Και δεν είμαι καν φαν του Ρομποκοπ. Αλλά νταξ. Καλά λόγια άκουσα, κάποια στοιχεία τα έκανε από νωρίς τσεκ, και το Steam το είχε στο 5ευρω. Νταξ, ενέδωσα. Αγόρασα το Robocop: Rogue City και είδα γιατί ανήκει στην λίστα με τα μικρά διαμαντάκια. Και γιατί φυσικά πρέπει να το παίξετε, είτε είστε φαν είτε όχι.
Τιμούλα;
Σχεδόν ντρέπομαι που το λέω, αλλά το Robocop: Rogue City μπορείτε να το βρείτε σε εξευτελιστική τιμή. Προσωπικά το πήρα στο πεντόευρω από το steam. Τέτοια κλοπή από το KCD το παλιό το ορθόδοξο. Προσωπικά σας λέω πως αξίζει και φουλ τιμή. Αλλά με την τιμή τόσο χαμηλά, πρώτον τι είχαμε τι χάσαμε και δεύτερον οι προσδοκίες είναι επίσης χαμηλά. Προσωπικά το βρήκα διαμάντι, αλλά άμα δεν σας αρέσει, το πεντόευρω είναι ρίσκο χαμηλού κινδύνου.
To Robocop: Rogue City τρέχει σαν μηχανή.
Το παιχνίδι είναι φτιαγμένο σε Unreal 5. Ωχ λέω από μέσα μου, πάλι θα σέρνεται και οι επιδόσεις θα είναι στα τάρταρα. ΠΟΣΟ ΛΑΘΟΣ ΕΚΑΝΑ. Το παιχνίδι πάει τρένο. Έχω μηχάνημα πενταετίας και το τρέχει σε High settings πάνω 40 fps. Ούτε και λίγο stuttering, ούτε και λίγο framedrop. Είναι με διαφορά το πιο optimized Unreal 5 παιχνίδι που έπαιξα. Και ξέρω το γιατί.
Γραφικά Τόσο Όσο
Το παιχνίδι δεν προσπαθεί να σε κάνει να ξεχάσεις την πραγματικότητα. Τα γραφικά του είναι πραγματικά τόσο όσο για να γίνει σωστά η δουλειά. Δεν έχει παντού νέον, παντού αντανακλάσεις ώστε να πεθαίνει το σύστημα από το raytracing. Τα βάζει όλα εκεί που χρειάζεται. Το Robocop: Rogue City ξέρει πως τα γραφικά υπηρετούν την όλη ατμόσφαιρα, όχι το αντίθετο. Για αυτό και στο παιχνίδι θα νιώσετε την παρακμή του Detroit σε κάθε στενό, σε κάθε αποστολή, σε κάθε γωνιά του χάρτη. Και τι χάρτης
Robocop: Rogue City μικρή και μαζεμένη
Μάλλιασε η γλώσσα μου να τα λέει. Μικροί χάρτες, μαζεμένοι, να μην χρειάζομαι fast travel κάθε δώδεκα δευτερόλεπτα. To Robocop: Rogue City έχει μια πάρα πολύ μικρό χάρτη, με αποτέλεσμα α) να μην χάνεσαι μέσα στην πόλη αλλά β) να χάνεσαι μέσα στην πόλη από το immersion που νιώθεις. Για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελά την πόλη πιο interactive, με καταστήματα και λοιπά, αλλά κι έτσι είναι τόσο όσο. Μια πόλη που ακόμη και τα waypoints είναι περιττά γιατί θυμάσαι κάθε δρόμο ξεχωριστά.
Η ιστορία
Η ιστορία είναι εφάμιλλη των ταινιών με την έννοια πως δεν είναι κάτι τρομερό, αλλά κάνει τη δουλειά της. Είναι η κλασική ιστορία διαφθοράς, που όλοι θέλουν να καταστρέψουν την πόλη για να πλουτίσουν, αλλά μόνο ο Robocop μπορεί να τους σταματήσει. Plot twists ελάχιστα, έως κανένα, αλλά χαίρομαι για αυτό. Είναι μια πολύ straightforward ιστορία για μια πολύ straightforward εμπειρία παιχνιδιού. Δεν απογοητεύει γιατί ξέρει ποια είναι τα δυνατά της σημεία. Δεν προσπαθεί να γίνει True Detective. Βέβαια υπάρχουν σημεία που θα μπορούσε κάπως να εμβαθύνει. Τα sequence με την ψυχολόγο – που αναδεικνύουν το θέμα “είναι ο Robocop άνθρωπος ή μηχανή και πού είναι τα όρια” – θα μπορούσαν να είναι περισσότερα και βαθύτερα.
Χαρακτήρες.
Λίγοι και καλοί. Πάλι, δεν είναι αριστουργηματικοί, αλλά έιναι καλοί και πάνω από όλα ταιριάζουν στο παιχνίδι. Η δημοσιογράφος που κάνει ρεπορτάζ, οι συνάδελφοι στο τμήμα, το βλαμμένο αφεντικό, ακόμη και οι ανταγωνιστές είναι επαρκώς αντιπαθητικοί. Kudos για τους Prodigy από τα Lidl που είναι οι αρχικοί κακοί. Μου θύμισαν λίγο καλτίλα α λα Τσαρλς Μπρο-νσον και το εκτίμησα.
Gameplay
Το παιχνίδι είναι φουλ linear – παρά τον μικρό ανοιχτό χάρτη – και είναι mission based. Sidequests υπαρχουν μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και πάλι καλά. Το παιχνίδι είναι σφιχτό και δεν σου βάζει ανούσια fetch quests για να μεγαλώσει απλώς τον χρόνο παιχνιδιού. Κάθε αποστολή σου στήνει τον κόσμο, τους χαρακτήρες και τον χαρακτήρα σου. Πολλές φορές αυτές οι αποστολές έχουν συνέχεια, καθώς περνάνε οι κύριες αποστολές, κάτι που τις κάνει όμορφα mini-narratives, όχι filler content.
Μάχη
Θα είμαι ειλικρινής, την μάχη την βρήκα πολύ bare bones. Θα μου πείτε, όλο το παιχνίδι έτσι είναι. Ναι, αλλά ρε φίλε Robocop: Rogue City παίζω, θέλω κάτι έξτρα. Όχι όμως, το παιχνίδι λέει πάλι “λίγα και καλά”. Έτσι σου δίνει μόνο 2 όπλα, το κλασικό πιστόλι ρομποκοπ και ακόμη μια θέση, από αυτά που μπορείς να συλλέξεις από τους κακούς. Από αυτά οι επιλογές είναι περιορισμένες. Ένα πιστόλι, δύο είδη ημι-αυτομάτων, καλάσνικοφ και καραμπίνα. Περιορισμένη γκάμα όπλων, όμως ισοσταθμίζει το γεγονός πως μπορείς να κάνεις customize το όπλο σου, μετατρέποντάς το σε κανόνι χειρός ή σε ένα αποδοτικό αυτόματο.
Ως μάχη το σύστημα είναι κι αυτό σφιχτό. Τα hitboxes είναι αυτά που πρέπει, οι εχθροί πεθαίνουν με πάταγο και σπλατεριά και το περιβάλλον είναι αρκετά destructible, ώστε να νιώθεις κάθε φορά πως δημιουργείς χαμούλη. Ακόμη και τα gamey στοιχεία, όπως για παράδειγμα το “score” που εμφανίζεται ως “combat evaluation” είναι αρκετά ταιριαστό. Ειδική μνεία για τα bosses, που είναι επιεικώς κάκιστα. Πολύ κακά ρυθμισμένα, χωρίς σαφή τακτική, είναι περισσότερο αντοχή νεύρων παρά σοβαρές προσθήκες.
Επίλογος για το Robocop: Rogue City
Φαν του Robocop δεν είμαι. Όμως το Robocop: Rogue City απευθύνεται σε όλους. Στους φαν της σειράς αλλά και στο νέο ακροατήριο. Σε αυτούς που θέλουν ένα σύντομο action παιχνίδι και σε αυτούς που απλώς θέλουν αφορμή για να τα κάνουν λαμπογυαλό. Στους λάτρες των single-player παιχνιδιών που δεν θέλουν ούτε battle pass, ούτε lootboxes, ούτε monetization. Είναι ένα παιχνίδι τόσο-όσο. Δεν θα σου αλλάξει τη ζωή, αλλά εγγυώμαι πως θα περάσεις καλά παίζοντας. Θέλει να κάνει λίγα και καλά. Και πάνω από όλα θέλει να κάνει πράγματα που ταιριάζουν στο παιχνίδι. Σε αντίθεση με όλα τα ΑΑΑ που θέλουν να είναι λίγο open-world, λίγο action, με δόσεις rpg και cinematics ανα τέσσερα λεπτά gameplay, το Robocop κρατάει το ξυράφι του Οκαμ και αφαιρεί ό,τι δεν χρειάζεται. Less is more.
Συγχαρητήρια σε όλους τους developers.
