Καλά, από που κι ως πού “Boomer”, το Overwatch. Από τότε που πέρασαν 10 χρόνια από την κυκλοφορία του. Γεράσατε απότομα ε; Καλά να πάθουμε – ενός λεπτού σιγή για όλα τα χρόνια που έχουν παρέλθει από τότε. (ενός λεπτού σιγή). Λοιπόν, δύο είναι οι λόγοι που το Overwatch μπαίνει σε boomer gamer. Ο πρώτος είναι πως, παρά το γεγονός πως βγήκε το 2016, η ιστορία του ξεκινάει με το project Titan που πάει πίσω αρκετά χρόνια πιο πριν. O δεύτερος είναι η αίσθηση της απόστασης από αυτό το παιχνίδι. Μπορεί να βγήκε μονο (;) 10 χρόνια πριν, αλλά σε σχέση με αυτό το αίσχος που έιναι το Overwatch 2 (βλέπετε το επόμενο Hate the Game) μου μοιάζει σαν αιώνας. Πάμε λοιπόν στο πιο άκυρο “τι θυμήθηκες τώρα” Boomer Gamer.
Project Titan: Το Overwatch πριν το Overwatch
Την εποχή της μεγάλης ακμής του World of Warcraft, τα τζιμάνια της Blizzard είχαν μια έκλαμψη. Σκέφτηκαν πως “Κάποια μέρα, θα έρθει ένα άλλο MMORPG και θα μας κλέψει όλους τους παίχτες. Ε λοιπόν θα τους κλέψουμε πρώτοι!”. Έτσι λοιπόν, ο Κρίς ο Μέτζεν, ο Τζεφ ο Κάπλαν και τα υπόλοιπα τζιμάνια της Μπλίζαρντ άρχισαν να δουλεύουν σε ένα νέο MMO σε φουτουριστικό setting, ανακατεύοντας την τράπουλα.
Έτσι ξεκινήσαμε με κλάσεις όπως τον “Jumper”, που μπορούσε να τηλεμεταφέρεται, τον Phoenix (που πετούσε πυραύλους), την Architect και τον Mechanic που μπορούσαν να στήσουν turrets και τον Assassin που είχε τόξο και κατάνα. Σε αυτά προσθέστε τον τυπικό cleric, τον τυπικό paladin και τον στρατιώτη και έτοιμο το roster.
Μια παταγώδης αποτυχία
Να μην σας τα πολυλογώ. Το project απέτυχε. Ενώ το Hearthstone και το Heroes of the Storm ψιλοέπαιρναν μπρος, το Titan έμεινε στα μπετά. Καλές ιδέες, αλλά το MMO στο οποίο στόχευαν ήταν πολύ μακριά και σιγά σιγά η ομάδα έριξε λευκή πετσέτα και τα παράτησε. Το Titan μπήκε στην λίστα με τις αποτυχίες της Blizz, αφού ποτέ οι καλές ιδέες δεν βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν.
Salvaging Overwatch
Αλλά η καλή ιδέα δεν πεθαίνει. Περιμένει. Και το Titan είχε καλές ιδέες που περίμεναν την κατάλληλη ώρα. Έτσι, με λίγη δουλειά παραπάνω, αλλάζοντας το concept από MMO σε Arena Hero Shooter, το Titan μετατράπηκε σε Overwatch. Κόψανε ό,τι περίσσευε ή το αφήσαν για μετά και εστιάσανε στα βασικά: Combat, level design, hero design και objectives.
Η Open Beta
Ι was there Gandalf. Οκ, υπερβάλλω, άλλά όντως ήμουν 10 χρόνια πριν στην ανοιχτή beta του Overwatch. Τότε δεν είχα αποφασίσει αν θα το αγοράσω, αλλά ένα σας πω. Μετά την beta πάτησα pre-order.
To παιχνίδι ήταν η επιτομή του Blizzard Polish. Οι σερβερς έτρεχαν άψογα, δεν υπήρχε ούτε μισό bug, και το όλο gameplay – παρόλο που ήταν το Team Fortress – μας είχε ανατινάξει. Οι ήρωες ήταν πανέμορφοι και διαφορετικοί, και ο τρόπος που μπορούσες να τους συνδυάσεις επέτρεπε πραγματικά υπέροχα kills. H Blizz είχε πετύχει ένα τέλειο “πέτρα-ψαλίδι-χαρτί” ανάμεσα σε 21 ήρωες και αυτό από μόνο του έλεγε πολλά. Σίγουρα balance issues υπήρχαν από τότε, αλλά το παιχνίδι είχε πετύχει το πιο σημαντικό. Να είναι FUN TO PLAY.
To Launch του Overwatch
Το παιχνίδι εννοείται πήγε τάπα, πούλησε κάπου 25 εκατομμύρια αντίτυπα τους πρώτους μήνες και τον πρώτο χρόνο πέτυχε και το 1 δις σε revenue. O κόσμος έπαιζε σαν τρελός, πήρε και το Game Award of Year και γενικά, φαινόταν πως η Blizzard είχε πετύχει χρυσορυχείο. Σιγά σιγά βγήκαν και οι πρώτοι νέοι χαρακτήρες με την Ana και την Sombra να προσθέτουν κι άλλο βάθος στο παιχνίδι
Τι μας έλειπε.
Όλα καλά, όλα χρυσά. Ένα μόνο μας έλειπε – βασικά δύο. Ένα campaign και PvE περιεχόμενο. Με το δεύτερο κάτι κάναμε, αλλά με το πρώτο ματώσαμε. Η Blizzard μας έδωσε (σε μορφή seasonal content) PvE με το Junkenstein’s Revenge, το Uprising και το Retribution και απλώς μας hypare ακόμη περισσότερο. Βλέπαμε ΠΟΣΟ potential είχε ένα story-based single player στο σύμπαν του Overwatch και απλώς περιμέναμε. Και φυσικά η ιστορία του Overwatch – που θέλαμε να δούμε σε campaign – ολοένα hypαριζόταν.
Τα Short Movies
Ok, πείτε ό,τι θέλετε για το Overwatch. Αλλά τα short movies που έδιναν κομμάτια από το backstory των ηρώων και μας έβαζαν στον κόσμο ήταν PURE CINEMA. Ναι, παίξτε τώρα κουλ και σνομπαρίες εκ του ασφαλούς. Αλλά ακόμη και πιο κυνικό καθίκι είχε κλάψει όταν είχε βγει το short του Bastion και που να με πάρει και να με σηκώσει κι εγώ βούρκωσα. Οι τύποι είχαν πάρει τον Wall-E, του βάλανε PTSD από το Vietnam και μας το πασάρανε. Χωρίς λόγια, μόνο με εικόνα και ήχο, μας κάνανε αλοιφές για κάλους.
Και δεν ήταν μόνο αυτό. Το Dragons με τον Hanzo και τον Genji, το ΕΠΙΚΟ Honor and Glory με τον Reinhardt και το Rise and Shine με τη Mae is Bae είχαν όλα τα στοιχεία για να σε κερδίσουν. Χιούμορ, σαφείς χαρακτήρες, callbacks και συγκινητικές στιγμές. Βλέπαμε λοιπόν να ξεδιπλώνεται ένας κόσμος που είχε τόσο Lore και τόσο Backstory που ΞΕΡΑΜΕ πως ένα story campaign θα ήταν μονόδρομος.
Επίλογος
Όλοι ξέραμε που κατέληξε όλο αυτό. Θα το δούμε στο επόμενο Hate the Game, όπου θα ασχοληθούμε με αυτό που ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ να είναι το Overwatch. Μια αναίσχυντη προσπάθεια αρμέγματος των παιχτών, μια απαίσια εμπειρία, όπου η Blizzard υποσχέθηκε τα πάντα, δεν έκανε τίποτα νέο και μάλιστα χάλασε και ό,τι είχε χτίσει με κόπο και πίστη το πρώτο παιχνίδι.
You either die a hero, or you live long enough to see yourself become the villain. Τα είχε πει ο Nolan χρόνια πριν.
