Καλά τι θυμήθηκα τώρα; Ένα παιχνίδι που το ξέχασε μέχρι και η Visceral, που την έχουν ξεχάσει όλοι. Πριν το Dead Space και πριν όλα τα James Bond και τα Tiger Woods, η Visceral – Redwood Shores τότε – έκανε μια μεγάλη αίσθηση με ένα παιχνίδι που πήγε σχετικά καλά, αλλά όχι αρκετά καλά. Σήμερα ταξιδεύουμε 20 χρόνια πριν στο 2006 και στο Godfather The Game
Τι ήταν το Godfather The Game
To Godfather The Game ήταν ένα adaptation της πρώτης ταινίας του Francis Ford Coppola. Μετά από ένα character creation, μπαίνεις ως ο εαυτός σου μέσα στην ταινία και αναλαμβάνεις τη δράση της. Εν τω μεταξύ, γιατί οι συγγραφείς είναι κιμπάρηδες, βάζουν μια έξτρα δική σου πλοκή, στην οποία γνωρίζεις την γυναίκα της ζωής – και τον αχαίρευτο αδερφό της – που μπαίνουν κι αυτοί κάπως στην κυρίως ιστορία. Αν έχετε δει την ταινία, ξέρετε τι να περιμένετε. Θρυλικοί χαρακτήρες όπως οι Κορλεόνε, ο Λούκα Μπράσι, ο Σολότσο και ο Κλεμέντζα και άλλοι κάνουν την εμφάνισή τους.
Αξίζει η ιστορία; Μιλάμε για τον Νονό. Φυσικά και αξίζει. Όσοι δεν το είχαμε δει το 2006, το παιχνίδι ήταν η ιδανική εισαγωγή στο σύμπαν του Μάριο Πούτσο – ναι παιδιά έτσι προφέρεται. Η ιστορία είναι ΠΙΣΤΟΤΑΤΗ στο αυθεντικό, κυρίως γιατί βαρεθήκανε να κάνουν recast και απλώς βάλανε τους διαλόγους της ταινίας πάνω από τα γραφικά.
Το Gameplay του Godfather The Game
OK, η ιστορία είναι απλώς η ταινία με ένα έξτρα σοβάτισμα. Από gameplay τι λέει; Αρκετά για την εποχή του. Ναι μεν αλλά. Το Godfather ειναι ένα open world sandbox game. Πρακτικά ήταν μια από τις πρώτες προσπάθειες της ΕΑ (μαζί με το Saboteur λίγα χρόνια μετά) να απαντήσει στα Grand Theft Auto. Για μένα ήταν αν το Mafia και το GTA κάνανε παιδί – αλλά το παιδί δεν τα έπαιρνε και πολύ τα γράμματα.
Αρχικά το παιχνίδι είχε όλα όσα απαιτεί ένας gamer από ένα τέτοιο παιχνίδι. Πολλά όπλα – κάποια από αυτά unlockable – οδήγηση, μια ανοιχτή πόλη για να εξερευνήσεις και να νιώσεις μέρος της. Οι αποστολές της ιστορίας εμφανίζονταν γραμμικά, αν και το παιχνίδι ήταν sandbox.
Βέβαια, μιλάμε για το 2006, όταν το gaming ήδη έχει αρχίσει να απογειώνεται, και οι devs να γίνονται πιο φιλόδοξοι. Έτσι έχουμε ένα perk system το οποίο το αναβαθμίζεις παίρνοντας xp/reputation. Επίσης είχαμε ένα πιο εξελιγμένο σύστημα melee combat, που αξιοποιούσε και τα motion controls του μοχλού.
The Rackets
Το κυριότερο sandbox σύστημα βέβαια ήταν τα rackets. Μέσα στα πολλά πράγματα που αντιγράψανε από το San Andreas, ήταν κι αυτό του “κατάκτησε περιοχές, γίνε ο απόλυτος κυρίαρχος”. Έτσι κάθε γειτονιά είχε διάφορες επιχειρήσεις, που μερικές από αυτές είχαν και παράνομες δραστηριότητες. Έτσι έπρεπε να πας σε κάθε μία επιχείριση, να απειλήσεις τον ιδιοκτήτη και να τον “πείσεις” να έρθει στην οικογένεια Κορλεόνε. Αυτό κάπως βοηθούσε στη διάρκεια του παιχνιδιού, αλλά ήταν τόσο επαναλαμβανόμενο που στο τέλος βαριόσουν.
Επίλογος.
Αξίζει καθόλου το Godfather The Game; Ε… έτσι κι έτσι. Από την μια το εκτιμώ. Ήρθε σε μια εποχή που ο κόσμος ήθελε open world sandbox παιχνίδια εποχής. Και βασικά, πόσα τέτοια έχουμε να δείξουμε; Με εξαίρεση το Mafia, το Vice City, άντε και το Scarface, δεν είχαμε πολλά τέτοια παιχνίδια. Ομολογουμένως οι devs θέλανε να κάνουν το κάτι παραπάνω. Έξτρα ιστορία, έξτρα μάχη, έξτρα μηχανισμοί, έξτρα ανοιχτός κόσμος.
Όμως παίζοντάς το, νιώθει κανείς πως κάτι λείπει. Μια φλόγα, μια αίσθηση πως το Godfather the Game ήταν αυτόνομο παιχνίδι κι όχι ένα licence game, επειδή απλώς πήρε τα δικαιώματα η EA. Και πιστεύω πως θα ήταν πολύ χειρότερο, αν δεν υπήρχε το ταλέντο της Redwood Shores. Τώρα απλώς είναι μια αμυδρή ευχάριστη ανάμνηση.
