Φαντάζομαι πόσο πολύ θέλουν να με δείρουν οι αναγνώστες. Το ένα είναι Review. Το άλλο δεν είναι Review. To ένα είναι νοσταλγία και το άλλο κράξιμο. Νταξ. Τι να κάνουμε υπάρχουν διαφορές στα μέα και στα σέα. Τέλος πάντων, σήμερα θα μιλήσουμε για το Echoes of the End, ένα παιχνίδι που θέλει να είναι God of War, και παρόλο που ούτε καν κοντεύει στην τελειότητα του Corey Barlog, εντούτοις είναι από τα τιμιότερα παιχνίδια που έπαιξα. Πάμε να δούμε τι κάνει καλά, τι δεν κάνει καλά και τι θα μπορούσε να πάει ένα τσικ καλύτερα.
Τι είναι το Echoes of the End
Πρακτικά, θεωρητικά και κυριολεκτικά είναι ένας κλώνος του God of War. Δεν το λέω για κακό. Είναι η πραγματικότητα. Το Echoes of the End έχει τους ίδιους μηχανισμούς, το ίδιο gameplay και την ίδια δομή με το God of War. Το μόνο που αλλάζει είναι κάπως η ιστορία αλλά προς το χειρότερο. Επομένως τι είναι; Ένα third-person action melee combat. Προχωράς σε γραμμικούς διαδρόμους, με ελάχιστη εξερεύνηση, αντιμετωπίζεις ομάδες εχθρών και ενίοτε λύνεις κανένα παζλ. Αυτά. Γενικά το παιχνίδι δεν κάνει πολλά πράγματα και δεν θέλει να κάνει πολλά πράγματα. Έχει π.χ ένα skill tree, αλλά είναι απλά abilities που σε βοηθούν στη μάχη, όπως είχε και το God of War.
Βέβαια όλα αυτά είναι καλοδουλεμένα. Το παιχνίδι ξέρει τι να κάνει και πως να το κάνει και όλα (μάχη, παζλ) είναι αρκετά ενδιαφέροντα. Όπως και το God of War, σου δίνει σταδιακά τις ικανότητες, επομένως παρόλο που ο πυρήνας του παιχνιδιού παραμένει ο ίδιος, εντούτοις υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις για να σας κρατήσει το ενδιαφέρον.
Η Ιστορία του Echoes of the End
Το μοναδικό που δεν μπόρεσαν να αντιγράψουν από το God of War. H ιστορία, λοιπόν, του παιχνιδιού είναι η ιστορία της Ryn, μιας μαγισσοτέτοιας (δεν ειναι ακριβώς μάγισσα) που σκοπό της ζωής της ειναι να φυλάει κάτι τεράστιους κρυστάλλους που δίνουν την μαγεία στη χώρα της. Έτσι την έμαθε ο μπαμπάς της και με τον αδερφό της παρέα βολοδέρνει δεξιά και αριστερά. Όταν μια μέρα κάνει περίπολο, συναντά έναν ΟΛΑΚΕΡΟ ΣΤΡΑΤΟ ενός ράντομ πολέμαρχου και της δικής του μαγισσοτέτοιας. Αυτοί λοιπόν, απαγάγουν τον αδερφό της και πρέπει να τον ελευθερώσει και επί τη ευκαιρία να νικήσει τους κακούς και να φέρει την ειρήνη στο βασίλειο.
Θα μου πείτε. “Καλά δεν βρήκαν πιο γενικούρα για να βάλουν για ιστορία;”. Όχι. Όχι δεν βρήκαν. Αλλά η ιστορία δεν είναι τόσο κακή όσο ακούγεται, καθώς ό,τι της λείπει σε πρωτοτυπία, το έχει σε χτίσιμο χαρακτήρων. Εδώ βοηθάει πολύ ο Abram, που είναι ο γέρος συνοδοιπόρος της Ryn, και βασικά η κύρια μηχανή exposition του παιχνιδιού. Καθώς περπατάτε, για να μην είστε στη μούγκα όλη την ώρα, ο Abram θα αρχίσει να σας ρωτάει για την ζωή σας και τη χώρα σας και τσούκου τσούκου θα χτίζεται ο κόσμος. Η σχέση Ryn-Abram είναι το καλύτερο σημείο του παιχνιδιού, καθώς αν και αρκετές φορές κουραστικό, πάντα έχει κάτι να δώσει και κάτι να χτίσει.
Τι δεν δουλεύει σε άποψη ιστορίας
Κατ’ αρχάς το παιχνίδι λαμβάνει χώρα σε περίπου μια με δυο μέρες. Αυτό από μόνο του δεν είναι ρεαλιστικό. Από την ώρα που χάνει τον αδερφό της, μέχρι την ώρα που νικάει το τελικό Boss, ζήτημα αν πέρασαν 48 ώρες. Συνέχεια το παιχνίδι προχωράει και προχωράει, χωρίς να σταματάει κάπου για να πάρει μια ανάσα. Δεν είναι απαραίτητα “κακό”, αλλά όταν έχεις ολόκληρα character arcs να ξεκινάνε και να τελειώνουν σε τόσο σύντομο διάστημα, μοιάζει βεβιασμένο.
Επίσης όλο το παιχνίδι στρέφεται γύρω από δύο χαρακτήρες, ντεφι να γίνει τρεις. Δεν υπάρχει άλλος. Είναι η Ryn, ο Abram και οι δύο βασικοί κακοί που σχεδόν δεν εμφανίζονται. Ένας κόσμος, χωριά, πόλεις, ερείπια και φρούρια δεν έχει ούτε μισό άνθρωπο να μιλήσεις να πεις μια κουβέντα. Είναι ένας κόσμος πανέμορφος μεν – άνετα το Ισλανδικό Υπουργείο Τουρισμού θα μπορούσε να το χρησιμοιποιήσει σαν εκστρατεία – αλλά νεκρός. Και οι δύο βασικοί χαρακτήρες που είναι καλο γραμμένοι, είναι λίγοι. Ο κακός ποτέ δεν έχει κίνητρο κάτι παραπάνω από “θέλω να σας κατακτήσω”. Και η μαγισσοτέτοια του που είναι μαζί του, είναι καλογραμμένη, αλλά έχει ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ εμφάνισης που τραβάς τα μαλλιά σου.
Gameplay
Ήδη το έχω περιγράψει και δεν θα μπορούσα να πω κάτι περισσότερο. Αλλά το gameplay είναι καλό. Μάχη και παζλ και traverse βασίζονται σε abilities, όπως π.χ η τηλεκίνηση και είναι πάντα ενδιαφέροντα. Κακά τα ψέματα η μάχη έχει τον κύριο ρόλο στο Echoes of the End και παρά το γεγονός πως δεν είναι επίπεδο God of War είναι τίμια. Η Ryn έχει αρκετά abilities που μπορεί να κάνει mix and match για διάφορες στρατηγικές.
Μπορείτε να ρίξετε εχθρούς από βράχους, να τους ρίξετε τον ένα πάνω στον άλλον. Environmental kills υπάρχουν, και μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε αν και more times than none δεν θα καταφέρετε ακριβώς αυτό που θα θέλατε. Σε αυτά ρίξτε και τις ικανότητες του Abram, που μπορεί να κάνει καλό crowd control και όλα δένουν. Όπως και στο God of War, μπορείτε να κάνετε πολύ εντυπωσιακά και πρωτότυπα πράγματα, αλλά αν είστε της φιλοσοφίας “και οποιο πάρει ο χάρος”, δεν θα απογοητευτείτε.
Τι δεν πάει καλά στη μάχη.
Well, το πρώτο πρόβλημα που είχα ήταν με τα control. Ειδικά αν παίζετε με mouse and keyboard, είναι πολύ δύσκολο να στοχεύσεις ακριβώς που θες να χτυπήσεις ή να σπρώξεις τον εχθρό. Αυτό σημαίνει πως κάποιες στρατηγικές είναι καλύτερες από κάποιες άλλες, ειδικά αν δεν έχουν τόση εστίαση στο σημάδι. Το παιχνίδι έχει και ένα parry system το οποίο δεν θα σας χρειαστεί καθόλου, και τα talent tree απλώς παίρνουν βάση. Άλλα είναι πολύ καλά, άλλα είναι εντελώς άχρηστα.
Αξίζει να αγοράσω το Echoes of the End;
Το Echoes of the End είναι το πρώτο παιχνίδι των Myrkur Games. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον πως το παιχνίδι θα έχει τα λάθη του πρωτάρη. Κακές επιλογές στο design, μέτρια animations και τα λοιπά και τα λοιπά. Το παιχνίδι τρέχει καλά και είναι όμορφο, αλλά νταξ, δεν κάνει κάτι τρελό για να σας γονατίσει το σύστημα. Δεύτερον, κάθε πρώτη προσπάθεια κρίνεται με περισσότερη επιείκεια. Δεν είναι ούτε η Ubi ούτε η EA. Είναι ένα μικρό στούντιο. Και δεν προσπαθούν καν να κάνουν κάτι πέρα από τις δυνάμεις τους. Προσπαθούν να κάνουν ένα παιχνίδι που αγαπούν, κι αυτό για μένα είναι ένα τεράστιο ΣΥΝ στο βιβλίο μου
Όταν γράφω λογοτεχνικές κριτικές, πάντα λέω κάτι για τα “πρωτώλεια έργα”. Το να αντιγράφεις άλλους είναι ένδειξη συγγένειας. Δεν δηλώνει έλλειψη πρωτοτυπίας. Δηλώνει το σε ποιον θέλεις να μοιάσεις, όταν φτάσεις στο επίπεδο εμπειρίας που απαιτείται. Άλλοι θέλουν να μοιάσουν στο Fortnite ή στο Destiny ή στο LoL. Οι Myrkur θέλουν να μοιάσουν στην Santa Monica. Θέλουν να βγάζουν single player παιχνίδια, με ιστορία και lore και ενδιαφέρον gameplay. Ε όσο μέτριο κι αν είναι, δεν μπορώ να τους κρατήσω κακία. Όπως δεν κράτησα κακία και στην Spiders για το Greedfall.
Επίλογος
Το Echoes of the End δεν είναι μικρό διαμαντάκι. Αλλά μπορεί να είναι εκείνο το παιχνίδι που έρχεται ανάμεσα στην κανονική ροή των παιχνιδιών. Εκείνο το Backlog που ποτέ δεν έδωσες μια ευκαιρία. Το τίμιο εφταράκι που λέω, το οποίο δεν θα σου αλλάξει τη ζωή, αλλά θα σου δώσει 20 ώρες διασκέδασης. Αν κάτι μου έμεινε από αυτό το παιχνίδι δεν ειναι ούτε η πρωταγωνίστρια, ούτε η ιστορία, ούτε τα γραφικά, ούτε ο κόσμος, ούτε καν η μάχη. Είναι το πόσο υποσχόμενο είναι αυτό το studio. Αν του δοθεί η ευκαιρία να ξαναπροσπαθήσει και να μάθει από τα λάθη του.
