Οκ, είμαι γέρος. Κάνοντας κατάδυση στην μνήμη μου και στο google, για να βρω παιχνίδι για το επόμενο boomer gamer, πετυχαίνω αυτό. Batman: Arkham Asylum. Έτος; 2009. ΤΙ 2009 ΡΕ ΨΩΛΟΚΟΠΑΝΕΣ; Το παιχνίδι το παίζω σήμερα και μοιάζει καλύτερο σε γραφικά και gameplay από τα μισά παιχνίδια της Unreal. 2009! Ο,τι και καλά αυτό το παιχνίδι που ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΑΤΩ ΣΑΝ ΤΑ ΧΤΑΠΟΔΙΑ φετινά παιχνίδια, είναι 17 ετών και μπορεί να βγάλει δίπλωμα για παπί. ΑΣΕ ΡΕ, ΑΛΕΠΟΥΔΟΠΙΤΑ ΦΑΓΑΤΕ;
Τέλος πάντων. Όντως, το Batman: Arkham Asylum βγήκε το 2009, άρα και επίσημα μπορούμε να μιλήσουμε για αυτό στο Boomer Gamer.
H Ιστορία που μας έφερε στο Batman: Arkham Asylum
Θέλω πραγματικά να ξέρετε ένα πράγμα. Ίσως και το όλο νόημα του σημερινού άρθρου είναι αυτό. Πριν το Batman: Arkham Asylum ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ BATMAN.Τίποτα. Μηδέν. Τα πιο σημαντικά παιχνίδια ήταν το Return of the Joker στο Game Boy (στο Game Boy μαλάκες…), το Vengeance και το Rise of Sin Tzu. Τα περισσότερα από αυτά ήταν είτε platformers είτε beat ’em up και τα γραφικά τους ήταν παιδικά. Η έμπνευση πίσω τους ήταν το The Animated Series. Με την επιτυχία του Batman Begins, η ΕΑ είχε βγάλει κάτι licenced games, αλλά θα μιλήσουμε για αυτή την λαίλαπα άλλη φορά.
Σημασία είχε πως όταν η Rocksteady έβγαλε το Batman: Arkham Asylum κάλυψε ένα τεράστιο κενό, το οποίο δεν ξέραμε καν πως υπήρχε.
Τι είναι το Batman: Arkham Asylum
Είναι ένα παιχνίδι υβρίδιο, το οποίο ικανοποιούσε όλο το πακέτο του Batman Fantasy. Αφενός είχε το κλασικό beat ’em up action που είχαν όλα τα παιχνίδια Batman στο Playstation 2. Ναι, η δουλειά της Rocksteady δεν είναι ΤΟΣΟ πρωτοποριακή, αλλά αντίθετα βασίστηκε ως ένα βαθμό στα προηγούμενα παιχνίδια για να βρει μοτίβα. Αυτό που έκανε η Rocksteady και μπράβο της, ήταν να βάλει μια δυναμική κάμερα ώστε τα ήρεμα μέρη να έχουν την αίσθηση του Interactive Cinematic και η μάχη να έχει το εύρος ώστε να βλέπεις όλη την αρένα και να αντιδράς ανάλογα. Αφετέρου, θέλησαν να δώσουν και την άλλη πλευρά του Batman. Το Stealth του Batman και το investigation. Δεν ξέρω γιατί οι υπόλοιποι δεν πήρανε το memo, αλλά ο Batman είναι ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ. Ω, ναι! Δεν πετάει απλώς και μοιράζει κλωτσοπατινάδες. Ενίοτε κάνει παρακολουθήσεις, κρύβεται στις σκιές και ενώνει στοιχεία.
Αυτό κάνανε και στο Arkham Asylum. Σπάσανε το action σε κομμάτια και στο ενδιάμεσο βάλανε stealth rooms. Χρησιμοποιώντας gadget, κάλυψη και τα βολικά gargoyle στο ταβάνι, μπορείς να σπείρεις τον τρόμο στους κακούς. Η ιδέα ήταν τέλεια, γιατί όχι μόνο έδινε ποικιλία στο gameplay, αλλά έδινε και βάθος στον χαρακτήρα του Batman. Πλέον δεν ήταν απλώς “βάρα ό,τι κινείται”. Ήταν “σχεδίασε και σκέψου”. Με άλλα λόγια το Arkham Asylum ήρθε σε μια εποχή όπου το gaming απευθυνόταν σε σκεπτόμενα άτομα, ήτοι είχε φύγει από το “για παιδάκια” και πήγε στο “για τους ενήλικες στο δωμάτιο”.
Ο Χάρτης και το Visual
Η Rocksteady έκανε κάτι παραπάνω από το να δώσει βάθος στο gameplay του Batman. Έδωσε βάθος στο gaming.
Ξεκινώ με τον χάρτη που για μένα ήταν ένα μάθημα πολύ πριν φτάσουμε στην ανάγκη για αυτό το μάθημα. Πείτε την αλήθεια. Όταν μιλάμε για Batman, περιμένουμε να δούμε Gotham. Παιχνίδια με ανοιχτό χάρτη είχαμε δει πολλά μέχρι τότε, και η Gotham έμοιαζε σιγουράκι. Όμως, η Rocksteady επέλεξε να κρατήσει το πείραμα μικρό. Αντί να αφήσει τον παίκτη να ξεχυθεί σε μια Gotham, αλλά χωρίς να έχει κάτι ουσιώδες να κάνει, τον κράτησε στα σύνορα του Arkham. Επέλεξαν δηλαδή να τελειοποιήσουν το gameplay loop τους, να δουν τι δουλεύει και τι όχι και μετά, να ανοίξουν τον κόσμο. Ο μικρός χάρτης κράτησε το παιχνίδι συμπαγές. Και όπως λέω πάντα, ό,τι είναι μικρό σε έκταση είναι μεγάλο σε βάθος.
Κι έπειτα έχουμε το visual. Τα παιχνίδια Batman προ Arkham ήταν εμπνευσμένα από τα cartoon. Ο Batman ήταν ένα “μικι-μάου”, ένας σκοτεινός ήρωας για παιδιά. Κι όχι μόνο τα παιχνίδια. Και οι ταινίες. Ο Τίμ Μπάρτον και Χτύπατον τον έφτιαξε όπως όλες του τις ταινίες, γκοθίλα και τ’ άντερα γραβάτες. Ο Τζόελ Σούμαχερ πήρε την γκοθίλα και το έκανε καραγκιόζ μπερντέ. Όπως, λοιπόν, οι ταινίες του Νόλαν σοβάρεψαν τον Batman στη μεγάλη οθόνη, έτσι και η Rocksteady σοβάρεψε τα παιχνίδια. Σκοτεινά γραφικά, neon, με όλους τους χαρακτήρες να είναι σχεδιασμένοι αψεγάδιαστα. Ο ΚΕΒΙΝ ΚΟΝΡΟΙ και ο ΜΑΡΚ ΧΑΜΙΛ επιστρέφουν για τον ρόλο της καριέρας τους και πραγματικά, φαίνεται πόση δουλειά και πόση αγάπη έπεσε σε αυτό το παιχνίδι.
Επίλογος και Τελικές Σκέψεις για το Batman: Arkham Asylum
Το Batman: Arkham Asylum δεν ήταν το παιχνίδι Batman που μας άξιζε, αλλά το παιχνίδι που χρειαζόμασταν. Κλασικά, είτε πεθαίνεις Arkham Asylum είτε ζεις αρκετά για να γίνεις Arkham Knight. Τέλος πάντων. Ήταν ένα παιχνίδι μικρό και προσεγμένο, μα πάνω από όλα, ένα παιχνίδι Batman. Η μάχη ήταν Batman, το stealth ήταν Batman, τα investigations ήταν Batman. Θα το ξαναπώ μπας και το εμπεδώσετε. Το Arkham ήταν για το gaming ό,τι το Dark Knight για τις ταινίες. Και θα τολμήσω να πω πως σε σημεία είναι και καλύτερο. Γιατί εκεί που οι ταινίες ήταν είτε καρναβάλι είτε τίγκα ρεαλισμός, το Batman: Arkham Asylum ήταν η τέλεια ισορροπία μεταξύ comic και real.
Είναι λίγες οι φορές που κάποια προσπάθεια επαναπροσδιορίζει το ΤΕΡΑΣΤΙΟ κεφάλαιο που λέγεται “Σκοτεινός Ιππότης”. Στο δικό μου βιβλίο, δίπλα από το Killing Joke του Alan Moore, το The Animated Series και τις ταινίες του Nolan, στέκεται επάξια και αυτό το μικρό μπουμεροπαίχνιδο. Από το 2009.
