Με τον καλύτερο τρόπο μας συστήνεται η Screen Juice, ένα νεοσύστατο studio από τη Γερμανία. Το Morbid Metal είναι μια ΠΟΛΥ τίμια προσπάθεια για ένα hack n slash roguelite. Παρά τις αδυναμίες του, η αίσθηση που αφήνει είναι θετική, ακόμη κι αν είναι ίσως ένας τίτλος που δεν θα μείνει για πολύ στη μνήμη σας. Κατά τη γνώμη μου, εύχομαι να είναι ένας τίτλος που – ακόμη κι αν δεν γίνει επιτυχία – θα κρατήσει το studio μέχρι το επόμενο παιχνίδι. Μπράβο στην Ubisoft που ανέλαβε χρέη publisher.
Optimization
Για μένα το μεγαλύτερο selling point του παιχνιδιού. Το παιχνίδι, χωρίς υπερβολή, τρέχει ΑΝΕΤΑ σε 1080p 60 FPS ακόμη και σε RTX 2060. Αυτό βέβαια οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, το παιχνίδι τρέχει σε Unity και όχι σε Unreal. Αυτό από μένα είναι 2 πόντοι συν. Θα ήταν περισσότεροι, αν η Unity δεν ήταν μια άπληστη εταιρεία που κοιτάει να βγάλει από τη μύγα ξίγκι, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση. Πάντως τα γνωστά προβλήματα της Unreal, με τα χαμηλά FPS και το στρεσάρισμα από τα συστήματά της δεν θα τα βρείτε. Δεύτερον, ας δώσουμε τα εύσημα στην ομάδα. Το να κάνεις παιχνίδι το 2026 με γραφικά 2026 αλλά να το τρέχεις σε μηχάνημα του 2020 είναι άθλος. Θέλει αφενός πολλά κιλά τεχνογνωσίας και πολύ μεράκι και πολλή αγάπη από τους devs. Όσοι θέλετε φετινό παιχνίδι, αλλά δεν θέλετε να ξεπαραδιαστείτε για αναβάθμιση, βάλτε το Morbid Metal στο ραντάρ σας.
Επίσης σημείωση: Παρόλο που το παιχνίδι προσφέρει υποστήριξη χειριστηρίου και πληκτρολογίου, προτιμήστε το χειριστήριο. Το mouse and keyboard δεν δουλεύει τόσο ιδανικά με τις gameplay απαιτήσεις του παιχνιδιού
Γραφικά
Τα γραφικά του είναι εξαιρετικά. Πέρα από το γεγονός πως τα hack n’ slash roguelite παιχνίδια δεν κρίνονται ακριβώς από την ωμή γραφική δύναμη (λέγε με Hades), το Morbid Metal έχει τόσα γραφικά, όσα χρειάζονται για να μοιάζει υπέροχο. Και δεν χρειάζεται να έχει κάτι παραπάνω. Με την κάμερα να είναι αρκετά πίσω, αρκετές λεπτομέρειες κρύβονται ευκολότερα, και επιτρέπουν στο παιχνίδι να εστιάσει εκεί που θέλει. Στα υπέροχα περιβάλλοντα, που ακόμη κι αν αποτελούνται από διαδρόμους και battle arenas, μοιάζουν όμορφα και καλοσχεδιασμένα.
Βέβαια, το μεγάλο στοίχημα του Morbid Metal είναι τα particle effects. Όταν έχεις ΤΟΣΟ ξέφρενη δράση με 6-8 εχθρούς ταυτόχρονα στη μάχη, θα περίμενε κανείς να έχει πληθώρα από particle effects, δημιουργώντας “οπτικό θόρυβο” και κορεσμό στην οθόνη του. Όχι. Το Morbid Metal κρατάει σε πολύ χαμηλά επίπεδα το “οπτικό clutter”, δίνοντας μόνο τις αναγκαίες και απαραίτητες ειδοποιήσεις και τηλεγραφήματα. Ακόμη και στις πιο βαριές περιστάσεις μάχης, το οπτικό πεδίο παραμένει καθαρό και μπορείς να δεις τι συμβαίνει στην οθόνη ξεκάθαρα.
Αυτό, σε συνδυασμό με το art design που είναι μια μίξη ασιατικής αρχιτεκτονικής και φουτουριστικής ρομποτοκατάστασης, δίνουν στο Morbid Metal τον ξεχωριστό χαρακτήρα του, που θυμίζει τον Zenyatta από το Overwatch. Ένα ήρεμο, ειδυλλιακό, ασιατικό τοπίο, με φουτουριστική τεχνολογία, που μετατρέπεται σε ένα έντονο αλλά ξεκάθαρο πεδίο μάχης. Εξαιρετική δουλειά τόσο από άποψης τεχνικής, όσο και κατεύθυνσης.
H Ιστορία του Morbid Metal
Θα είμαι ειλικρινής. Δεν την πολυκατάλαβα την ιστορία και είναι κρίμα γιατί φαίνεται πως οι devs της Screen Juice ήθελαν να δώσουν σημασία στην ιστορία. Όμως η ίδια η φύση των roguelite, όσο και κάποιες βασικές αστοχίες αποτρέπουν το παιχνίδι από το να έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Αυτό που καταφέρνει είναι να αποδώσει το μυστήριο της βασικής του ιδέας. Χωρίς να ξέρεις πού, πώς και γιατί, βρίσκεσαι σε μια προσομοίωση που πρέπει να ξεφύγεις. Βασικός “κακός” είναι ο operator σου, που σχολιάζει συνεχώς το iteration. Από την άλλη έχεις την Eve, η οποία είναι αυτή που σε βοηθάει με perks, αλλά δεν σε βοηθάει να καταλάβεις τι φάση παίζει. Σίγουρα όσο προχωράτε στην προσομοίωση, θα αποκαλύπτονται πράγματα, αλλά αυτό γίνεται πολύ αργά και χωρίς σωστό pacing.
Gameplay του Morbid Metal
To Morbid Metal δεν (ούτε θέλει να) εφευρίσκει τον τροχό. Είναι ένα κλασικό hack n slash roguelite. Είναι φουλ δράση, φουλ high octane και έχει δύο βασικά modes of gameplay. Το platforming/traversal κομμάτι και την μάχη. Το παιχνίδι μετράει τα “iterations”, που είναι η ορολογία για το κάθε “run” που κάνετε. Ξεκινάτε με κάποια βασικά abilities και φτάνετε στην πρώτη αρένα, όπου νικάτε τους κακούς. Μετά από κάθε μάχη, εμφανίζονται τρεις επιλογές από upgrades και συνεχίζετε την πορεία σας. Κάποια στιγμή πεθαίνετε, επανέρχεστε στο αρχικό hub, ξοδεύετε όσα υλικά μαζέψατε από το iteration και αφού κάνετε (όσο κάνετε δηλαδή) upgrade, πάτε ξανά για την επόμενη γύρα.
Platforming
Ανάμεσα στις μάχες λοιπόν, υπάρχουν κάτι μακριοί διάδρομοι που πρέπει να τους διασχίσετε. Κάποτε είναι γραμμικοί, αλλά κάποτε δίνουν την επιλογή να κάνετε μια παράκαμψη και να πάρετε τον δρόμο που οδηγεί σε προαιρετικά bonus υλικά ή ικανότητες. Σε αυτές τις περιπτώσεις 9 στις 10 είναι κάποιο platforming puzzle, στο οποίο χρησιμοποιείτε τα “traversal skills”, δηλαδή το “R2 dash” και το double jump. Αν διαθέτετε τις δεξιότητες, τότε σίγουρα κάτι καλό σας περιμένει. Ή και όχι. Σε ένα από τα πρώτα iterations, το παιχνίδι μου έδωσε την επιλογή να αλλάξω από το ένα ability στο άλλο, μόνο και μόνο για να μου δώσει την αντίθετη επιλογή 2-3 μάχες μετά και να επιστρέψω στην αρχική μου ικανότητα. Νταξ, το λες και απογοήτευση, αλλά στα roguelites αυτά είναι στην καθημερινή διάταξη.
Μάχη του Morbid Metal
Ένα πράγμα πρέπει να κάνει σωστά το action roguelite. Να έχει καλή μάχη. Άμα το πετύχει αυτό, όλα τα άλλα φτιάχνονται. Και θα είμαι ειλικρινής, το Morbid Metal έχει πολύ καλή μάχη. Η μάχη είναι μια μίξη μεταξύ σωστού positioning, και συνδυασμού ικανοτήτων. Στα αρχικά στάδια έχετε το basic attack, δύο abilities και μια ultimate. Επομένως τι κάνετε; Προσπαθείτε να παίξετε με τακτική, κάνοντας σωστή διαχείριση των εχθρών και των cooldown; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ! Το παιχνίδι είναι φουλ High Octane Action, κι αυτό σημαίνει πως θα πάθετε τενοντίτιδα πατώντας τα κουμπιά.
Για μένα το κύριο πρόβλημα ήταν το ζήτημα των dodge. Δεδομένου πως δεν υπάρχει block ή parry, αυτό που θα κάνετε τις περισσότερες φορές είναι να πατάτε αφηνιασμένα το R2 για να αποφεύγετε τα χτυπήματα και κατόπιν να σπαμάρετε επιθέσεις μπας και σκοτώσετε τίποτα. Γενικά είναι οκ, τα animations είναι responsive και αν είστε και καλοί, μπορείτε να κάνετε πολύ εντυπωσιακά πράγματα.
Οι χαρακτήρες
Και δεν είναι μόνο ένας ο χαρακτήρας που παίζετε αλλά τρεις. Στην αρχή παίζετε με τον Flux έναν εξαιρετικά agile χαρακτήρα με κατάνα, ο οποίος ειδικεύεται σε γρήγορες αλλά αδύναμες επιθέσεις, βασιζόμενος στην ταχύτητά του περισσότερο. Καθώς προχωράτε, ξεκλειδώνετε κι άλλους χαρακτήρες, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν άλλες ικανότητες και ιδιότητες. Προσωπικός αγαπημένος είναι ο Ekku – που κοσμεί με το εξώφυλλο – κυρίως επειδή οι επιθέσεις του έχουν πραγματικό “heft”, σε αντίθεση π.χ με του Flux που είναι πιο “αέρινες”. Ένα από τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού είναι πως μπορείτε να αλλάξετε mid-combat τον χαρακτήρα για να αντιμετωπίσετε διαφορετικούς εχθρούς ή να συνδυάσετε επιθέσεις – κάτι που ακόμη δεν το κατάφερα σε ικανοποιητικό βαθμό.
Τι δεν μου άρεσε στο Morbid Metal
Ok, το παιχνίδι δεν είναι τέλειο. Είναι αρκετά καλό, αλλά όχι το διαμάντι που θα σας ανατινάξει – ή που θα σας κάνει να παρατήσετε το Crimson Desert (Φραγκ για σένα το λέω). Στον σχεδιασμό του είναι αρκετά generic και το όλο “Ασιατικό Φουτουριστικό” στυλ είναι μεν διαφορετικό, αλλά όχι τόσο engaging για να σας κρατήσει από άποψη οπτικού τομέα. Η μάχη είναι γρήγορη και φρενήρης, αλλά πολλές φορές αυτό λειτουργεί εναντίον του παιχνιδιού. Σε κάθε μάχη αντιμετωπίζετε 6-8 εχθρούς που όλοι βαράνε ταυτόχρονα, επομένως σπαμάρετε συνεχώς το dodge button. Κάποιοι εχθροί είναι σπαστικοί, ειδικά τα ιπτάμενα drone που όχι μόνο πετάνε – άρα πρέπει συνεχώς να βαράτε με εναέριες επιθέσεις. Αλλά ακόμη κι αν τα κάνετε stun, πάλι είναι αδύνατον να τα πετύχετε από το έδαφος, επομένως πάλι spam εναέριες επιθέσεις.
Και όλο αυτό το button smashing καταντά λίγο κουραστικό. Μετά από 10-12 τέτοιες μάχες και μετά από 3-4 ακροβατικά, το ίδιο το χέρι αρχίζει να κουράζεται. Πολλές φορές (και είμαι σχετικά σε αρχικά στάδια) βρήκα τον εαυτό μου να θέλει να κάνει διάλειμμα. Πατάω μια παύση, κάνω καφέ, και μόλις ξεμουδιάσει το χέρι μου, πάμε πάλι. Θα μου πείτε “roguelite παίζεις, τι περίμενες”. Ισχύει, αλλά όταν έχω παιχνίδια που μπορώ να παίζω για ώρες χωρίς κούραση, το pacing του Morbid Metal καταντά κουραστικό.
Επίλογος για το Morbid Metal
Προσωπικά, από μένα είναι ναι. Παρά τα παράπονα, τον κουρασμένο τένοντα και το διαλυμένο R2, το παιχνίδι είναι καλό. Παραπάνω από τίμιο, είναι καλό. Νομίζω, εν κατακλείδι, πως το κλειδί για να απολαύσεις αυτό το παιχνίδι είναι το mindset. Αν πάτε – όπως εγώ – με την προοπτική να το παίξετε 4-5 ώρες συνεχόμενα και δείτε τι έχει να προσφέρει σε μια βδομάδα και να πάτε παρακάτω, θα απογοητευτείτε. Αλλά αν πάτε με το mindset “θα το παίζω 10-20 λεπτά κάθε μέρα, 1-2 iteration και μετά φτάνει”, ίσως εκεί να είναι και η χαρά του. Είναι ένα παιχνίδι που δίνει τον καλύτερο του εαυτό σε μικρές δόσεις και μπορώ να το εκτιμήσω αυτό.
Προσωπικά θα το κρατήσω για αρκετό καιρό στη βιβλιοθήκη μου, και θα του δίνω περιστασιακά και μια ευκαιρία. Το Morbid Metal αξίζει, απλώς θέλει είτε να είστε fan των Roguelites, είτε να έρχεστε με την σωστή νοοτροπία. Από μένα – που δεν είμαι καν φαν του είδους – είναι ναι.
Eυχαριστούμε την CD Media και την Ubisoft, για την παραχώρηση του κωδικού, ώστε να επιτευχθεί το Review.
