Οκ, δεν μπορούσα να αποφασίσω. Και λέω. Boomer Gamer γιατί να αποφασίσεις; Κάνε και τα δύο να ησυχάσεις. Έτσι σήμερα θα θάψουμε όχι ένα αλλά δύο παιχνίδια. Σήμερα στήνουμε στον τοίχο το Gotham Knights ΚΑΙ το Arkham Knight. Πάμε να δούμε γιατί αυτά τα παιχνίδια ήταν όνειδος και δεν μπορούσαν να αγγίξουν ούτε στο ελάχιστο από την αξία του Arkham Asylum.
Arkham Knight
Αρχή κάνουμε με το Arkham Knight κυρίως γιατί είναι ένα σχεδόν παρεξηγημένο παιχνίδι. Παίζοντάς το – και κάνοντας ragequit – θα έλεγα πως ήταν μάλλον ένα θύμα της εποχής του. Αφενός, το Arkham Knight, ως τρίτο μέρος της τριλογίας, έπρεπε να ξεπεράσει σε ποιότητα και κλίμακα τα προηγούμενα δύο παιχνίδια. Δεν είναι εύκολο πράγμα να ξεπεράσεις δύο αριστουργήματα, πόσο μάλλον όταν η φυσική συνέχεια του open-world είχε ήδη γίνει.
Είναι δύσκολο να επανεφεύρεις τρεις φορές τον τροχό, χωρίς να μην φαίνεσαι πως επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου. Αφετέρου, το παιχνίδι βγήκε σε μια περίοδο που το open-world είχε φτάσει στο peak του και είχε αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα. Πλέον τα ένα σωρό map-markers στην οθόνη άρχισαν να μοιάζουν “τεμπέλικο” design και οι gamers ψάχνουν πιο ουσιώδεις εμπειρίες. Παρά το γεγονός πως η ιστορία ήταν αρκετά καλή, ένα ήταν το στοιχείο που το στοίχειωσε (no pun intended) και το στοιχειώνει ακόμη και σήμερα
Το καταραμένο το batmobile
Πω, ρε φίλε, τι σκέφτονταν όταν το έβαζαν μέσα στο παιχνίδι. Θεωρητικά ήταν ο μπαλαντέρ του παιχνιδιού. Το στοιχείο που θα του έδινε την έξτρα ώθηση που χρειαζόταν. Τον ξεχωριστό χαρακτήρα που θα το διαφοροποιούσε από το Arkham Asylum, αλλά κυρίως από το Arkham City. Τίποτα από όλα αυτά δεν δούλεψε. Το Batmobile ήταν εφιάλτης στο να το χειρίζεσαι και το γεγονός πως πολλές αποστολές το είχαν υποχρεωτικό, έκανε και τους μεγαλύτερους του φαν να το μισήσουν. Και στο κάτω κάτω της γραφής, ρε φίλε Batman παίζω, όχι Carmageddon. Άσε με να σκαρφαλώνω σε κτήρια, να κάνω gliding και να βαράω κακούς. Πολλά ζητάω;
Gotham Knights
Και τώρα πάμε στο ζουμί του άρθρου. Το Gotham Knights το μισώ. Και είναι κρίμα που το μισώ. Είναι ένα παιχνίδι “Τιτανικός” με την έννοια πως ξεκίνησε ντουγρού για παγόβουνο και όταν αποφάσισε να το στρίψει το καράβι, ήταν πια αργά. Ναι, εκτιμώ το γεγονός πως έστω και την υστάτη κάποιος πήρε την σωστή απόφαση, αλλά όπως λένε και οι Άγγλοι “too little too late”.
Τι εννοώ: Εκεί κάπου μεταξύ 2018 και 2020 η gaming βιομηχανία είχε πάθει τσότσο με τα live service παιχνίδια. Όλοι βγάζαν κι από ένα κι όλα πήγαιναν άπατα. Τα θυμάστε. Fallout 76, Anthem, Marvel’s Avengers είναι μόνο τρεις από τις μεγαλύτερες αποτυχίες εκείνης της περιόδου. H θεωρία συνωμοσίας θέλει και το Gotham Knights να ανήκει σε αυτή την κατηγορία αλλά να αλλάζει ρότα μετά και την τελευταία αποτυχία του. To παιχνίδι δεν είναι live service, αλλά έχει όλα τα στοιχεία live service: Grind, εχθροί σχεδιασμένοι για co-op, ένα κάρο currencies, δύο κάρα customization, κι άλλο grind και generic open-world activities. Πρακτικά ένα παιχνίδι-Λεμονιάτης.
Τι έκανε καλά το Gotham Knights
Όπως και το Marvel’s Avengers, το Gotham Knights είχε μια πολύ έξυπνη και ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο Batman πεθαίνει (σιγά το σπόιλερ) και παραδίδει τα ηνία και την κληρονομιά του στη νέα γενιά. Nightwing, Red Hood, Robin και Batgirl αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν μια μυστηριώδη κοινότητα που απλώνει τα πλοκάμια/φτερά της πάνω από το Gotham. Εκεί που το παιχνίδι ΛΑΜΠΕΙ είναι στη σχέση που χτίζει μεταξύ των χαρακτήρων. Κάθε χαρακτήρας έχει τις αρχές του, τις αξίες του και τους δαίμονές του. Ναι, όλοι είναι ομάδα, αλλά δεν τα πάνε πάντοτε καλά μεταξύ τους. Έχω να δω τέτοιες ωραίες εντάσεις σε ομάδα από τους X-Men ή τα Χελωνονιντζάκια. Γενικά, αυτό ήταν και το μόνο που με κράτησε. Τα υπόλοιπα (γραφικά, μάχη, σχεδιασμός) είναι μέτρια έως καλούτσικα. Κάνουν τη δουλειά, σε κρατάνε αλλά ποτέ δεν σε κερδίζουν.
Πότε μίσησα το Gotham Knights
Με μία λέξη: Talons. Με δύο λέξεις: Gladiator Talons. Οκ, καταλαβαίνω, θέλετε εξήγηση. Σε κάποια φάση ο παίκτης ανακαλύπτει πως η μυστική αδελφότητα προσπαθεί να κάνει “σούπερ ζομπι στρατιώτες”. Σχόλιο: ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΦΤΟ. Τέλος πάντων, τους ακολουθείτε σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο και εκεί σας την πέφτει το πρώτο ζόμπι-στρατιώτης που λέγεται “Talon”. Παίζει να είναι ο πιο εκνευριστικός εχθρός που έχω παίξει μαζί με τους Cacodemons του Doom Eternal. O λόγος είναι το σετ κινήσεων: Δεν μπορείς να τους χτυπήσεις με melee ΟΥΤΕ με ranged επίθεση. Ο μόνος τρόπος για να τους “αντιμετωπίσεις” είναι να τους κάνεις stun με το Q, το οποίο είναι μια cone aoe επίθεση. Αυτό σου δίνει ένα παράθυρο 2 νανοσεκόντ για να τους χτυπήσεις, rinse and repeat.
Στο καπάκι έχουμε και την εξελιγμένη εκδοχή, τους gladiator talons. Αυτοί είναι κυριολεκτικά MOBS, αν αυτό σημαίνει mini-obnoxious-bosslike-shits. Είναι ντούκια θέλουν μισή μέρα για να πεθάνουν – Oh wait έχουν αυτόματο healing και δεν παθαίνουν τίποτα. ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΑΥΤΑ.
The Tipping Point
Ο κακός σχεδιασμός σε μικρές δόσεις, αντέχεται. Ο κακός σχεδιασμός όταν σε βαράει συνεχόμενα είναι κωλοδάχτυλο στην οθόνη και Hate the Game στο καπάκι. Λοιπόν σε κάποια φάση, μετά από όλο το grind και όλη τη μάχη και όλη την ιστορία, είσαι σε ένα σημείο που πρέπει να αντιμετωπίσεις ΤΡΕΙΣ (3) talons. Οι talons είναι ήδη σπαστικοί αλλά όταν είναι σε γκρουπ των 3 τότε είναι άλλο επίπεδο. Αρχικά ποτέ δεν μπορείς να τους πετύχεις με το Q λόγω κακής κάμερας. Έστω λοιπόν πως πετυχαίνεις έναν κατά τύχη και τον έχεις κάνει stun. Μέχρι να ξεκινήσεις να τον βαράς, οι άλλοι δύο σε έχουν χτυπήσει και σε έχουν κάνει stagger. Κάτι που σημαίνει πως χάνεις το παράθυρο επίθεσης και φτου ξανά από την αρχή. Για πάνω από 15 λεπτά προσπαθούσα να βρω εκείνο το παραθυράκι αλλά μάταια. Υπερβολικά γρήγοροι, υπερβολικά δυνατοί με dodge που κάνει και Soulslike player να κοκκινίσει.
Και αφού τους σκοτώνω με τα χίλια ζόρια, σκάνε δύο (2) gladiator talons. ΔΥΟ! Μιλάμε για Mini-bosses που έχουν την ικανότητα να γιατρεύονται και οι επιθέσεις εναντίον τους κάνουν αμελητέα ζημιά. Κάπου εκεί πέρα πέταξα τον μοχλό.
Είναι προφανές πως το παιχνίδι προοριζόταν για Live-Service ή έστω για Co-Op. Solo τέτοιου είδους εχθροί και κυρίως “ρυθμίσεις” είναι εξοντωτικοί. Ίσως με ένα Co-op να ήταν πιο βατό (π.χ αν πολεμούσε ο καθένας τον δικό του ή αν ο ένας έκανε stun και ο άλλος damage). Αλλά πολλές φορές τέτοιου είδους παιχνίδια δεν είναι ρυθμισμένα για solo εμπειρίες, με αποτέλεσμα ο παίκτης να αισθάνεται όχι απλά αδικημένος, αλλά πως τον πιάσανε κότσο.
Επίλογος για το Gotham Knights
XA! Λίγα ξέραμε τότε. Τα παιχνίδια Batman θα έτρωγαν ένα γερό σιμοχέ από το αίσχος που λέγεται Suicide Squad, σε σημείο να ξεχάσουμε αυτά τα δύο παιχνίδια. Αλλά ειδικά το Gotham Knights με πονάει – όσο και το Marvel’s Avengers. Γιατί αν ήταν από την αρχή single-player narrative-focused, το παιχνίδι θα ήταν ένα οκ, διασκεδαστικό by the numbers παιχνίδι. ΑΛΛΑ ΟΧΙ! Έπρεπε να το κάνουμε live-service και να το γυρίσουμε σε single-player μπας και γλιτώσουμε το κράξιμο. Τέλος πάντων. Το παιχνίδι ήταν απλώς ένα ακόμη θύμα της εποχής του, που υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να ήταν και καλό.
