Υπάρχουν παιχνίδια που προσπαθούν να μοιάσουν με κάτι που ήδη ξέρεις. Και μετά υπάρχει το Crimson Desert, που προσπαθεί να είναι… τα πάντα ταυτόχρονα.
Από την πρώτη στιγμή είναι δύσκολο να το κατατάξεις. Είναι RPG; Είναι action-adventure; Είναι κάτι σαν single-player MMO; Η πιο κοντινή απάντηση είναι ότι παίρνει στοιχεία από δεκάδες διαφορετικά παιχνίδια — από The Witcher, Assassin’s Creed και Red Dead Redemption 2, μέχρι Breath of the Wild — και τα δένει σε κάτι που, παρά το χάος του, καταφέρνει να νιώθει φρέσκο. Η Pearl Abyss, γνωστή από το Black Desert Online, φαίνεται πως εδώ ήθελε να αποδείξει τι μπορεί να κάνει εκτός MMO. Και το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι απίστευτης κλίμακας. Μιλάμε για έναν κόσμο τεράστιο, γεμάτο δραστηριότητες, systems, quests και πράγματα να ανακαλύψεις — σε σημείο που μετά από δεκάδες ώρες απλά σταματάς να μετράς.
Από τα trailers ήξερα ήδη ότι δεν πρόκειται να “τελειώσω γρήγορα” αυτό το παιχνίδι. Ήμουν σίγουρος ότι το main quest θα είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου και οτί μετά ξεκινάει το πραγματικό όραμα των δημιουργούν. Και αυτό λέει πολλά. Το Crimson Desert δεν είναι από τα παιχνίδια που παίζεις για να δεις το τέλος. Είναι από αυτά που σε τραβάνε συνεχώς σε κάτι άλλο — ένα quest, ένα puzzle, μια μάχη, μια περιοχή που απλά θες να δεις τι κρύβει. Και το πιο εντυπωσιακό; Δεν νιώθει ποτέ “άδειο”. Παρά το μέγεθός του, ο κόσμος δεν είναι γεμάτος filler. Είναι γεμάτος επιλογές. Δραστηριότητες. Συστήματα. Μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες που κάνουν το Pywel να μοιάζει ζωντανό.
Δεν είναι τέλειο. Έχει αδυναμίες, και μάλιστα εμφανείς σε συγκεκριμένους τομείς. Αλλά όταν όλα “κουμπώνουν”, δίνει μια εμπειρία που δύσκολα βρίσκεις σήμερα: ένα παιχνίδι που σε αφήνει να χαθείς μέσα του και να φτιάξεις τη δική σου πορεία. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις τι πραγματικά είναι το Crimson Desert: όχι απλά ένα ακόμα open-world RPG, αλλά ένα από τα πιο φιλόδοξα sandbox που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.
ΙΣΤΟΡΙΑ
Το Crimson Desert ξεκινάει δυνατά, αλλά δυστυχώς δεν καταφέρνει ποτέ να κρατήσει αυτό το momentum σε επίπεδο αφήγησης.
Είσαι στο Pywel και παίζεις ως Kliff, έναν αρκετά “σκληρό” αρχηγό της ομάδας Greymanes, ο οποίος μετά από μια καταστροφική ενέδρα από τους Black Bears, βρίσκεται μόνος του σε έναν τεράστιο κόσμο προσπαθώντας να ξαναβρεί τους συντρόφους του και να ανακτήσει τη χαμένη του γη. Σε σώζει μία “δύναμη” και σε μεταφέρει στο Abyss, όπου αποκτάς μαγικές ικανότητες όπως να πετάς, να μετακινείς αντικείμενα και να εξουδετερώνεις εχθρούς με την χρήση του Spirit σου. Η βάση της ιστορίας είναι ενδιαφέρουσα — έχει revenge, επανένωση ομάδας και λίγο μυστήριο γύρω από το Abyss — αλλά στην πράξη δεν απογειώνεται ποτέ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αφήγηση. Το παιχνίδι σε πετάει από objective σε objective χωρίς να δίνει πάντα το απαραίτητο “δέσιμο” ανάμεσα στα γεγονότα. Συχνά νιώθεις ότι κάτι σημαντικό έγινε… αλλά δεν το ένιωσες ποτέ. Οι χαρακτήρες μιλάνε, αλλά όχι με τρόπο που να σε τραβάει μέσα στην ιστορία, ενώ το pacing είναι περίεργο — σε σημεία τρέχει, σε άλλα απλά χάνεται. Ο Kliff σαν χαρακτήρας επίσης δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Δεν έχει το βάθος ή τη δυναμική που θα περίμενες από έναν πρωταγωνιστή τέτοιου scale (δεν είναι Geralt, ούτε καν κοντά), και γενικά μοιάζει λίγο “κενός”. Παρ’ όλα αυτά, η επανένωση με τους Greymanes έχει τις στιγμές της — ειδικά όταν αρχίζεις να γνωρίζεις καλύτερα την ομάδα μέσα από side content.
Και εδώ είναι το περίεργο: τα side quests πολλές φορές έχουν περισσότερη ψυχή από το main story. Οι χαρακτήρες αποκτούν προσωπικότητα, υπάρχουν πιο χαλαρές και ανθρώπινες στιγμές, και γενικά νιώθεις πιο “δεμένος” με τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος, βέβαια, είναι και το μεγάλο ατού. Το Pywel είναι τεράστιο και εντυπωσιακό, και το παιχνίδι καταφέρνει να σου δώσει μερικές πραγματικά epic στιγμές — μάχες σε πεδία πολέμου, encounters με τεράστια πλάσματα, και φυσικά τα Abyss Islands που προσθέτουν ένα πολύ ιδιαίτερο στοιχείο εξερεύνησης.
Συνολικά, η ιστορία είναι απλά… οκ. Κάνει τη δουλειά της, σου δίνει λόγο να προχωράς, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που θα θυμάσαι όταν τελειώσεις το παιχνίδι.
ΗΧΗΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ
Και εδώ είναι κάτι που δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα το Crimson Desert και φαίνεται πως οι δημιουργοί δεν ήθελαν να επενδύσουν.
Από πλευράς μουσικής δεν έχει κάτι που θα έχεις να θυμάσαι, δεν θα σε συγκινήσει ή θα σε δώσει κάποιο τρομερό συναίσθημα. Έχει ένα βασικό soundtrack που παίζει σε αρκετές διασκευές και μερικές ακόμη απλές μελωδίες για τα σημαντικά cut-scenes και μάχες. Τα ηχητικά εφέ είναι αρκετά ικανοποιητικά με τα χτυπήματα των όπλων, τις πανοπλίες και τις ασπίδες να αντιδρούν σωστά και να συνεισφέρουν στο βάρος της μάχης.
Στο voice acting δυστυχώς και εδώ είναι αρκετά ρηχά τα αποτελέσματα, δεν είχε κάτι να ξεχωρίσει. Ούτε οι βασικοί χαρακτήρες ούτε οι δευτερεύοντες εμπλεκόμενοι (οι οποίοι είναι δεκάδες μόνο για το main story) δώσανε το κάτι σπουδαίο, το οποίο έρχεται σε συνδυασμό με την μέτρια πλοκή του.
ΓΡΑΦΙΚΑ
Αν υπάρχει ένα πράγμα που θα σε κερδίσει από τα πρώτα λεπτά στο Crimson Desert, αυτό είναι τα γραφικά του. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που σε κάνουν να σταματάς για λίγο και να κοιτάς γύρω σου, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί απλά… αξίζει.
Ο κόσμος του παιχνιδιού, το Pywel, είναι τεράστιος και εντυπωσιακός σε κάθε γωνία του. Δάση, βουνά, έρημοι, πόλεις, κάστρα — υπάρχει απίστευτη ποικιλία και σχεδόν κάθε περιοχή έχει τη δική της αίσθηση. Δεν νιώθεις ότι βλέπεις “τα ίδια και τα ίδια”. Αντίθετα, έχεις συνεχώς την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε έναν πραγματικό, ξεχωριστό, ζωντανό κόσμο. Αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά είναι το πόσο “γεμάτος” φαίνεται αυτός ο κόσμος. Κοιτάς μακριά και βλέπεις τεράστιες αποστάσεις, βουνά στον ορίζοντα, περιοχές που σε κάνουν να λες “θέλω να πάω εκεί”. Και όταν πας… όντως υπάρχει κάτι. Δεν είναι απλά διακόσμηση.
Ο φωτισμός παίζει επίσης τεράστιο ρόλο. Είτε εξερευνάς μια περιοχή με τον ήλιο να πέφτει, είτε βρίσκεσαι σε μάχη μέσα στη νύχτα με φωτιές και σπινθήρες γύρω σου, το παιχνίδι δείχνει συνεχώς εντυπωσιακό. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά μοιάζει σαν να παίζεις μέσα σε κινηματογραφική σκηνή. Και η νύχτα είναι πραγματικά σκοτεινή, που σου περιορίζει κατά πολύ την ορατότητα όπου δεν υπάρχει φως. Και το πιο σημαντικό: ο κόσμος δεν είναι στατικός. Τα δέντρα και τα φυτά κινούνται, ο αέρας επηρεάζει το περιβάλλον, τα πάντα γύρω σου έχουν μια αίσθηση ζωής. Δεν νιώθεις ποτέ ότι βρίσκεσαι σε ένα “ψεύτικο” σκηνικό. Όλα δένουν μεταξύ τους και κάνουν το παιχνίδι πολύ πιο immersive.Υπάρχουν και μικρές λεπτομέρειες που κάνουν διαφορά. Πράγματα που καταστρέφονται, αντικείμενα που αντιδρούν, το πώς αλλάζει το περιβάλλον γύρω σου — όλα αυτά προσθέτουν στην εμπειρία χωρίς να το φωνάζουν.
Φυσικά, δεν είναι όλα τέλεια. Σε κάποια σημεία μπορεί να δεις αντικείμενα να εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου ή μικρές ατέλειες στην εικόνα, ειδικά αν το προσέχεις πολύ. Επίσης, τα πρόσωπα των χαρακτήρων δεν είναι πάντα στο ίδιο επίπεδο με τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά ειλικρινά, αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Γιατί το Crimson Desert δεν είναι παιχνίδι που το θυμάσαι για τις μικρές του ατέλειες. Το θυμάσαι για τις στιγμές που σου κόβει την ανάσα — όταν βρίσκεσαι σε μια κορυφή και βλέπεις όλο τον κόσμο μπροστά σου ή όταν είσαι μέσα σε μια τεράστια μάχη με χάος παντού γύρω σου.
Συνολικά, μιλάμε για ένα από τα πιο όμορφα open-world παιχνίδια που έχουμε δει εδώ και χρόνια. Ένα παιχνίδι που δεν εντυπωσιάζει μόνο τεχνικά, αλλά κυρίως με το πόσο ζωντανός και “πραγματικός” μοιάζει ο κόσμος του.
GAMEPLAY
Αν υπάρχει ένας λόγος να ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με το Crimson Desert, αυτός είναι το gameplay του. Και όταν λέμε gameplay, δεν εννοούμε μόνο το combat ή την εξερεύνηση ξεχωριστά, αλλά όλο το πακέτο: τον τρόπο που κινείσαι στον κόσμο, που πολεμάς, που ανακαλύπτεις νέα συστήματα, που μπλέκεις με mechanics τα οποία σε άλλα παιχνίδια θα ήταν ολόκληρα features από μόνα τους. Το Crimson Desert είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου νιώθεις ότι οι developers δεν προσπάθησαν απλά να φτιάξουν “ένα ακόμα open-world action RPG”, αλλά να στριμώξουν μέσα του ό,τι πιο φιλόδοξο μπορούσαν. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, παρά το χάος των συστημάτων του, το παιχνίδι καταφέρνει να βγάζει χαρακτήρα. Δεν παίζει safe. Δεν σε κρατάει από το χέρι. Δεν σου λέει κάθε δύο λεπτά πού να πας, τι να κάνεις και ποιο κουμπί να πατήσεις. Σε πετάει στον κόσμο του και σου λέει, περίπου, “βρες το”. Για κάποιους αυτό μπορεί να ακουστεί κουραστικό ή και αποθαρρυντικό. Για όσους όμως ψάχνουν ένα RPG που να τους ρουφήξει πραγματικά μέσα του, αυτό ακριβώς είναι που κάνει το Crimson Desert τόσο ξεχωριστό.
Το Pywel είναι ένας από τους πιο “γεμάτους” ανοιχτούς κόσμους που έχουμε δει εδώ και χρόνια. Όχι απλά μεγάλος, αλλά γεμάτος ουσία. Δεν είναι χάρτης-βιτρίνα, από αυτούς που τους ανοίγεις και εντυπωσιάζεσαι με το μέγεθος μόνο και μόνο για να καταλάβεις μετά από δέκα ώρες ότι όλα επαναλαμβάνονται. Εδώ σχεδόν κάθε διαδρομή, κάθε παράκαμψη, κάθε περίεργος βράχος, ruin, μονοπάτι ή ύποπτο σημείο στον ορίζοντα μπορεί να κρύβει κάτι. Puzzle, κρυφή σπηλιά, resource node, εχθρικό camp, κάποιο ιδιαίτερο item, έμπορος, fast travel point, μυστικό encounter ή κάτι εντελώς απρόσμενο. Και αυτό κάνει την εξερεύνηση πραγματικά απολαυστική. Δεν εξερευνάς επειδή το UI σου πέταξε ένα icon στον χάρτη. Εξερευνάς επειδή θέλεις να δεις τι υπάρχει εκεί πάνω, πίσω από εκείνο το δάσος ή στην κορυφή του άλλου βουνού. Το παιχνίδι καταφέρνει να σου ξυπνήσει αυτή την παλιά, σχεδόν “adventure game” περιέργεια, που δυστυχώς πολλά σύγχρονα open worlds έχουν χάσει στην προσπάθειά τους να είναι βολικά και streamlined.
Η ίδια η γεωγραφία του κόσμου βοηθάει τρομερά σε αυτό. Το Pywel δεν είναι μια απλή ανοιχτή πεδιάδα με μερικούς λόφους και checkpoints. Έχει κάθετο σχεδιασμό, υψομετρικές διαφορές, απότομα βράχια, πυκνά δάση, ποτάμια, ορεινά περάσματα, ερείπια, ερήμους (Crimson Desert λέγεται ντε, φυσικά και έχει την Πορφυρή Έρημο) και περιοχές που πραγματικά πρέπει να “διαβάσεις” για να τις προσεγγίσεις. Συχνά το να φτάσεις κάπου είναι από μόνο του gameplay. Δεν αρκεί να βάλεις ένα marker και να περπατήσεις ευθεία. Πρέπει να σκεφτείς, να σκαρφαλώσεις, να κάνεις κύκλο, να χρησιμοποιήσεις abilities, να προσέξεις το terrain. Αυτό δίνει τεράστια αξία ακόμα και στην απλή μετακίνηση.
Βοηθάει επίσης ότι ο κόσμος είναι τρομερά reactive. Δεν νιώθεις ότι κινείσαι μέσα σε ένα στατικό σκηνικό. Τα αντικείμενα, το περιβάλλον, τα animations, τα ζώα, τα φυτά, οι φωτιές, οι ήχοι και η συμπεριφορά των NPCs δίνουν μια μόνιμη αίσθηση ζωής. Μπορεί να βρεθείς να καίς έναν θάμνο για να ανοίξεις δρόμο, να ρίχνεις ένα δέντρο, να κυνηγάς ζώα, να παρατηρείς κατοίκους να ζουν την καθημερινότητά τους ή να παίζεις χαζά mini activities μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν. Και αυτό είναι από τα μεγαλύτερα ατού του παιχνιδιού: σε κάνει να θες να “ζεις” μέσα του, όχι απλά να τρέχεις από quest marker σε quest marker. Το πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις είναι πραγματικά παράλογο — με την καλή έννοια. Μπορείς να μαζεύεις resources, να κάνεις mining, να κόβεις ξύλα, να εξημερώνεις άλογα, να αποκτάς κατοικίδια, να χτίζεις και να επεκτείνεις camp, να στέλνεις συντρόφους σε αποστολές, να μπλέκεις με trading systems, caravans, reputation systems, faction-related δραστηριότητες, crafting, να τζογάρεις σε παιχνίδι με κάρτες, να επενδύσεις στην τράπεζα, μαγειρική και διάφορες άλλες δραστηριότητες που συνεχώς εμφανίζονται. Το παιχνίδι μοιάζει λες και έχει μέσα του systems από MMO, survival, immersive sim και open-world RPG ταυτόχρονα. Και όμως, αντί να καταρρέει κάτω από το ίδιο του το βάρος, σχεδόν πάντα καταφέρνει να σε κρατάει σε εγρήγορση.
Αυτό είναι που κάνει το Crimson Desert τόσο επικίνδυνα εθιστικό. Δεν είναι απλά ότι έχει “πολύ περιεχόμενο”. Είναι ότι συνέχεια σου δίνει έναν νέο λόγο να ξεφύγεις από το βασικό μονοπάτι. Είναι αμέτρητες οι φορές που ενώ ταξίδευα με το άλογο για κάποιο quest, εντόπισα κάτι που με έκανε να αλλάξω την πορεία μου και να θέλω να το εξερευνήσω. Μία σπηλιά χωμένη στο βουνό, ένα νέο εχθρικό camp, κάποια ερείπια ναού που σίγουρα θα έχει ένα ακόμη puzzle να λύσω, ένα τυχαίο encounter που βρέθηκε στον δρόμο μου. Και ξαφνικά έχουν περάσει δύο ώρες χωρίς να έχω κάνει τίποτα από αυτό που είχες αρχικά σκοπό, ΑΛΛΑ σίγουρα θα με έχει ανταμείψει με κάποιο νέο item, νέο farming spot ή νέα αλυσίδα quests που ανοίγεται μπροστά μου. ΑΥΤΟ είναι τεράστιο ατού του παιχνιδιού, που δεν έχω δει ποτέ μου άλλο παιχνίδι να το κάνει τόσο καλά, οργανικά και rewarding για τον παίχτη.
Και μετά έρχεται το combat, που είναι εξίσου εντυπωσιακό, αν όχι περισσότερο. Το Crimson Desert έχει ένα σύστημα μάχης που καταφέρνει να είναι και βαρύ και γρήγορο, και θεαματικό και ουσιαστικό. Ο Kliff δεν νιώθει σαν action hero που γλιστράει αφύσικα στην αρένα. Κάθε χτύπημα έχει βάρος, κάθε σύγκρουση έχει impact, κάθε finisher βγάζει δύναμη. Είτε κρατάς μεγάλο όπλο, είτε παίζεις πιο γρήγορα, είτε ρίχνεις abilities και special attacks, το combat έχει τρομερό feedback.
Το βασικό σετ κινήσεων είναι εύκολο να το πιάσεις: light attacks, heavy attacks, dodge, parry, block, μερικές πιο situational κινήσεις. Από εκεί και πέρα όμως αρχίζει το πραγματικό ψωμί. Ο Kliff μαθαίνει συνεχώς νέα skills, νέες αλυσίδες επιθέσεων, νέους συνδυασμούς, environmental tricks και Abyss-based δυνάμεις που αλλάζουν δραστικά τη ροή μιας μάχης. Είναι από τα combat systems που όσο περισσότερο χρόνο του δίνεις, τόσο περισσότερο σε ανταμείβει. Και το ωραίο είναι ότι αυτό το βάθος δεν είναι μόνο θεωρητικό. Το νιώθεις μέσα στο παιχνίδι. Στην αρχή μπορεί να παίζεις πιο basic, να ρίχνεις μερικά χτυπήματα και να αμύνεσαι. Αργότερα όμως αρχίζεις να καταλαβαίνεις timings, να χτίζεις muscle memory, να μαθαίνεις ποια combo ταιριάζουν στο δικό σου στιλ, ποια skills ανοίγουν χώρο, ποια κάνουν stun, ποια βαράνε AoE, ποια είναι καλά για bosses και ποια για crowd control. Το combat έχει πραγματική εξέλιξη, και αυτή η εξέλιξη σε κάνει να νιώθεις σταδιακά όλο και πιο επικίνδυνος.
Πολύ σημαντικό και το stamina consumption στην εξερεύνηση, καθώς δεν μπορείς να σκαρφαλώνεις συνεχόμενα ένα κτήριο ή ένα βουνό, κάνεις μικρές στάσεις για να ανακτήσεις δυνάμεις και να συνεχίσεις. Έτσι και στις μάχες πρέπει να το ρυθμίζεις σωστά. Υπάρχει και μια σχεδόν “fighting game” λογική σε όλο αυτό. Δεν αρκεί απλά να mashάρεις κουμπιά και να ελπίζεις για το καλύτερο. Ναι, το παιχνίδι δείχνει εντυπωσιακό ακόμα και όταν παίζεις χαοτικά, αλλά όταν αρχίσεις να το καταλαβαίνεις πραγματικά, τότε αποκαλύπτεται το βάθος του. Perfect dodges, counters, parries, skill chains, aerial follow-ups, unarmed finishers, Force abilities, weapon-specific κινήσεις — όλα αυτά συνθέτουν ένα σύστημα που μπορεί να γίνει τρομερά εκφραστικό.
Και εδώ μπαίνει και ο εξοπλισμός, που δίνει άλλη διάσταση στο gameplay. Τα όπλα και τα armor δεν είναι απλά αριθμοί που ανεβαίνουν. Υπάρχουν unique ιδιότητες, Abyss Gears, effects που αλλάζουν τον τρόπο που παίζεις, buffs που στηρίζουν συγκεκριμένα attacks, ειδικά abilities που κουμπώνουν πάνω σε gear και σε σπρώχνουν να πειραματιστείς. Αυτό δίνει στο παιχνίδι κάτι που λείπει από πολλά action RPGs: build identity. Δεν εξοπλίζεσαι μόνο για να γίνεις πιο δυνατός. Εξοπλίζεσαι για να παίξεις με συγκεκριμένο τρόπο. Αν βρεις, για παράδειγμα, equipment που ενισχύει το heavy attack σου, ή αντικείμενα που προσθέτουν bleed, poison ή κάποιο ιδιαίτερο special effect, ξαφνικά ολόκληρη η μάχη σου αλλάζει. Το ίδιο ισχύει και με mounts, exploration rewards και γενικά τα πράγματα που βρίσκεις μακριά από το βασικό content. Το παιχνίδι σε ανταμείβει επειδή έψαξες, επειδή ρίσκαρες, επειδή ασχολήθηκες. Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση.
Τεράστιο θετικό είναι επίσης το scale των encounters. Οι μεγάλες μάχες του Crimson Desert δεν μοιάζουν με scripted φανφάρες που απλά δείχνουν ωραίες σε trailer. Έχουν πραγματικό gameplay ενδιαφέρον. Πολιορκίες, τεράστιες συγκρούσεις, liberation battles, στρατόπεδα γεμάτα εχθρούς, bosses με δική τους παρουσία, set pieces που σε βάζουν μέσα σε σκηνές σχεδόν “επικού” φανταστικού πολέμου. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά νιώθεις ότι το παιχνίδι προσπαθεί να κάνει κάτι μεγαλύτερο από το συνηθισμένο action RPG template — και το πετυχαίνει.
Τα boss fights ειδικά είναι ένας από τους βασικούς λόγους που το gameplay μένει τόσο έντονα στο μυαλό. Δεν είναι όλα τέλεια σχεδιασμένα, αλλά είναι σχεδόν πάντα ξεχωριστά. Κάποια είναι θεαματικά, κάποια πιο tactical, κάποια σε σπάνε μέχρι να μάθεις το pattern τους, κάποια σε ανταμείβουν όταν καταλάβεις ποια είναι η “σωστή” προσέγγιση. Και για ΚΑΘΕ boss fight έχουν φτιάξει ξεχωριστό cinematic που ξεκινάει και άλλο που κλείνει, έτσι κάνει την κάθε μάχη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ. Το παιχνίδι δεν κάνει hand-hold ούτε εδώ, και αυτό σε αναγκάζει να μπεις λίγο πιο βαθιά στο σύστημά του. Να μάθεις, να προσαρμοστείς, να βρεις λύση. Όταν πετυχαίνει, το αποτέλεσμα είναι φοβερά ικανοποιητικό.
Ειδικά σε συνδυασμό με το spectacle των μαχών, το combat του Crimson Desert δημιουργεί διαρκώς μικρές και μεγάλες στιγμές που μοιάζουν “μοναδικές”. Να στείλεις έναν εχθρό να πετάξει με μια βαριά επίθεση, να σκάσεις μέσα σε ομάδα bandits με dropkick, να χρησιμοποιήσεις force ability για να πάρεις ανάσα και μετά να καθαρίσεις πεδίο, να ρίξεις κάποιο brutal finisher ή να βγεις νικητής από ένα χαοτικό battlefield όπου γίνεται πανικός γύρω σου. Είναι το είδος του gameplay που συνεχώς παράγει ιστορίες. Αυτό που μου αρέσει επίσης πολύ είναι ότι το παιχνίδι δεν φοβάται να είναι “παιχνίδι”. Δεν είναι κολλημένο σε έναν σοβαροφανή ρεαλισμό που στραγγαλίζει το fun. Ναι, έχει immersion, έχει βάρος, έχει λεπτομέρεια — αλλά παράλληλα σου επιτρέπει να κάνεις και πράγματα που είναι απλά απολαυστικά, περίεργα ή εντελώς αναίτια με την καλύτερη έννοια. Αυτό δίνει προσωπικότητα στο σύνολο και το ξεχωρίζει από πιο “sterile” AAA open worlds.
Φυσικά, δεν λείπουν τα στραβοπατήματα. Τα controls θέλουν χρόνο και υπομονή. Υπάρχουν στιγμές όπου το πλήθος των inputs γίνεται υπερβολικό, ειδικά όταν το παιχνίδι σου διδάσκει συνεχώς νέα πράγματα χωρίς να τα υπενθυμίζει πάντα σωστά αργότερα. Ορισμένα puzzles είναι υπερβολικά ασαφή, το inventory system είναι ένα από τα πιο ενοχλητικά κομμάτια του πακέτου, ενώ και το fast travel μπορεί να γίνει κουραστικό, κυρίως επειδή το παιχνίδι επιμένει να κάνει απλά πράγματα πιο δύσχρηστα απ’ όσο θα έπρεπε. Υπάρχει επίσης θέμα με τους άλλους playable χαρακτήρες. Η ιδέα να αλλάζεις μεταξύ Kliff, Damiane και Oongka έχει ενδιαφέρον στα χαρτιά, αλλά στην πράξη το παιχνίδι δεν σε σπρώχνει αρκετά να επενδύσεις ουσιαστικά στους άλλους δύο, ενώ μετά σε βάζει αναγκαστικά να τους χρησιμοποιήσεις σε συγκεκριμένα σημεία. Αυτό δημιουργεί μια ελαφριά ασυμμετρία στο πόσο “δεμένοι” νιώθουν με το υπόλοιπο progression. Δεν χαλάει τη συνολική εικόνα, αλλά σίγουρα μπορούσε να δουλευτεί καλύτερα.
Και όμως, παρά αυτά τα προβλήματα, το συνολικό αποτέλεσμα παραμένει τρομερά δυνατό. Γιατί το gameplay του Crimson Desert έχει κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα: αίσθηση ανακάλυψης, ελευθερίας και φιλοδοξίας. Είναι παιχνίδι που σε ανταμείβει επειδή επένδυσες χρόνο. Όσο περισσότερο του δίνεσαι, τόσο περισσότερο σου επιστρέφει. Είναι παιχνίδι που ανοίγει σταδιακά, και όταν ανοίξει, δύσκολα βρίσκεις κάτι άλλο στο είδος του που να προσφέρει τόσα πολλά μαζί.
ΣΥΝΟΨΗ
Το Crimson Desert είναι από αυτά τα παιχνίδια που δύσκολα περιγράφονται με μία πρόταση. Προσπαθεί να κάνει τα πάντα — και σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει. Είναι ένα open-world RPG, ένα sandbox, ένα “single-player MMO”, ένα παιχνίδι γεμάτο συστήματα, ιδέες και περιεχόμενο που μοιάζει σχεδόν ανεξάντλητο.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερό του όπλο. Δεν θυμάσαι το Crimson Desert για ένα συγκεκριμένο πράγμα. Το θυμάσαι γιατί συνέχεια σου δίνει λόγο να επιστρέψεις. Γιατί πάντα υπάρχει κάτι ακόμα να κάνεις, κάτι να ανακαλύψεις, κάτι να δοκιμάσεις. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν τελειώνουν εύκολα — όχι επειδή είναι μεγάλα απλά, αλλά επειδή δεν σε αφήνουν να τα αφήσεις. Τα systems είναι πολλά, τα controls θέλουν χρόνο, η καμπύλη εκμάθησης δεν είναι καθόλου φιλική, και γενικά δεν είναι ένα game που απλά “μπαίνεις και παίζεις”. Θέλει επένδυση. Θέλει υπομονή. Θέλει να το μάθεις. Αν όμως το κάνεις, σε ανταμείβει όσο λίγα παιχνίδια εκεί έξω.
Το gameplay είναι πραγματικά κορυφή. Από το combat μέχρι την εξερεύνηση και το πλήθος των μηχανισμών, είναι από τα πιο γεμάτα και απολαυστικά συστήματα που έχουμε δει σε open-world παιχνίδι εδώ και χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για τα γραφικά, που σε πολλές στιγμές αγγίζουν επίπεδα που πραγματικά εντυπωσιάζουν και δίνουν στο παιχνίδι τεράστια παρουσία.
Από την άλλη, η ιστορία είναι ξεκάθαρα το πιο αδύναμο κομμάτι. Κάνει τη δουλειά της, αλλά δεν είναι αυτή που θα σε κρατήσει. Δεν έχει το βάθος, το δέσιμο ή τους χαρακτήρες που θα απογειώσουν την εμπειρία. Είναι εκεί για να σε πηγαίνει από το ένα σημείο στο άλλο — τίποτα παραπάνω.
Και κάπου εκεί βρίσκεται και η ουσία του Crimson Desert. Δεν είναι ένα τέλειο παιχνίδι. Έχει ατέλειες, έχει περίεργες επιλογές, έχει σημεία που θα σε εκνευρίσουν. Αλλά είναι και κάτι σπάνιο: ένα παιχνίδι με ξεκάθαρο όραμα, τεράστια φιλοδοξία και την τόλμη να μην παίξει με ασφάλεια.
Σε μια εποχή που πολλά AAA μοιάζουν μεταξύ τους, το Crimson Desert καταφέρνει να ξεχωρίσει. Όχι επειδή είναι flawless, αλλά επειδή είναι διαφορετικό. Αν ψάχνεις ένα RPG που θα σε πάρει από το χέρι και θα σε πάει μέχρι το τέλος χωρίς να σε κουράσει, ίσως να μην είναι για σένα. Αν όμως θέλεις ένα παιχνίδι στο οποίο μπορείς να χαθείς για δεκάδες — ή και εκατοντάδες — ώρες, τότε εδώ υπάρχει κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Ακολουθεί επίσημο φωτογραφικό υλικό της Pearl Abyss
Ευχαριστούμε την Εnarxis Dynamic Μedia, για την παραχώρηση του παιχνιδιού ώστε να επιτευχθεί το Review.
