Ξέρετε πόσο το αγαπάω το Kingdom Come Deliverance. Το διαπιστώσατε εδώ και εδώ. Εννοείται λοιπόν πως ΑΓΟΡΑΣΑ ΜΕ ΤΑ ΤΙΜΙΑ ΕΥΡΟΥΛΑΚΙΑ ΜΟΥ το Deluxe edition ώστε να παίξω και τα 2 προγραμματισμένα DLC του KCD 2, προσθέτοντας 30 ώρες ακόμη στο μαρτύριο μου. Ήταν καλά; Well… it’s complicated
DLC του KCD 2 No.1: Brushes of Death.
Το Brushes of Death (ή with Death δεν έχει σημασία) είναι πρακτικά το “Hearts of Stone” DLC του παιχνιδιού. Δεν προσφέρει σχεδόν τίποτα παρα 1 νέο feature που είναι πρακτικά άχρηστο και ένα quest line που του λείπει ΚΑΘΕ ενδιαφέρον από αυτό.
Φτιάξε την ασπίδα σου
Το κεντρικό feature του DLC είναι αυτό. Το παιχνίδι σου δίνει την δυνατότητα να φτιάξεις το δικό σου crest και να το βάλεις πάνω στην ασπίδα σου. Στραβού δίκιο, το παιχνίδι δίνει ΤΕΡΑΣΤΙΑ γκαμα επιλογών και σίγουρα θα βρείτε κάτι που να σας ταιριάζει και να το νιώθετε αποκλειστικά δικό σας. Επομένως σαν ιδέα στο χαρτί ήταν νταξ.
Όμως το πρόβλημα ξεκινάει από το βασικό ζήτημα πως το παιχνίδι είναι First Person. Πρακτικά δεν βλέπεις ποτέ την ασπίδα σου και ποτέ δεν την χαίρεσαι. Όλο το concept πάει χαμένο, καθώς βλέπεις τι φοράς μόνο όταν είσαι στο μενού. Γιατί να σπαταλήσεις χρόνο, όταν δεν το χαίρεσαι ποτέ;
Η ιστορία του Brushes of Death
Είναι ένα μέτριο side quest. Ούτε φοβεροί χαρακτήρες, ούτε σούπερ διάλογοι, ούτε τίποτα. Είσαι εσύ που βοηθάς έναν άτυχο ζωγράφο που έχει για παρέα ένα κρανίο ενός φίλου του. Η ιστορία αποκαλύπτεται και είναι οκ. Μέτρια για μένα, αλλά οκ. Όμως το παιχνίδι σου κεντρίζει την περιέργεια για πολλά περισσότερα, για την ταυτότητα του ζωγράφου και του κρανίου. Και πάνω που σου κάνει hint για κάτι υπερφυσικό και σου σηκώνεται η τρίχα, τίποτα. Ακόμη μια απογοήτευση. Γελά ο Gaunter O Dimm μαζί σας
DLC του KCD 2 No.2: Legacy of the Forge
A lesser king in a line of greater sires. Πρακτικά είναι το DLC που σου επιτρέπει να χτίσεις το δικό σου σπίτι και το δικό σου σιδεράδικο, λύνοντας το θέμα του housing και του income. Είναι καλό; Σίγουρα καλύτερο από το Brushes of Death. Αλλά ενώ πλέον το feature έχει νόημα, η ιστορία είναι γελοία.
Σπίτι μου Σπιτάκι μου
Το σπίτι και το σιδεράδικο είναι οκ. Πρακτικά το παιχνίδι σου δίνει 3-4 daily missions, και κάνεις griding. Πώς το κάναμε στο Burning Crusade πριν 20 χρόνια; Κάπως έτσι. Παίρνεις αποστολές, φαρμάρεις reputation, ξεκλειδώνεις μέρη για το σπίτι ή τον κήπο. Απλό αλλά από ένα σημείο και μετά καταντά βαρετό. Τουλάχιστον αυτά που ξεκλειδώνεις είναι όμορφα ΑΛΛΑ, ρε φίλε. Θυμάμαι το DLC στο πρώτο παιχνίδι ΠΟΥ ΞΑΝΑΧΤΙΖΕΣ ΟΛΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ. Αυτά ήταν σοβαρά content.
Η Ιστορία του Legacy of the Forge
Τέλος πάντων, η ιστορία σε κρατάει; ΟΥΤΕ ΚΑΝ. Πλεον το όλο point είναι να φτιάξεις ένα ρολόι. Ναι αυτό. Να φτιάξεις ένα ρολόι. Δεν το παλέψανε καν, απλώς πήραν την πρώτη ιδέα. Ναι, καταλαβαίνω πως ταιριάζει στην όλη θεματική, αλλά πάλι. Στο προηγούμενο αναλάμβανες διοικητικά καθήκοντα και τώρα είσαι σιδέρας. Κυριολεκτικά απ’ τα σαλόνια στα αλώνια. Και δεν έχει ούτε μια ανατροπή, κάτι ενδιαφέρον. Τίποτα. Θυμάμαι τα DLC του Witcher και του πρώτου KCD και νιώθω κάπως προδομένος
Επίλογος για τα DLC του KCD 2
Θα μου πείτε. Αφού το μισείς. Γιατί το παίζεις. Η απάντηση είναι απλή. Γιατί είναι καλά DLC. Λίγο απογοητευτικά, αλλά καλά. Μην ξεχνάτε πως οι 9 στους 10 θα τα παίξουν μετά το τέλος της ιστορίας, επομένως θα είναι φουλ buffαρισμένοι και οι αποστολές δεν θα είναι τόσο σπάσιμο νεύρων. Και στο κάτω κάτω τι θέλουμε από ένα DLC; Να είναι περισσότερη ώρα παιχνιδιού από ένα παιχνίδι που αγαπήσαμε. Και μετα DLC του KCD 2 θα έχετε ακόμη 20-30 ώρες επιπλέον από το παιχνίδι που αγαπήσατε.
Ή που μίσησα στην δική μου περίπτωση.
