Περσινά ξινά σταφύλια θα μου πείτε. Σας έπιασε ο πόνος για το Doom: The Dark Ages. Λοιπόν, κάποια πράγματα προλογικά για να τα βγάζουμε από την μέση. Το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν το πήραμε με κωδικό. Ο Boomer Gamer έσταξε τα τίμια ευρουλάκια του στο Steam Sale και το πήρε. Αυτό δικαιολογεί κάπως την καθυστέρηση, με την έννοια πως δεν υπήρχε προγραμματισμός για review. Βγήκε. Επίσης, η απουσία επίσημου review, δικαιολογεί το γεγονός πως στον τίτλο διαβάζετε “Review” και όχι “This is NOT a Review”. Σε αντίθεση με τα ανεπίσημα review μου, αυτό είναι φουλ επίσημη κριτική για το τελευταίο Doom της τριλογίας.
Πάμε να δούμε τι μας επιφυλάσσει η id Software, μετά το ΕΠΙΚΟΤΑΤΟ reboot του Doom και το – κατά τη γνώμη μου αίσχιστο – Doom Eternal.
Hot Takes για το Doom: Dark Ages
Λοιπόν, θέλω να κάνω δύο Hot Takes για το Doom: The Dark Ages. Πάνω σε αυτές τις δύο ιδέες θα βασιστεί η κριτική μου, καθώς είναι οι δύο βασικοί πυλώνες στους οποίους βασίζεται και το παιχνίδι. Αν θέλετε πείτε το “η φιλοσοφία πίσω από το παιχνίδι”, καθώς είναι κάτι που το παρατήρησα από την αρχή μέχρι το τέλος
Πρώτον, το παιχνίδι έχει φτιαχτεί έχοντας στο μυαλό την κριτική του Doom Eternal. Αν θέλετε να ξέρετε ποια κριτική, τα έχω γράψει στο Hate the Game εδώ. Το Doom: The Dark Ages κάνει στροφή 180 μοιρών και αφαιρεί ό,τι χάλασε τον κόσμο στο προηγούμενο παιχνίδι. Το παιχνίδι πλέον θέλει να κερδίσει τον κόσμο που έχασε στο Eternal και αυτό θα φανεί πολύ έντονα στο gameplay.
Δεύτερον, το παιχνίδι παίρνει πολλές και ιδιαίτερες δημιουργικές ελευθερίες. Προσωπικά, βλέπω μια επιρροή από Spacemarine 2, ως προς την κοινή τους βασική παραδοχή. Παράλληλα με αυτό, το παιχνίδι αρχίζει να εξερευνεί Lovecraftian και Eldrich θεματικές, κάτι που προσωπικά δεν με χάλασε. Μετά από τόσο κόκκινο και πορτοκαλί φίλτρο της κολάσεως, ήταν μια ευχάριστη αλλαγή τα πιο ψυχρά χρώματα των δασών, και της R’lyeh από τα DOOMu.
Visuals και Performance
Ας βγάλουμε τα διαδικαστικά από τη μέση. Το παιχνίδι είναι πανέμορφο. Το εικαστικό κομμάτι είναι για ακόμη μια φορά εξαιρετικό και κατά τη γνώμη μου πολύ πιο “ποικιλόμορφο” από τους προκατόχους του. Όπως είπα και προηγουμένως, το Doom: The Dark Ages επιλέγει να διευρύνει τις επιλογές των εμπνεύσεων του. Η κόλαση και οι διαστημικές βάσεις στον Άρη δίνουν τη θέση τους σε δάση, παλιά ιστιοφόρα, πόλεις που θυμίζουν τα διηγήματα του Lovecraft ή εκκλησίες που θυμίζουν Warhammer 40K. Φυσικά δεν απουσιάζουν τα επίπεδα και οι πίστες στην κόλαση, αλλά πλέον τα σκηνικά εναλλάζονται. Αυτό επιτρέπει στον παίκτη να μην κουράζεται όσο κινείται στην πίστα, που όπως θα δούμε είναι σημαντικό.
Η ομορφιά, ευτυχώς, δεν έρχεται με κόστος την απόδοση. Το παιχνίδι τρέχει εξαιρετικά και δεν έχει ούτε και μισό bug. Ακόμη και σε παλαιότερα μηχανήματα το παιχνίδι τρέχει ικανοποιητικά. Στο δικό μου, οφείλω να ομολογήσω πως το έτρεξα σε δύο modes. Αφενός το έτρεξα σε FullHD 1920×1080 το οποίο ήταν αρκετά ικανοποιητικό και έκανε την δουλειά του. Μετά όμως αποφάσισα να το τρέξω σε χαμηλότερη ανάλυση 1600×900 προκειμένου να αυξήσω τα FPS. Άξιζε. Χωρίς να χάνει την ιδιαίτερη του ομορφιά, τα έξτρα FPS έκαναν το παιχνίδι να ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα στη μάχη. Αν έχετε μηχάνημα τούμπανο, αγνοείστε το, αλλά σκέφτεστε να το παίξετε σε πιο παλιό μηχάνημα, η συμβουλή μου είναι θυσιάστε ανάλυση για απόδοση.
Η ιστορία του Doom: The Dark Ages
Μια βασική διαφορά της νέας τριλογίας είναι πως θέλησε να βάλει ιστορία στο σύμπαν του Doom. Τα προηγούμενα δύο παιχνίδια είχαν τόσο-όσο ιστορία. Το Doom: The Dark Ages αποφάσισε να κάνει το prequel ένα ιδιότυπο HALO, με εξωγήινους, factions, χαρακτήρες και lore. Τα καταφέρνει; Ε, όχι και τόσο και θα δούμε γιατί.
Μια καλή ιστορία θέλει πλοκή, χαρακτήρες και ενδιαφέρον setting. Θέλει κάπως να ενδιαφέρεσαι για αυτά που γίνονται. Π.χ Στα πρώτα DOOM αυτό ήταν αμελητέο. Οι τύποι έριξαν ένα ζάρι με ιδέες και πήγαν με ό,τι έκατσε. Πύλη της κόλασης στον Άρη, εμείς εκμεταλλευόμαστε την ενέργεια και μετά all hell breaks loose. Κανείς δεν νοιάζεται, απλώς δώσε μου στόχους να πυροβολώ.
Δεν είναι πώς δεν μπορεί να γίνει ένα καλό boomer shooter με καλή ιστορία. Η Machinegames το απέδειξε στο Wolfenstein. Αλλά θέλει να ξέρεις τι κάνεις και εδώ η id δεν είχε ιδέα. Κανένας χαρακτήρας δεν έχει βάθος, κανένας ανταγωνιστής δεν έχει βάθος. Η ιστορία είναι “τρέχα σαν τον Βέγγο να βρεις ένα κειμήλιο”. Εννοείται πως το κειμήλιο το κερδίζει ο κακός και πρέπει να το πάρεις πίσω.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως η ιστορία δεν ήταν ποτέ λόγος για να παίξεις το DOOM και δεν καταλαβαίνω γιατί μπήκαν στον κόπο να βάλουν τόση ιστορία, χωρίς να την υποστηρίξουν. Αυτό που υποπτεύομαι είναι πως η Bethesda ετοιμάζει μια σειρά DOOM και θέλει κακήν κακώς να βάλει Lore εκεί που δεν χωράει. Θυμηθείτε με.
Το Gameplay
Εδώ υπάρχει πολύ υλικό. Οι devs της id δεν λυπήθηκαν τα συστήματα για το gameplay επομένως πρέπει να τα πάρουμε ένα-ένα με τη σειρά. Θα το σπάσω σε τρία κομμάτια: level design, combat και λοιπές τζιριτζάτζουλες.
Level Design
Ο σχεδιασμός κάθε πίστας έχει αλλάξει. Το Doom: The Dark Ages έχει εγκαταλείψει τα γραμμικά στάδια των προκατόχων του και υιοθετεί μια πιο ανοιχτή προσέγγιση. Σε αρκετά στάδια θα δείτε πως η πίστα παραμένει η ίδια και πως εσείς πρέπει να την εξερευνήσετε προκειμένου να πετύχετε τα εκάστοτε objectives. Αυτό και σε συνδυασμό με το κυνήγι των collectibles, κάνει την περιδιάβαση της πίστας λιγότερο γραμμική, και περισσότερο ένα συνεχές μπρος-πίσω.
Ήδη φαίνεται αυτό που είπα στην αρχή, πως οι δημιουργοί είχανε υπόψη τους την κριτική του Doom Eternal. Το platforming έχει εξαφανιστεί και όλα τα στάδια είναι στερεά γη. Ούτε άλματα, ούτε διπλά άλματα, ούτε dash, ούτε τίποτα. Υπάρχουν mobility options, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα πέσετε σε γκρεμό.
Περισσότερη ανοιχτοσιά σημαίνει περισσότεροι εχθροί και περισσότερος πανικός. Ο σχεδιασμός του κάθε επιπέδου, επιτρέπει την παρουσία πολλών και διαφορετικών ομάδων, που χρειάζονται και διαφορετικές τακτικές για να αντιμετωπιστούν. Θα το πω και στο combat section, αλλά θα το πω κι εδώ. Βασική κατεύθυνση του παιχνιδιού είναι να σου προσφέρει το Power Fantasy του One-Man Army. Για αυτό, δεν χρειάζεται corridors ή small arenas, αλλά μεγαλύτερους χώρους ώστε να γίνεται ΜΑΚΕΛΕΙΟ κάθε φορά που βγάζετε την χραπαχρούπα σας.
Combat
Όπως είπα, το Doom: The Dark Ages θέλει να δώσει το Power Fantasy, σχεδόν παρόμοια με το Spacemarine. Αυτό είναι τεράστια αλλαγή από το Doom Eternal που δεν είχε τέτοιο καημό. Επομένως στην μάχη αλλάζουν πολλά και όλα προς την ίδια κατεύθυνση.
Πρώτον, τα πυρομαχικά.
Είχε μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω πως στο Doom Eternal με τα mechanics του, ήσουν συνέχεια χωρίς σφαίρες. Πλέον, τα πυρομαχικά είναι αφθονα σε κάθε πίστα συν, πως τα melee hits είναι πιο γενναιόδωρα σε πυρομαχικά. Αλλά ο λόγος που είσαι συνέχεια με φουλ πολεμοφόδια όλη την ώρα και αλλάζεις όπλα μονο ανάλογα με τα κεφια, είναι πως το παιχνίδι δεν σε τιμωρεί αν χρησιμοποιείς λάθος όπλο σε λάθος αντίπαλο. Όλα τα όπλα κάνουν μια σεβαστή ζημιά, ακόμη κι αν δεν είναι το ultimate technique. Αυτό σε κάνει να χρησιμοποιείς όπλα ΠΟΥ ΘΕΣ και όχι να αναρωτιέσαι ποιο όπλο θα κάνει περισσότερη ζημιά.
Δεύτερον, ασπίδα και parry:
Ο καινούργιος βασικός μηχανισμός του Doom είναι η ασπίδα που έχει διπλό ρόλο. Αφενός είναι ένα αμυντικό εργαλείο, αφού επιτρέπει τα parry των επιθέσεων. Όταν οι εχθροί κάνουν μια “πράσινη επίθεση”, εσύ μπορείς να πατήσεις το parry/block και να την στείλεις πίσω σε αυτόν που την έστειλε (ή σε όποιον πάρει παραμάζωμα). Πρακτικά είναι ένα υπερ-glorified “ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ-ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΕΙΝΑΙ”. Αλλά όχι μόνο δουλεύει και είναι αρκετά satisfying, αλλά κάνει και πολύ ζημιά. Αφετέρου, η ασπίδα είναι συν ένα επιθετικό όπλο. Την πετάς α λα Κάπτεν Αμέρικα και θερίζεις κεφάλια ή κάνεις stun τους πιο μεγάλους εχθρούς. Ή κλειδώνεις με δεξί κλικ και κάνεις ένα shield bash με το αριστερό, κάνοντας ό,τι βρίσκεται μπροστά σου χαλκομανία.
Τρίτον, τα όπλα.
Από τα όπλα κρατάμε μόνο ό,τι κάνει τερατώδη ζημιά. Η χραπαχρούπα μπαίνει πολύ νωρίς και όλα τα όπλα ξεκλειδώνονται γρήγορα. Παρά με τα γνωστά (αυτόματα, plasma) έχουμε και το πολυβόλο κρανίων, τον εκτοξευτήρα morning star και τις μπαζούκες. Σε ό,τι αφορά τα όπλα, τα ημίμετρα τέλειωσαν. Το παιχνίδι θέλει να μπαίνεις μέσα και να σκορπίζεις όλεθρο.
Λοιπές τζιριτζάντζουλες
Βασικά εδώ μιλάμε για τα “ιντερμέδια”, δηλαδή τα Mech και τα Dragon sections του παιχνιδιού. Κατά γενική ομολογία, μιλάμε για τα πιο “αδύναμα” κομμάτια του παιχνιδιού, με τους μηχανισμούς να είναι απλοϊκοί ή απλώς κακοί. ΔΙΑΦΩΝΩ! Οκ, προφανώς δεν μιλάμε για κάτι σπουδαίο, αλλά ο ρόλος αυτών των μηχανισμών, είναι να σπάσει κάπως την μονοτονία της γενοκτονίας δαιμόνων. Όταν το παιχνίδι καταντά κουραστικό, μια μάχη με mech ή ένα κυνήγι με τον δράκο, αλλάζει λίγο τη διάθεση και δίνει ποικιλία. Ναι, είναι λίγο-πολύ glorified QTE, αλλά προσωπικά το είδα θετικά. Ούτως ή άλλως το παιχνίδι δεν εστιάζει εκεί περισσότερο από όσο χρειάζεται.
Προσωπικές Σκέψεις
Το παιχνίδι σπέρνει. Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις πως τα τζιμάνια στην id είχαν πολλά κέφια στο brainstorming. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως ό,τι τρέλα τους κατέβηκε την βάλανε μέσα. “Mechs; Βάλε! Δράκους με λέιζερ να πετάνε; Βάλε! Ασπίδα που να θερίζει δαίμονες; ΒΑΛΕ! Τον Κθούλου σε φιλική συμμετοχή; Δικέ μου!”.
Το παιχνίδι βάζει προτεραιότητα το fun και το fantasy. Δεν νοιάζεται να το πουν πρωτοποριακό ή καινοτόμο ή να αρέσει στους κριτικούς. Ένα πράγμα θέλει, να περάσεις καλά. Και είναι αλήθεια. Η id δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Μετά το Doom και το Eternal, μπορεί να κάνει Ο,ΤΙ ΣΤΟΝ Π!@#$%^ ΘΕΛΕΙ. Κθούλου και Δράκοι; Κθούλου και Δράκοι it is. Για αυτό και άλλωστε δανείζεται στοιχεία από αλλού, γιατί είναι ακομπλεξάριστο και τίμιο.
Επίλογος για το Doom: The Dark Ages
Το Doom: The Dark Ages είναι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει αυτή η τριλογία. Διαφέρει από τα άλλα, αλλά παραμένει μια γνήσια εμπειρία Doom. Αδυναμίες έχει (κυρίως στο μουσικό κομμάτι), αλλά για μένα οι αδυναμίες δεν αμαυρώνουν το γενικότερο αίσθημα του παιχνιδιού. Το παιχνίδι θέλει να σε κάνει να περάσεις καλά. Αν περάσεις καλά, τα έχει καταφέρει. Για μένα, ήταν το ιδανικό και το πιο αγαπημένο από τα τρία. Ένα παιχνίδι που έφτιαξε όλα τα προβλήματα του Eternal, ένα παιχνίδι που έβαλε τον παίκτη στο κέντρο, του έδωσε την χραπαχρούπα και του είπε “βάρα όσο αγαπάς”.
Και μερικές φορές αυτό φτάνει για να αγαπήσεις ένα παιχνίδι.
