Υπεράρθρο υπερμίσους σήμερα, γιατί δεν θα πιάσω ένα παιχνίδι συγκεκριμένα, αλλά ένα ολόκληρο υποείδος που απειλεί το σύγχρονο gaming. Σήμερα θα ασχοληθώ με τα gacha games, προσπαθώντας να δείξω γιατί αυτό το υποείδος αξίζει το μίσος και τη χλεύη μας. Τα gacha είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει στο western gaming, και δεδομένου πως συνυπάρχουμε με EA και Ubi, αυτό λέει πολλά. Ένα μεγάλο συγνώμη στον Γιάννη Φερμάνη που είναι μεγάλος φαν, αλλά δεν θα χαρίσουμε κάστανα.
Τι είναι τα gacha games;
Εν ολίγοις τα gacha games είναι παιχνίδια κατά κυρίο λόγο από Ασιατική χώρα – Ιαπωνία ή Κορέα. Το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι πως υιοθετούν gacha στοιχεία – gacha είναι εκείνα τα παιχνίδια που βάζεις κέρμα και γυρίζεις για να πέσει το μπαλάκι με το δώρο. Στα παιχνίδια αυτό μεταφράζεται χαλαρά σαν lootbox ή monetization over 9000. Όσοι έχετε παίξει Genshin Impact ή Wutherning Waves ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω.
Αλλά πιστεύω πως το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Πίσω από το gacha κρύβεται μια φιλοσοφία που επεκτείνεται και σε παιχνίδια που δεν είναι gacha, και που υπό άλλες συνθήκες δεν υιοθετούσαν αυτές τις τεχνικές. Παιχνίδια όπως το Where Winds Meet ή το Once Human δεν είναι gacha, αλλά αν τα παίξει κάποιος για 3-4 ώρες νιώθει κυριολεκτικά πως έχει μπει στον κόσμο της ασιάτικης αρπαχτής.
Υπερβολικά περίπλοκα μενού
Το πρώτο πράγμα που θα δείτε σε ένα παιχνίδι gacha είναι το εξαιρετικά περίπλοκο μενού του. Σε ένα τυπικό RPG έχεις ένα μενού με 5-6 στοιχεία, abilities, inventory, map, journal και κανα εξτραδάκι. Στα gacha έχεις 12-13 και όλα στο ίδιο interface κάτι που σε κάνει να απελπιστείς κάθε φορά που πατάς το escape. Πέρα από τα 5-6 βασικά έχεις άλλα 5-6 για rewards, dailies, redeem, currencies και δεν συμμαζεύεται. Ο παίχτης νιώθει πως βρίσκεται μπροστά σε ένα χάος από μενού, καθώς προσπαθεί να καταλάβει τι βοηθά το παιχνίδι και τι όχι.
Υπερβολικά πολλά Currencies
Παναγιά βοήθα όμως. Στα περισσότερα παιχνίδια που χρησιμοποιούν microtransactions, υπάρχει ένα currency, αντε δύο – το απλό και το Premium. Το ένα το βγάζεις κούτσα-κούτσα από το παιχνίδι και το άλλο το χρυσοπληρώνεις. Αναίσχυντο, αλλά απλό.
Ρε φίλε με τα gacha έχεις σαράντα διαφορετικά currencies, materials και ένας θεός ξέρει τι άλλο, για να πάρεις το αντικείμενο που θες. Θες ένα σπαθί, πρέπει να έχεις το συγκεκριμένο currency, θες μια ασπίδα, χρειάζεσαι το άλλο. JUST SHUT UP AND TAKE MY MONEY. Ακόμη και για τα in-game currencies η κατάσταση είναι απελπιστική – και δεν μιλάμε καν για materials, μιλάμε για currency.
Υπερβολικά πολύ gacha content
ΚΑΠΟΥ ΩΠΑ. Τώρα παραπονιέσαι και για το περιεχόμενο; Σου πέφτει πολύ; Οκ, πώς έχουν τα πράγματα. Τα gacha games έχουν πολύ περιεχόμενο. Questlines επί questlines, side activities, πεντακόσια συστήματα και ένα σωρό άλλες χαζομαρίτσες για να κρατήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη. Κάποια από αυτά δε, έχουν χρόνια προϋπηρεσία στις ανατολικές χώρες, πριν κάνουν το μεγάλο μπαμ στη Δύση, επομένως έχουν μαζέψει περιεχόμενο.
Αλλά ρε φίλε, είναι τόσο χαοτικό που πελαγώνεις. Gacha game, ηρέμησε. Ξέρω πως έχεις πεντακόσια συστήματα και θα τα τιμήσω όλα. Αλλά το να μου πετάς καινούργιο ουσιώδες gameplay σύστημα ανά 40 λεπτά, με την μίνιμουμ εξήγηση, δεν με βοηθάει. Σιγά σιγά και ένα ένα. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς δουλεύει το inventory μου και μου έχεις πετάξει abilities, character progression, weapon progression, crafting και transmog. ΆΡΑΞΕ ΤΑ ΚΥΒΙΚΑ ΣΟΥ ΤΩΡΑ!
Gacha Cinematics
Παλιά μου τέχνη κόσκινο των Γιαπωνέζων και των Κορεατών. Η πρώτη ώρα κάθε τίμιου gacha game είναι τα cinematic που θα σε βάλουν στον κόσμο του παιχνιδιού. Και τι δεν δείχνουν. Σούπερ φανταστική μάχη, υπερστυλάτοι χαρακτήρες, διάλογοι και lore, όλα χωράνε.
Κάτι που τα κάνει ακόμη πιο άκυρα. Σκεφτείτε. Το παιχνίδι ξεκινά και σε πετάει σε μια σούπερ ντούπερ μάχη. Παλεύεις με θεούς, δαίμονες, και οτιδήποτε υπάρχει ανάμεσα, γκρεμίζεις βουνά, σπαθιά σπάνε, αίμα χύνεται. Μέχρι που το παιχνίδι ξεκινάει και είσαι σε φάση “άς μαζέψουμε χαμομήλι”. Η διαφορά στο τρέξιμο και στην ατμόσφαιρα στην εισαγωγή και στις πρώτες ώρες του gameplay δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.
Επίλογος για τα gacha
Θα με ρωτήσετε. Είναι όλα αυτά αρκετός λόγος για να μισείς τα gacha; ίσως όχι. Τα περισσότερα είναι free to play κιόλας. Μπαίνεις μέσα τζαμπαντάν+, κι αν σου αρέσει έμεινες. Δεν τα κακίζω παρόλο που όσα έπαιξα (gacha και μη) είχαν όλα αυτά τα προβλήματα. Αλλά είναι ένα γενικότερο trend που παρατηρώ. Παιχνίδια που κάνουν θραύση στην Άπω Ανατολή να έρχονται και στα δυτικά ακροατήρια.
Και είναι ένα παράξενο πράγμα, καθώς πράγματα που θα μας εξόργιζαν σε δυτικά παιχνίδια, στα gacha απλώς περνούν απαρατήρητα. Οι μέτριες ιστορίες, τα over-the-top cinematics, τα πεντακόσια συστήματα, τα πολύπλοκα μενού, τα πολλαπλά currencies που καθιστούν το παιχνίδι πρακτικά ένα λαβύρινθό. Περισσότερη ώρα παλεύεις με το μενού, παρά με τα τέρατα στο παιχνίδι. Και με ενοχλεί επειδή ξέρουν ακριβώς τι κάνουν για να κερδίσουν περισσότερο playerbase: ένα flashy cinematic και άνιμε αισθητική με μέτρια μάχη, για να καλύψουν τους 1000 τρόπους που θέλει να σε αρμέξει το παιχνίδι.
