Είναι λίγο παράξενο το σημερινό Hate the Game γιατί δεν θα υπάρξει καθόλου Hate. Σε αντίθεση με το Kingdom Come 2 ή το Lost Records, εδώ πέρα το θάψιμο συνοδεύεται με μια βαθιά αίσθηση κατανόησης. Μιλάμε για το Titan Quest – το πρώτο το παλιό το ορθόδοξο – ένα παιχνίδι που βγήκε το 2006 και προσπάθησε κάπως να δέσει το gameplay του Diablo με την ελληνική μυθολογία. Δεν του βγήκε ακριβώς, αλλά και πάλι. Νιώθω πως κάθε λάθος που κάνει αυτό το παιχνίδι δεν αποτελεί λόγο για να το μισήσεις, αλλά μάθημα για να βελτιωθείς. Χάιντε πάμε.
Τι είναι το Titan Quest
Πρακτικά είναι αν το Age of Mythology έκανε παιδί με το Diablo. Looter ARPG σε isometric, με φόντο την αρχαιοελληνική επικράτεια. Όταν τα τέρατα από τον τάρταρο βγαίνουν παγανιά στην Πελοπόννησο, εσύ πρέπει σώσεις πόλεις και χωριά και να βρεις ποιος ευθύνεται. Το παιχνίδι σε παίρνει και άλλες μυθολογίες, αλλά θα είμαι ειλικρινής. Το Titan Quest με γονάτισε κάπου στο level 13-14 και το παράτησα, κάπου μεταξύ Δελφών, Ελευσίνας και 38ο χιλιόμετρο Αθηνών-Λαμίας.
Πραγματικά Κακό Gameplay
Και ξεκινώ αμέσως την γκρίνια. Το παιχνίδι έχει πραγματικά κακό gameplay και κάποιες αποφάσεις είναι πραγματικά για να απορείς. Το πρώτο πρόβλημα που είχα ήταν στον τρόπο που ενεργοποιούνταν οι επιθέσεις και τα abilities. Κατ’ αρχάς ήταν πολύ λίγα. 10 ώρες στο παιχνίδι και είχα καταφέρει να ξεκλειδώσω 4 από αυτές. Τέσπα. Οι αυτόματες melee επιθέσεις με τα όπλα δουλεύουν όπως στο diablo. Πατάς το κουμπί, γίνεται η επίθεση. Όμως τα abilities έχουν μια χρονοκαθυστέρηση της τάξης του ενός δευτερολέπτου.
Τι σημαίνει αυτό. Το παιχνίδι έχει αυτόματο σύστημα ακύρωσης του ability, αν σε αυτή τη χρονοκαθυστέρηση γίνει άλλη επίθεση. Σκεφτείτε πως πατάτε σαν δαιμονισμένοι (no pun intended) το left click για επιθέσεις. Κάποια στιγμή θέλετε να ρίξετε ένα ξόρκι από τα abilities. Πρέπει να περιμένετε να γίνει register και μετά να συνεχίσετε. Αν τυχόν κάνετε left click ΠΡΙΝ γίνει register το ξόρκι, αυτό ακυρώνεται. Καταπληκτικό;
Titan Quest for Leveling
Ένας γολγοθάς από μόνος του. Θα μου πείτε, γιατί το Diablo είναι καλύτερο; Πάλι αίμα φτύνεις για να κάνεις level up. Ναι, αλλά εδώ το ζήτημα λαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις γιατί είναι πολλά πράγματα που πάνε λάθος. Κατ’ αρχάς η οικονομία της εμπειρίας που λαμβάνεις είναι σχεδόν με το σταγονόμετρο. Έστω όμως. Το ερώτημα είναι τι σου δίνει το κάθε level up. Τίποτα σχεδόν. Σε κάθε επίπεδο που ανεβαίνεις λαμβάνεις 3 ability points και 2 attribute points για να βάλεις στο πεδίο που θες. Τα attributes τρώγονται, γιατί οκ, κάποια από αυτά τα αφήνεις πίσω. Αν είσαι warrior, μπορείς να παραμελήσεις το Intelligence π.χ. Αλλά στα abilities, είναι θάνατος.
Το παιχνίδι έχει δύο “μπάρες” που μπορείς να επενδύσεις τους πόντους. Το ένα είναι για να αυξήσεις την γενική σου κατάσταση στην ειδικότητα που επέλεξες και το άλλο είναι να ξεκλειδώσεις ΚΑΙ να ανεβάσεις τα abilities. Έχεις 2 ειδικότητες να επιλέξεις και το ερώτημα είναι ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΑΝΕΒΑΣΕΙΣ ΜΕ ΜΟΝΟ 3 ΠΟΝΤΟΥΣ; Δεν φτάνουν. Απλά μαθηματικά. Φανταστείτε να πρέπει να ανεβάσετε ΚΑΙ την ικανότητα σας και να ξεκλειδώσετε abilties με 3 πόντους σε 2 ξεχωριστά specializations. Μέχρι εκεί που έφτασα ήμουν με μόνο 2 ξόρκια τα οποία τα είχα στο κατώτατο επίπεδο, γιατί δεν έφταναν οι πόντοι που μου έδινε το παιχνίδι.
Κακό levelgating
Σε επίπεδα Horizon Zero Dawn. Κι ενώ το Horizon Zero Dawn δεν έχει καμιά δικαιολογία, εδώ οκ, το καταλαβαίνω. Παιχνίδι του 2006, λάθη γίνονται. Το επίπεδο λοιπόν των εχθρών είναι κυριολεκτικά μια ζαριά. Ήμουν στο 10 επίπεδο και οι εχθροί – ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΑ ΜΟΜΠΣ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΤΑ ΒΑΡΑΣ ΚΑΙ ΨΟΦΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΑ – βρίσκονταν σε ένα φάσμα από το επίπεδο 6 μέχρι το επίπεδο 16. Δεν κάνω πλάκα. Εκεί που πήγαινα και σχεδόν ήθελαν όλοι ένα χτύπημα, ΤΣΟΥΠ! Έρχεται ένα mob 2-3 επίπεδα παραπάνω από μένα και έπρεπε να φτύσω αίμα για να τον σκοτώσω. ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΕΙΠΕ “ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ”; ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΕΝΑ QA;
Αλλά γίνεται χειρότερο
FLY YOU FOOLS!
Οι εχθροί έχουν μια συστηματική μανία να φεύγουν από τη μάχη. Σε αντίθεση με το Diablo που περίπου κάθονται στη θέση του μέχρι να πεθάνουν, εδώ παίρνουν πολλές δημιουργικές ελευθερίες. Ως ένα σημείο μπορώ να πω πως βγάζει νόημα. Αφενός οι range enemies θέλουν την απόστασή τους για να κάνουν επίθεση και οι άλλοι – νταξ να κάτσουν εκεί να τις φάνε δεν λέει. Όλα καλά μέχρι που ξεκινάνε τα προβλήματα.
Όταν απομακρύνονται οι εχθροί έχουν την κακή συνήθεια να κάνουν aggro άλλους εχθρούς. Είναι λογικό. Σε βαράνε, τους κυνηγάς γιατί το range τους είναι γελοίο, φεύγουν και καθώς τους κυνηγάς, μαζεύεις κάθε mob που υπάρχει σε ακτίνα εκατό μέτρων. Αν το παιχνίδι ήταν Diablo, που σκοτώνεις κατά ριπάς, δεν θα υπήρχε θέμα. Αλλά θυμηθείτε. Τα mobs μπορεί να είναι 3-4 επίπεδα παραπάνω, επομένως το να μαζεύεις τέτοιους εχθρούς κάνει τα πράγματα πολύ δύσκολα – σχεδόν ενοχλητικά.
Επίλογος
Επομένως φανταστείτε όλα αυτά τα προβλήματα να εμφανίζονται μαζί. Να σκοτώνεις συνέχεια το ένα group μετά το άλλο, γιατί οι εχθροί τρέχουν σαν κοτόπουλα, να χρειάζεται να φτύνεις αίμα για να σκοτώσεις τους πιο δύσκολους ΚΑΙ να παίρνεις στο τέλος 3 πόντους για να δυναμώσεις. Πίκρα
Αλλά και πάλι, δεν το μισώ. Καταλαβαίνω πως είναι ένα παιχνίδι που βγήκε το 2006, με ό,τι αυτό σημαίνει. Το έχω ξαναπεί. Τα παιχνίδια κάποτε δεν ήταν σχεδιασμένα από επιστημονική επιτροπή. Απλώς βάζανε πράγματα, κι αν κολλήσει κόλλησε. Είχαν θέματα, απαίσιο balancing, και ακόμη και τα bugs ήταν από τα πράγματα που έπρεπε να ζήσεις μαζί τους. Και ήταν οκ.
Παρόλα αυτά, ελπίζω το early access του Titan Quest 2, να έχει λύσει αυτά τα θέματα. Γιατί κάποια πράγματα που ήταν οκ το 2006, είκοσι χρόνια μετά ειναι απαράδεκτα. Τι να κάνουμε; Το gaming έχει προοδεύσει – ακόμη κι αν γκρινιάζουμε όλη μέρα για αυτό.
