Είναι πλέον σίγουρο, πως εν έτει 2025, οι fans των horror παιχνιδιών, ζούνε μία δεύτερη ένδοξη περίοδο, έπειτα από μία ”κοιλιά” που είχε κάνει το είδος, πριν μερικά χρόνια. Το horror genre και δε το survival horror, ζει ένδοξες στιγμές.
Πρωτοστάτες και υποστηρικτές σε αυτό, είναι σίγουρα η Bloober Team. Το Πολωνικό studio διανύει μία εκπληκτική φόρμα τον τελευταίο καιρό. Άνετα μπορούμε να πούμε, ότι στις μέρες μας, ”κουβαλάνε” την AAA horror σκηνή (ναι ΟΚ έχουμε και μία Capcom με ένα Resident Evil franchise. Δεν μιλάμε για τις παλιές καραβάνες της σκηνής).
Η πρόοδος τους, από κυκλοφορία σε κυκλοφορία, είναι παραπάνω από εμφανής και χαίρεσαι να παρακολουθείς την πορεία τους. Από τα Layers of Fear, που τους βάλανε στον χάρτη, τα ρηχά αλλά παράλληλα -σε σημεία- πολύ καλά, Blair Witch και Observer, το φιλόδοξο αλλά όχι κακό The Medium, η Bloober είναι το ζωντανό παράδειγμα, της σταδιακής βελτίωσης κυκλοφορία ανά κυκλοφορία.
Έπειτα από το αριστουργηματικό σε πολλά επίπεδα remake του απόλυτου, Silent Hill 2 (δείτε το review μας εδώ) το Πολωνικό studio επιστρέφει με νέο παιχνίδι, θέλοντας να μας ”ζεστάνει” για το επόμενο remake που ετοιμάζει, δηλαδή το πρώτο Silent Hill.
Το Cronos: The New Dawn, ξεκίνησε να αναπτύσσεται από το 2021 από την ομάδα που έφερε το The Medium. Στο παιχνίδι, παίρνουμε τον ρόλο της Traveler. Η ηρωίδα μας αποτελεί πράκτορας μίας, ”θολής” οργάνωσης η οποία ονομάζεται ”Collective. Αποστολή της, είναι να κάνει ταξίδι στον χρόνο και πιο συγκεκριμένα στην κομουνιστική πόλη της Κρακοβίας, το έτους του 1980.
Στόχος αυτού του ταξιδιού, είναι να κάνει extract κάποια άτομα, τα οποία δεν κατάφεραν να επιζήσουν στο ”The Change”. Πρόκειται για μία θανατηφόρα πανδημία που ισοπέδωσε την ανθρωπότητα και τους μετέτρεψε σε τέρατα.
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του παιχνιδιού, οι δημιουργοί σας ”πετάνε” με ένα εκπληκτικό intro, στον απόκοσμο και σκοτεινό κόσμο που έχουν φτιάξει. Βαρύ το περπάτημα της ηρωίδας μας, το ίδιο και το περιβάλλον, το οποίο σας ετοιμάζει για το τι έρχεται.
Προμήθειες με το σταγονόμετρο, διαρκής διαχείριση του inventory λόγω χώρου, έρχονται να δώσουν μία αυθεντική survival horror εμπειρία.
To παιχνίδι δεν συγχωρεί, είναι σκληρό και δύσκολο αλλά με την σωστή τακτική πάντα επιβραβεύει. Στο πρώτο playthrough δεν υπάρχει επίπεδο δυσκολίας, και είναι κάτι που μου άρεσε πολύ.
Σίγουρα θα χρειαστείτε σοβαρή στρατηγική στο που θα ξοδέψετε του πόντους σας για τα upgrades σας, καθώς και πότε και τι θα κάνετε crafting. Το παιχνίδι είναι έτσι δομημένο, ώστε όχι μόνο να δίνει στον παίκτη να αξιοποιεί, πράγματα όπως τα παραπάνω, αλλά και το περιβάλλον, προς δικό τους όφελος.
Πολλές φορές, θα δείτε τα όπλα σας να μένουν σχεδόν άδεια. Εκεί θα πρέπει πάντα να εκμεταλλευτείτε το περιβάλλον (με δεξαμενές που εκρήγνυνται για παράδειγμα) ώστε αυτές οι 1 με 2 σφαίρες που σας έχουν μείνει διαθέσιμες, να μπορέσουν να αξιοποιηθούν, ώστε να ρίξουν τον αντίπαλο. Διαφορετικά, καταλήγετε νεκροί, αλλά πλέον γνωρίζετε, και το πάτε διαφορετικά!
Και μίας μιλήσαμε για όπλα, να πούμε πως η ηρωίδα μας, έχει διάφορα καλούδια στο οπλοστάσιό της. To απλό πιστόλι, μία καραμπίνα, ένα τύπου smg και μερικά ακόμη τα οποία δεν θέλω να αποκαλύψω, παρέα με κάποια ακόμη gadgets, όπως τo torch, ένα gadget που κάνει stun του ”Orphans” (έτσι ονομάζονται τα τέρατα του παιχνιδιού) ή το pyre, έναν gadget που εκτοξεύει η Traveler, και εκρήγνυται όταν αντιληφθεί κίνηση, βοηθώντας αρκετά στην μάχη.
Ο πυροβολισμός λειτουργεί στην ουσία σε δύο modes. Είτε απλά πυροβολείς, έχοντας το πλεονέκτημα του χρόνου είτε να κάνεις charge τον πυροβολισμό σου. Στην δεύτερη περίπτωση, το damage που δέχεται ο εχθρός είναι μεγαλύτερο, αλλά χρειάζεται περισσότερα δευτερόλεπτα στο ”περίμενε”. Δευτερόλεπτα που ίσως, είναι μοιραία. Χρειάζεται την απόλυτη προσοχή σας και θέλει τακτική.
Σε όλο αυτό, έρχεται να προστεθεί και ακόμη ένας μηχανισμός που παραπέμπει σε Dead Space, το ”Zero Gravity Jump”, το οποίο βοηθά στο traversal, προσπαθώντας να χτίσει μια ακολουθία από Puzzles, παρέα με άλλα πράγματα όπως, βρες την τάδε κάρτα για να ανοίξεις την τάδε πόρτα. Δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, τα puzzles και οι γρίφοι που προσπαθεί το παιχνίδι να δημιουργήσει είναι απλά.
Φυσικά, σε αυτό το ταξίδι μας, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, υπάρχουν διάφορα όπλα και φυσικά η στολή στην οποία βρίσκεται εντός της η ηρωίδα μας.
Μπορούμε κανονικά να κάνουμε upgrades τόσο στα όπλα όσο και στην στολή, να μεγαλώσουμε τον χώρο του inventory μας (δώστε προτεραιότητα σε αυτό), σε ειδικά δωμάτια που υπάρχουν στον κόσμο του τίτλου.
TIP: Όπου ακούτε νιαουρίσματα, ακολουθήστε τον ήχο. Ναι στον τίτλο, θα βρείτε γάτες. Αν τις κάνετε pet, αυτές θα σας επιβραβεύουν με ”cores”, τα οποία χρησιμοποιείται για Upgrades της στολής σας.
DON’T LET THEM MERGE
Ένα σλόγκαν, με το οποίο η Bloober Team, ”έτρεξε” όλο την διαφημιστική καμπάνια του τίτλου της, και υπάρχει λόγος για αυτό.
Αρχικά θα ήθελα να αναφερθώ, στους Orphans.
Βγάζω το καπέλο στην Bloober Team, όσον αφορά την δημιουργία τους. Ο τόσο αποκρουστικός τρόπος που εμφανίζονται στο παιχνίδι έρχεται και κολλάει εξαιρετικά, στο μαύρο και απόκοσμο κλίμα του παιχνιδιού. Ίσως έχω παράπονο για την ποικιλία τους, όμως αυτή την εν μέρει μονοτονία, σπάει κατά διαστήματα, η συνάντηση με bosses, δίνοντας έναν αέρα ποικιλίας.
Βασικός σας στόχος, είναι να εξολοθρεύσετε όποιον βρείτε μπροστά σας. Όμως, θα πρέπει να προσέχετε το εξής… Αν έχετε να αντιμετωπίσετε μαζί αρκετούς εχθρούς, οι επιζώντες, κάνουν ”merge” δηλαδή συγχωνεύονται ή σε πιο απλή γλώσσα, ρουφάν τους νεκρούς που έχετε εξολοθρεύσει, αλλάζοντας μορφή. Γίνονται μεγαλύτεροι, πιο ικανοί, πιο δύσκολοι.
Εκεί, τα πράγματα είναι σίγουρα δύσκολα για εσάς, γιατί θα χρειαστείτε αφενός περισσότερη προσπάθεια να τους ρίξετε, αφετέρου περισσότερες σφαίρες-πόρους.
Ένας πολύ όμορφος μηχανισμός, όπου και στην πράξη του, δηλαδή το πως αναπαράγεται μπροστά στα μάτια του θεατή, φαίνεται από την μία αποκρουστικό από την άλλη εκπληκτικό.
Πρέπει σίγουρα να μιλήσω και γενικότερα για τον τεχνικό και οπτικό τομέα. Ο τίτλος, αναπτύσσεται με Unreal Engine 5.
Δεν ρίχνει σαγόνια με τα γραφικά του, ρίχνει σαγόνια όμως με την ατμόσφαιρά του. Το γκρι, κόκκινο και μαύρο κυριαρχούν στο παιχνίδι. Μερικές φορές, είναι τόσο κλειστοφοβικό που σε βάζει για τα καλά μέσα στον κόσμο του και αυτό είναι που λάτρεψα.
Όταν είσαι δε εκτός εσωτερικών χώρων, κάθε βήμα σου είναι τόσο αγχωτικό, διότι δεν ξέρεις από που θα σου έρθει. Και σε αυτό βοηθά, το όλο art direction της Bloober. Δεν θα μακρηγορήσω για τα τεχνικά.
Πήραμε την PC έκδοση στα χέρια μας, και ο τίτλος έτρεχε αψεγάδιαστα και δίχως κανένα θέμα. Για την ιστορία, μιλάμε για σύστημα με RTX 4080, 32GB Ram και έναν i7-13700K. Ο τίτλος στο μεγαλύτερο μέρος του, έπαιζε με DLSS και Frame Generation με μέσο όρο framerate στα 105 FPS.
Αυτό που λάτρεψα είναι ο ηχητικός τομέας. Πολύ σωστά voice overs, προσεγμένος ήχος αλλά τα soundtracks και η μουσική δίνουν ρεσιτάλ. Ambient ηλεκτρονικά themes υπό την συνοδεία synthesizer κατά κύριο λόγο, πάνε την εμπειρία ένα level πιο πάνω!
Εν καταλείδι,
Το αναφέραμε πιο πάνω και θα το αναφέρουμε ξανά. Η Bloober Team είναι ο ορισμός, της σταδιακής βελτίωσης. Έδωσε ψυχή και σώμα παραδίδοντας ένα αριστουργηματικό remake, για ένα αριστουργηματικό παιχνίδι και νομίζουμε πως εκεί όλοι καταλάβαμε για το τι είναι ικανή να κάνει.
Αν εξαιρέσουμε το Silent Hill 2, το οποίο είναι μία ”έτοιμη τροφή” -εν μέρει-, το Cronos: The New Dawn, είναι μακράν το καλύτερο έργο των Πολωνών. Σίγουρα το αγαπημένο μου, δίχως δεύτερη σκέψη.
Όχι, δεν καινοτομεί, αλλά είναι απλά ένα παραδοσιακό survival horror παιχνίδι, χωρίς φρου φρου και αρώματα, χωρίς να υπερβάλει και να είναι φλύαρο. Για τους προσεχτικούς και τις παλιές καραβάνες, τα μηνύματα που περνάει είναι πολύ πιο βαθιά από ότι ενδεχομένως φαίνεται.
Περιμένοντας να δω και προφανώς να παίξω, το remake του πρώτου Silent Hill, που ετοιμάζουν και επίσημα, ανυπομονώ να μάθω τι θα φέρει το μέλλον, όσον αφορά τα πρωτότυπα έργα τους.
Νομίζω πως ήρθαν για να μείνουν και να εδραιώσουν την δικά τους θέση στο πάνθεον του horror είδους.
Ευχαριστούμε την Bloober Team, για την παραχώρηση του παιχνιδιού ώστε να επιτευχθεί το Review.
