κάνουν disrupt ή heal. Βέβαια σε υψηλότερες δυσκολίες, η μάχη αποτελεί πρόκληση. Προσωπικά η τελευταία μάχη – που btw ήταν ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ – με γονάτισε καθώς γύρισε το πλεονέκτημά μου σε μειονέκτημα. Χαλάλι.
Και λίγο Clair Obscur
Καλά έχει σχέση; Όπως είπα, δεν έχω hard evidence πως σχετίζονται. Το πιο κοντινό που βρήκα ήταν κάτι subreddits που έβρισκαν ομοιότητες και διαφορές. Πόσο μοιάζει ο Renoir με τον Wiktor, πόσο ευρωπαϊκό στυλ έχει, πως είναι και τα δύο turn-based. Βέβαια και οι διαφορές τους είναι αρκετές. Το Clair Obscur είναι ένα linear παιχνίδι ενώ το Thaumaturge είναι semi-open world. Το turn-based είναι parry oriented μαζί με το κλασικό turn-based.
Αλλά δεν μου το βγάζεις από το μυαλό πως οι τύποι στη Sandfall είχαν κάπου στην άκρη του μυαλού τους και το Thaumaturge. Βέβαια το Clair Obscur τα έκανε όλα καλύτερα, αλλά ανήκει σε μια πολύ μικρή και κλειστή κάστα δυτικών turn-based RPG που δεν είναι JRPG.
Επίλογος για Thaumaturge
Το Thaumaturge είναι ένα κρυφό διαμάντι. Ναι, δεν τα κάνει όλα σωστά και δεν εφευρίσκει τον τρόχο. Όμως είναι ένα εξαιρετικό παιχνίδι, για τους λάτρεις και μη του είδους. Έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία με πρωτότυπο setting και χαρακτήρες με βάθος. Μια υπέροχα καταθλιπτική Βαρσοβία, εξαιρετικό γράψιμο που δεν σε κάνει να βαριέσαι και μια μάχη που είναι προσιτή αλλά και προκλήση.
Όσοι δεν το παίξατε, παίξτε το και θα με θυμηθείτε.
