Το Death Stranding: On the Beach για το PC είναι ομολογουμένως μια εξαιρετικά ευχάριστη εμπειρία. Δεν θα μπω στην διαδικασία να μιλήσω εκτενώς για το κομμάτι της ιστορίας και το κομμάτι του Gameplay. Όσοι από σας θέλετε να μάθετε, σας παραπέμπω στην κριτική του συναδέλφου Λεύκου, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Προσωπικά θα εστιάσω αφενός στο κομμάτι του port, στο κομμάτι της απόδοσης και για σβήσιμο κάποιες προσωπικές σκέψεις για το παιχνίδι. Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά δεν θα ήθελα να του βάλω βαθμολογία, αλλά επειδή στην PS5 κριτική δεν βάλαμε, θα βάλω μια ενδεικτική.
Κάτι είναι σάπιο στο Βασίλειο του Death Stranding: On the Beach
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι τα requirements που θέλει το παιχνίδι. Προσωπικά τα βρήκα εξαιρετικά χαμηλά για παιχνίδι του 2025, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Με i3 δέκατης γενιάς και GTX 1660 για μίνιμουμ, ακόμη και το σαραβαλάκι μου θα μπορούσε να το παίξει σχετικά άνετα. Όμως όταν αποφάσισα να το ξεκινήσω κάτι πήγε λάθος. To μηχάνημα γονάτισε, τα frames έπεσαν και το παιχνίδι σερνόταν. Long Story Short, το πρόβλημα το είχα με το DLSS που για κάποιο λόγο αποφάσισε να μην συνεργαστεί με το Death Stranding: On the Beach.
PICO to the rescue
Παρόλα αυτά, αποφάσισα να δοκιμάσω το PICO, το upscaler της Guerilla, για να δω τι μπορεί να κάνει. Και ομολογουμένως έκανε θαύματα. Παρόλο που οπτικά το παιχνίδι παρέμεινε στο minimum με medium, τα FPS σταθεροποιήθηκαν και η εμπειρία έγινε εξαιρετικά ομαλή.
Με το PICO να κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά σε PC, είναι ένα ερώτημα αν η Nixxes το έσπρωξε λίγο περισσότερο, κάνοντας το DLSS λιγότερο effective. Τέλος πάντων, το παιχνίδι τρέχει νερό, και όντως ακόμη και μια 3080 μπορεί να το απογειώσει.
UI, Interface και τα ρέστα
Ακόμη ένα τεράστιο κεφάλαιο είναι εάν και κατά πόσο το UI και το γενικότερο interface ταιριάζει με το mouse & keyboard του PC port. Παρόλο που είναι πιο εύκολο από ποτέ να παίξεις με controller σε PC, εντούτοις έγινε πολύ καλή δουλειά στο να μπουν όλες εκείνες οι λειτουργίες σε σωστό mapping, ώστε να είναι εύκολο και γρήγορο για τον παίκτη.
Βέβαια το παιχνίδι βασίζεται ΠΑΡΑ πολύ στην επίδοση της CPU. Λογικό ακούγεται, αφού το παιχνίδι πρέπει συνεχώς να υπολογίζει τον χάρτη και την κλίση και τα επικίνδυνα σημεία για την πορεία του Sam. Αλλά αυτό το στρεσάρισμα κάνει την CPU να είναι λίγο πιο αργή στο άνοιγμα των μενού.
Παιχνίδι – Ιστορία του Death Standing: On The Beach
Τα έχει πει και ο συνάδελφος και δεν θα επεκταθώ. Παιχνίδι Κοτζίμα είναι, ξέρετε τι να περιμένετε από άποψη ιστορίας. Αν έχετε παίξει και το πρώτο παιχνίδι, ακόμη καλύτερα είστε φουλ on board. Προσωπικά βρήκα τα tutorial καλύτερα από το πρώτο, και σε βάζουν στο κλίμα πολύ πιο γρήγορα. Γενικότερα το παιχνίδι είναι πολύ πιο streamlined και πιο φιλικό προς τον παίκτη από το πρώτο παιχνίδι που ήταν μεν πιο πρωτοπόρο για τον καιρό του, αλλά έκανε τη ζωή πατίνι στον παίκτη.
Αξίζει να το πάρω;
Ασυζητητί ναι. Ακόμη και για μένα που δεν είμαι Κοτζίμα-φαν, το Death Stranding: On the Beach είναι καλή επιλογή. Το δεύτερο παιχνίδι έχει γίνει πιο προσιτό για τον μέσο παίκτη. Αυτό χωρίς να αφαιρεί από τον απαιτητικό του και ιδιαίτερο χαρακτήρα. Τα γραφικά του είναι εξαιρετικά. Η απόδοσή του είναι άψογη και τρέχει ικανοποιητικά και σε παλιότερα μηχανήματα. Bugs και glitches δεν βρήκα και γενικά αποτελεί ένα από τα πολύ καλά ports της Nixxes. Αν τώρα το εβδομηντάρι σας φαίνεται βαρύ, μπορείτε να περιμένετε κάποιο sale, μαζί με κάποια βασικά patches που (υπολογίζω) πως θα βγουν για να κάνουν την εμπειρία ακόμη ομαλότερη. Από μένα είναι ναι.
Υ.Γ
Από καθαρό τρολ, το έβαλα να το παίξω με το ελληνικό μενού. Καλό, χρυσό, αλλά το “Γενναίος Βαστάζος” ή το “Αθόρυβος Αχθοφόρος” είναι αστεία. Ακόμη ένας πόντος από μένα.
Ευχαριστούμε την Sony PlayStation Greece, για την παραχώρηση του παιχνιδιού, ώστε να επιτευχθεί το Review.
