Υπάρχουν παιχνίδια που προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν με το μέγεθος του κόσμου τους, άλλα που επενδύουν στην κινηματογραφική παρουσίαση και άλλα που βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο gameplay. Το The Blood of Dawnwalker προσπαθεί να τα κάνει όλα αυτά ταυτόχρονα, αλλά με μία σημαντική διαφορά: θέλει πάνω απ’ όλα να σε κάνει να αισθανθείς ότι οι αποφάσεις σου έχουν πραγματικό κόστος.
Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη ιδέα ολόκληρου του παιχνιδιού.
Το πρώτο μεγάλο project της Rebel Wolves, ενός studio που αποτελείται σε σημαντικό βαθμό από πρώην developers της CD Projekt Red, κουβαλά αναπόφευκτα το βάρος της σύγκρισης με το The Witcher 3. Η σύγκριση είναι σχεδόν αναπόφευκτη, όχι μόνο λόγω των δημιουργών αλλά και επειδή το Dawnwalker είναι ένα open-world narrative RPG σε έναν σκοτεινό, μεσαιωνικό κόσμο, γεμάτο πολιτικές ίντριγκες, τέρατα, ανθρώπινες τραγωδίες και δύσκολες επιλογές. Ωστόσο, το παιχνίδι δεν είναι απλώς ”The Witcher με vampires”. Έχει μία δική του, αρκετά τολμηρή ιδέα: ο χρόνος είναι περιορισμένος και δεν μπορείς να τα κάνεις όλα.
Ο πρωταγωνιστής μας, ο Coen έχει 30 ημέρες και 30 νύχτες για να σώσει την οικογένειά του από τον Brencis, τον πανίσχυρο ηγεμόνα των vampires. Η Rebel Wolves δεν χρησιμοποιεί όμως ένα παραδοσιακό real-time countdown που σε αναγκάζει να τρέχεις πανικόβλητος από αποστολή σε αποστολή. Ο χρόνος προχωρά κυρίως όταν ολοκληρώνεις συγκεκριμένες αποστολές ή ενέργειες, ενώ το παιχνίδι σε ενημερώνει εκ των προτέρων για το κόστος τους. Η συγκεκριμένη ιδέα είναι αυτή που κάνει το Dawnwalker τόσο ενδιαφέρον. Και ταυτόχρονα είναι η ιδέα που αποκαλύπτει καλύτερα τόσο τις μεγάλες αρετές όσο και τις αδυναμίες του.
Η πλοκή
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Vale Sangora, μία φανταστική περιοχή της μεσαιωνικής Ανατολικής Ευρώπης, σε μία περίοδο όπου η πανώλη έχει αποδυναμώσει την ανθρώπινη κοινωνία και οι vampires έχουν εκμεταλλευτεί το χάος για να αποκτήσουν εξουσία.
Ο πρωταγωνιστής είναι ο Coen, ένας νεαρός άνδρας που βλέπει την οικογένειά του να πέφτει στα χέρια του Brencis. Στην προσπάθειά του να επιβιώσει, ο Coen μετατρέπεται σε Dawnwalker — μία ιδιαίτερη ύπαρξη που βρίσκεται ανάμεσα στον άνθρωπο και το vampire.
Από εδώ ξεκινά ουσιαστικά όλο το παιχνίδι.
Ο Coen δεν είναι ένας πανίσχυρος ήρωας που από το πρώτο λεπτό μπορεί να διαλύσει όποιον βρεθεί μπροστά του. Είναι ένας άνθρωπος που έχει βρεθεί σε μία κατάσταση την οποία δεν κατανοεί πλήρως και πρέπει να αποφασίσει πώς θα χρησιμοποιήσει τη νέα του δύναμη. Η βασική αποστολή είναι απλή: πρέπει να σώσει την οικογένειά του. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο γεγονός ότι το παιχνίδι αρνείται να κάνει αυτή την αποστολή απλή. Δεν μπορείς απλώς να πας κατευθείαν στον Brencis και να τελειώσεις την ιστορία. Χρειάζεται να δημιουργήσεις συμμαχίες, να συγκεντρώσεις δύναμη, να εξερευνήσεις τη Vale Sangora και να αποφασίσεις ποιους ανθρώπους θα βοηθήσεις και ποιους θα αφήσεις πίσω.
Και εδώ βρίσκεται η πραγματική δύναμη του σεναρίου. Το Dawnwalker δεν προσπαθεί να σου πει ότι υπάρχει πάντα μία ”σωστή” απόφαση. Αντίθετα, σε αναγκάζει να σκεφτείς ποια απώλεια είσαι διατεθειμένος να αποδεχτείς. Αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το κλασικό σύστημα ή μαύρο ή άσπρο, ή καλό ή κακό. Οι επιλογές σου μπορούν να επηρεάσουν χαρακτήρες, αποστολές, σχέσεις και την εξέλιξη της ιστορίας. Η ίδια η επίσημη παρουσίαση του παιχνιδιού τονίζει ότι τόσο οι πράξεις όσο και οι παραλείψεις του παίκτη μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Και ναι η αδράνεια, αποτελεί επίσης μία στρατηγική επιλογή. Το να μην κάνεις απλά τίποτα. Να μην μπεις καν στην διαδικασία να διαλέξεις και απλά να συνεχίσεις παρακάτω. Αν αποφασίσεις να ασχοληθείς με μία αποστολή, κάποια άλλη μπορεί να χαθεί. Αν αφιερώσεις χρόνο σε έναν χαρακτήρα, ίσως δεν προλάβεις να βοηθήσεις κάποιον άλλον. Το παιχνίδι επομένως δημιουργεί μία αίσθηση FOMO που, αυτή τη φορά, δεν είναι αποτέλεσμα κακού σχεδιασμού. Είναι κομμάτι της αφήγησης.
Η διπλή φύση του Coen
Ο Coen είναι ένας ενδιαφέρων πρωταγωνιστής επειδή η μεταμόρφωσή του δεν είναι απλώς ένα gameplay gimmick. Την ημέρα είναι περισσότερο άνθρωπος. Τη νύχτα έρχεται στην επιφάνεια η vampire φύση του. Αυτό δημιουργεί δύο διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης του κόσμου. Οι ικανότητες, η κίνηση στον κόσμο του παιχνιδιού και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεις τους εχθρούς αλλάζουν ανάλογα με το αν βρίσκεσαι στη human ή στην vampire πλευρά σου. Η ιδέα είναι εξαιρετική, επειδή μετατρέπει τον κύκλο ημέρας και νύχτας από απλό οπτικό εφέ σε βασικό μηχανισμό του παιχνιδιού.
Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει μία αντίφαση.
Το παιχνίδι σου παρουσιάζει τη vampire φύση του Coen ως κάτι τεράστιο, σχεδόν μυθολογικό. Σε αρκετές στιγμές όμως οι μηχανισμοί του δεν καταφέρνουν να κάνουν αυτή τη δύναμη τόσο σημαντική όσο θα περίμενε κανείς. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ”what if” του Dawnwalker. Θα μπορούσε να είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα vampire RPG που έχουμε δει. Αντί γι’ αυτό, είναι ένα εξαιρετικό RPG που τυχαίνει να έχει vampire πρωταγωνιστή.
Ο κόσμος της Vale Sangora
Η Vale Sangora είναι ένας από τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές του παιχνιδιού. Δεν είναι απλώς ένας μεγάλος χάρτης γεμάτος ερωτηματικά. Είναι ένας κόσμος που προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι έχει υποφέρει. Χωριά, δάση, κάστρα, δρόμοι και οικισμοί συνθέτουν ένα περιβάλλον που μοιάζει επηρεασμένο από την ιστορική Ανατολική Ευρώπη, αλλά ταυτόχρονα μετατρέπεται σταδιακά σε gothic fantasy. Η αντίθεση ανάμεσα στην ημέρα και τη νύχτα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική.
Την ημέρα βλέπεις έναν κόσμο κατεστραμμένο από την πανώλη και την πολιτική βία. Τη νύχτα, ο ίδιος κόσμος γίνεται πολύ πιο απειλητικός. Το δάσος δεν είναι απλώς σκοτεινότερο. Αισθάνεσαι ότι υπάρχουν πράγματα εκεί που δεν θα ήθελες να συναντήσεις. Αυτό λειτουργεί εξαιρετικά σε επίπεδο ατμόσφαιρας. Το ”μεγαλύτερο” πρόβλημα είναι ότι ο open world δεν έχει πάντα την ίδια ποιότητα περιεχομένου. Υπάρχουν εξαιρετικές αποστολές και μικρές ιστορίες που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις την κεντρική πλοκή. Υπάρχουν όμως και δραστηριότητες που μοιάζουν περισσότερο με κλασικό open-world filler. Και αυτό δημιουργεί μία περίεργη αντίφαση σε κάποιες στιγμές.
Δηλαδή, από τη μία, το παιχνίδι σου λέει ότι έχεις μόλις 30 ημέρες και από την άλλη σου προσφέρει αρκετές δραστηριότητες που δεν έχουν την ίδια αφηγηματική ποιότητα. Ευτυχώς, η μικρότερη κλίμακα του κόσμου βοηθάει. Το Dawnwalker δεν προσπαθεί να δημιουργήσει έναν αχανή χάρτη τύπου Ubisoft…γκουχου γκουχου! Η φιλοσοφία του είναι περισσότερο ένας ναι μεν Open World κόσμος αλλά πυκνότερος και μικρότερος. Αυτό μάλιστα μπορεί κάποιος να το εντοπίσει από τις πρώτες στιγμές του παιχνιδιού, βλέποντας τον χάρτη και πόσο χρόνο χρειάζεσαι να πας από το σημείο Α στο σημείο Β.
Το σύστημα των 30 ημερών
Εδώ βρίσκεται η πραγματική καινοτομία, για εμένα. Στα περισσότερα open-world RPG ο χρόνος ουσιαστικά δεν έχει σημασία. Μπορείς να περάσεις 100 ώρες κυνηγώντας bandits, μαζεύοντας herbs και εξερευνώντας σπηλιές, ενώ ο βασικός χαρακτήρας περιμένει υπομονετικά. Το Dawnwalker προσπαθεί να σπάσει αυτό το μοντέλο. Ο Coen έχει 30 ημέρες και 30 νύχτες.
Κάποιες αποστολές κοστίζουν χρόνο. Κάποιες αποφάσεις επίσης κοστίζουν χρόνο και κάποια πράγματα θα συμβούν είτε είσαι εκεί είτε όχι. Το σημαντικό είναι ότι το παιχνίδι δεν σε τιμωρεί απλώς επειδή εξερευνάς. Η εξερεύνηση και η μάχη από μόνες τους δεν προχωρούν απαραίτητα το ρολόι. Οι αποστολές και συγκεκριμένες επιλογές είναι αυτές που έχουν time cost. Αυτό λοιπόν, είναι εξαιρετικά έξυπνο design. Σου επιτρέπει να απολαύσεις τον κόσμο χωρίς να αισθάνεσαι ότι κάθε δευτερόλεπτο σε κυνηγάει. Παράλληλα όμως σε αναγκάζει να αποφασίσεις:
”Αξίζει πραγματικά να κάνω αυτή την αποστολή;”. Και ναι για ένα παιχνίδι RPG, αυτό αποτελεί μία πανέμορφη εσωτερική ”διαμάχη” με τον εαυτό σου.
Combat
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αδυναμία. Το combat του παιχνιδιού, είναι λειτουργικό μεν, ενδεχομένως ανά σημεία ενδιαφέρον, αλλά στο σύνολο του σπάνια εντυπωσιακό, Έχει κατά κύριο λόγο swordplay, φυσικά abilities, vampire powers και διαφορετικές προσεγγίσεις ανάλογα με την κατάσταση του Coen. Υπάρχει αρκετό βάθος για να διασκεδάσεις και να πειραματιστείς.
Το θέμα είναι ότι έπειτα από αρκετές (ομολογουμένως) ώρες, η επανάληψη αρχίζει να φαίνεται όλο και περισσότερο. Τα βασικά animations και οι επιθέσεις δεν έχουν πάντα την αίσθηση βάρους που θα ήθελες από ένα τόσο σκοτεινό action RPG. Οι αντίπαλοι, αρχίζουν από κάποιο σημείο και έπειτα, επίσης να επαναλαμβάνονται. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό επειδή το παιχνίδι έχει τόσο δυνατό narrative design.
Όταν μία αποστολή έχει εξαιρετικούς χαρακτήρες, ενδιαφέρον διάλογο και δύσκολες επιλογές, περιμένεις το gameplay που μεσολαβεί να βρίσκεται στα ίδια επίπεδα. Συχνά δεν βρίσκεται όμως. Είναι κρίμα, διότι το vampire combat θα μπορούσε να είναι μεγάλο selling point του παιχνιδιού. Οι καλύτερες στιγμές έρχονται όταν χρησιμοποιείς τις υπερφυσικές ικανότητες του Coen και νιώθεις πραγματικά ότι δεν παίζεις έναν απλό συνηθισμένο ήρωα, που ξέρει να χειρίζεται το σπαθί. Εκεί ναι, το παιχνίδι αποκτά την δικιά του ταυτότητα. Σε άλλες μάχες όμως, επιστρέφει το πιο συμβατικό acion-RPG μοντέλο.
RPG μηχανισμοί
Το Dawnwalker δεν είναι ένα ξεκάθαρο action game. Η ανάπτυξη του Coen, αποτελεί σημαντικό μέρος της εμπειρίας και το παιχνίδι σου επιτρέπει να επενδύσεις περισσότερο στην μία ή στην άλλη πλευρά της φύσης του. Η ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι ότι η ανάπτυξη δεν αφορά μόνο αριθμούς. Αφορά και το πως θέλεις να παίξεις.
Θέλεις να εκμεταλλευτείς περισσότερο τον ”άνθρωπο” Coen ή να ”αγκαλιάσεις” την vampire πλευρά του; Φυσικά, η δεύτερη επιλογή είναι πιο δελεαστική κατ’ εμέ από άποψη όλου αυτού του Power fantasy, αλλά το παιχνίδι προσπαθεί να δημιουργήσει μία αίσθηση ότι η υπερβολική δύναμη, έχει κόστος. Φυσικά αυτό, συνδέεται και θεματικά με την ιστορία. Ο Coen, δεν αποκτά απλά νέες ικανότητες, αποκτά δύναμη που τον απομακρύνει από αυτό που ήταν. Και αυτό, είναι ένα από τα σημεία, όπου το παιχνίδι καταφέρει να ενώσει gameplay και narrative design.
Επιλογές και συνέπειες
Εδώ η Rebel Wolves δείχνει πραγματικά τι θέλει να κάνει ως studio. Το Dawnwalker, δεν αντιμετωπίζει τις επιλογές ως απλά dialogue options που αλλάζουν μία πρόταση στον επίλογο. Πολλές αποφάσεις έχουν ουσιαστικές συνέπειες σε χαρακτήρες, σε σχέσεις και στα ίδια τα quests. Ακόμη πιο σημαντικό είναι, πως το παιχνίδι αποδέχεται ότι δεν θα δεις όλο το περιεχόμενο με ένα playthrough. Φυσικά αυτό είναι σκόπιμο. Το παιχνίδι θέλει να σε κάνει να αναρωτηθείς τι θα συνέβαινε αν είχες πράξει διαφορετικά. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη του επιτυχία. Σε μία εποχή όπου ο μεγαλύτερος αριθμός των open-world RPG προσπαθούν να σου δώσουν όλο το περιεχόμενο, το Dawnwalker λέει, όχι δεν θα τα δεις όλα. Οι επιλογές σου έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα ακριβώς επειδή δεν μπορείς να σώσεις τους πάντες.
Quest Design
Το quest design είναι ακόμη ένας τομέας στον οποίο το παιχνίδι διαπρέπει. Οι καλύτερες αποστολές δεν είναι απλές λίστες στόχων. Έχουν χαρακτήρες, ιστορία, διλλήματα και συνέπειες. Αρκετές φορές ξεκινάς μία αποστολή πιστεύοντας ότι ξέρεις τι πρέπει να κάνεις και καταλήγεις να αντιμετωπίζεις ένα τελείως διαφορετικό ηθικό πρόβλημα. Αυτό είναι προφανώς το DNA που περιμένουμε να ”εμφυτευτεί” σε ένα τέτοιο παιχνίδι, από τους ανθρώπους που δούλεψαν στο The Witcher 3.
Ωστόσο… η ποιότητα δεν είναι απόλυτα ομοιόμορφη.
Υπάρχουν στιγμές όπου το παιχνίδι πέφτει σε πιο συμβατικές αποστολές και επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες. Αυτή η ανισορροπία, διέπει τα open-world παιχνίδι τα τελευταία χρόνια, όμως το Dawnwalker βρίσκεται κάπου στην μέση και όταν βρίσκεται στο σημείο που πρέπει μας θυμίζει γιατί τα narrative RPG παραμένουν ένα σημαντικό θεμέλιο στο οικοδόμημα των video-games.
Χαρακτήρες και διάλογοι
Οι χαρακτήρες…ακόμη ένα δυνατό σημείο του παιχνιδιού. Δεν είναι όλοι τέλειοι προφανώς. Το supporting cast έχει αρκετή προσωπικότητα μέσα του προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον, εκτός φυσικά του πρωταγωνιστή μας. Οι διάλογοι είναι γραμμένοι με σοβαρότητα και σπάνια αισθάνεσαι ότι μιλάς με ”ξύλινους” NPCs που υπάρχουν μόνο για να υπάρχουν. Ακόμη και μικρότερες ιστορίες μπορούν να έχουν συναισθηματικό βάρος.
Το voice acting, βρίσκεται σε πολύ υψηλό για τα δεδομένα, επίπεδο. Το πρόβλημα που εντοπίζεται όμως εδώ, είναι κυρίως το facial animation, το οποίο δεν μπορεί να ακολουθήσει δυστυχώς το εξαιρετικό voice acting. Όταν για παράδειγμα ένας χαρακτήρας λέει κάτι με εξαιρετικά δυνατή φωνή αλλά το πρόσωπό του είναι σχεδόν ανέκφραστο, χάνεται μέρος της έντασης και η εκάστοτε σκηνή, αυτόματα υποβιβάζεται.
Οπτικός-Τεχνικός Τομέας
Όχι το Dawnwalker, σε καμία περίπτωση δεν είναι το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι που μπορεί να βρεις κάποιος εκεί έξω. Αυτό που έχει όμως είναι μια ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα.
Η χρήση της Unreal Engine 5 βοηθά σημαντικά στην δημιουργία πυκνών δασών, σκοτεινών οικισμών, κάστρων και μεγάλων φυσικών τοπίων. Το πραγματικό όμως όπλων είναι το art direction. Το έχω πει και θα το ξαναπώ. Αν ένα παιχνίδι έχει σωστό art direction, τα γραφικά και τα textures πάνε περίπατο, μην έχοντας καν σημασία.
Η Vale Sangora έχει χαρακτήρα. Τα χρώματα, η ομίχλη, η βροχή, η λάσπη, τα ξύλινα σπίτια, οι εκκλησίες και τα κάστρα δημιουργούν μία συνεκτική εικόνα ενός κόσμου που μοιάζει να έχει περάσει μέσα από μία καταστροφή. Και η νύχτα είναι ιδιαίτερα δυνατή. Δεν είναι απλό ένα πιο σκοτεινό daytime. Αλλάζει την αίσθηση του κόσμου.
Όμως…
Θα πρέπει λίγο να μιλήσουμε για το τεχνικό κομμάτι του παιχνιδιού. Το review, βασίζεται στην PC έκδοση που λάβαμε. Το παιχνίδι έτρεξε, σε ένα πάρα πολύ καλό PC, δεδομένων των PC Specs που ζητούσε και πιο συγκεκριμένα σε μία RTX 4080, i7-13700K, 32GB Ram σε ανάλυση 2K.
Ο τίτλος υποφέρει από ακραίο shuttering και αυτό φυσικά οφείλεται στην Unreal Engine 5. Από την μία το φταίξιμο είναι πάνω στην Rebel Wolves, η οποία εφόσον πήρε την απόφαση να αναπτύξει τον τίτλο, με την υπέροχη σε οπτικό αποτέλεσμα μεν αλλά κάκιστη στο πως αποδίδει τεχνικά δε, Unreal Engine 5, θα έπρεπε να κάτσει από πάνω και να σιγουρέψει πως θα τρέχει σωστά.
Δεν είναι πως το παιχνίδι δεν απέδιδε σωστό framerate, είναι ότι αυτό το shuttering με την παραλλήλως περίεργη κίνηση που έχει ο Coen στο παιχνίδι, δημιουργεί ένα περίεργο συναίσθημα. Όχι αυτό το flow, που θα περίμενες, να ρέει όμορφα και να υπάρχει μία αρμονική κίνηση στο gameplay σου.
Από την ημέρα κυκλοφορίας, η Rebel Wolves, έχει δώσει κάποια updates, και συνεχίζει, τα οποία εκτός των άλλων στοχεύουν στο stability του τίτλου. Ελπίζω ότι σε μερικούς μήνες από τώρα το παιχνίδι τεχνικά θα βρίσκεται σε πολύ καλύτερο επίπεδο. Παρ’ αυτά η εμπειρία δεν αλλοιώνεται λόγω αυτού, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που πρέπει. Σε καμία περίπτωση. Και αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος, που το παιχνίδι χάνει ένα μέρος από την τελική μου βαθμολογία.
Διάρκεια και replayability
Το παιχνίδι, δεν προσπαθεί να γίνει αυτό το τεράστιο RPG των 150+ ωρών, ώστε να σε εντυπωσιάσει με αριθμούς. Και αυτό είναι πολύ καλό. Η ίδια η σχεδιαστική φιλοσοφία του 30-day-system κάνει από μόνο του δύσκολο το έργο, του να τα δεις όλα με την μία. Και εκεί έρχεται τόσο αρμονικά και φυσικά η επιθυμία του να το ”πρέπει να παίξω πάλι”. Δεν επαναλαμβάνεις απλώς το ίδιο campaign για να πάρεις διαφορετικό ending. Ξαναπαίζεις για να δεις έναν διαφορετικό κόσμο.
Ηχος και Μουσική
Η μουσική είναι μαγική. Το soundtrack καταφέρνει να υποστηρίξει την gothic και μεσαιωνική ατμόσφαιρα χωρίς να προσπαθεί να κλέψει συνεχώς την παράσταση. Ήχοι από δάση, χωριά, μάχες και περιοχές στην βαθιά νύχτα, βοηθούν πολύ στο immersion. Σε αρκετές στιγμής, ο ήχος είναι αυτός που κάνει έναν κατά τα άλλα συνηθισμένο χώρο να φαίνεται απειλητικός.
Είναι τελικά ένα vampire RPG;
Χμμμ… Όχι όσα θα ήθελα τουλάχιστον. Το παιχνίδι έχει εξαιρετική vampire αισθητική. Έχει vampire δυνάμεις, έχει vampoire πολιτική, εχθρούς και γενικά έχει μία κοινωνία που βασίζεται στη vampire κυριαρχία. Όμως κάποιες φορές, αισθάνεσαι ότι το παιχνίδι είναι περισσότερο ένα dark fantasy RPG με vampire πρωταγωνιστή παρά ένα πραγματικό vampire simulator.
Και είναι κρίμα διότι η βασική ιδέα είναι εξαιρετική. Η ”διπλή προσωπικότητα” του Coen θα μπορούσε να επηρεάζει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις, την κοινωνία, το exploration, τις αποστολές και τον τρόπου που βλέπεις τον κόσμο. Ναι, υπάρχουν απλά στιγμές που το κάνει αλλά όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελα.
Το παράδοξο είναι πως οι αδυναμίες του προέρχονται συχνά από τα ίδια πράγματα που το κάνουν ενδιαφέρον. Θέλει να είναι Open-World RPG. Θέλει να είναι narrative RPG. Θέλει να έχει branching ιστορία. Θέλει να έχει vampire μηχανισμούς. Θέλει να έχει day-night gameplay. Θέλει να έχει χρονικό περιορισμό. Θέλει να έχει μεγάλο cast. Θέλει να έχει replayability. Και όλα αυτά, στο πρώτο παιχνίδι ενός νεοσύστατου studio.
Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πως το αποτέλεσμα είναι άνισο. Κάποια συστήματα είναι εξαιρετικά. Κάποια άλλα μοιάζουν ως την πρώτη προσπάθεια ενός μωρού να κάνει τα πρώτα του βήματα. Το combat δεν είναι αρκετά βαθύ και ο κόσμος μερικές φορές έχει filler. Το vampire σύστημα ναι μεν ενδιαφέρον αλλά όχι τόσο ολοκληρωμένο όσο θα μπορούσε. Επίσης, όπως αναφέραμε το performance χρειάζεται άμεση βελτίωση.
Από την άλλη όμως, η ιστορία και το quest design δημιουργεί ένα όμορφο open-world RPG που θέλει να σου δώσει εκατοντάδες ώρες περιεχομένου αλλά δίχως να το παρακάνει. Για την ιστορία, ο τίτλος σε προσωπικό επίπεδο μου πήρε κοντά στις 40 ώρες για το τελειώσω. Οπότε ναι, το θεωρώ άκρως ικανοποιητικό.
Το The Blood of Dawnwalker, δεν είναι τέλειο.
Και ίσως το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μπορείς να πεις για αυτό είναι ότι δεν χρειάζεται να είναι είναι τέλειο, διότι με κάποιο μαγικό τρόπο συνεχίζει να είναι άκρως απολαυστικό.
Η Rebel Wolves, έκανε κάτι αρκετά δύσκολο. Αντί να δημιουργήσει ένα ακόμη τεράστιο open-world RPG που θέλει να σου δώσει εκατοντάδες ώρες περιεχομένου, δημιούργησε έναν κόσμο στον οποίο προσπαθεί να σου πει ότι δεν μπορείς να τα κάνεις όλα. Και αυτό αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι.
Ο χρόνος αποκτά αξία. Οι αποστολές αποκτούν κόστος. Οι άνθρωποι που βοηθάς έχουν μεγαλύτερη σημασία. Αυτοί που αφήνεις πίσω δεν είναι απλώς NPCs που θα περιμένουν μέχρι να επιστρέψεις.
Η ιστορία είναι το δυνατότερο σημείο του παιχνιδιού. Οι χαρακτήρες, οι διάλογοι και οι συνέπειες των επιλογών δείχνουν ότι η Rebel Wolves έχει καταλάβει κάτι θεμελιώδες για το RPG genre, ότι ο παίκτης χρειάζεται οι αποφάσεις του να σημαίνεις πάντα κάτι. Από την πιο μικρή έως την πιο κρίσιμη.
Το combat, από την άλλη όπως είπαμε είναι απλώς ΟΚ. Δεν είναι κακό αλλά δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το narrative. Ο κόσμος είναι πανέμορφος και ατμοσφαιρικός και κάποιες δραστηριότητες θυμίζουν τυπικό παιχνίδι της Ubisoft. Τα vampire mechanics, είναι ενδιαφέροντα αλλά αφήνουν μία αίσθηση ότι κάτι παραπάνω θα μπορούσε να γίνει.
Κρίσιμο σημείο να διορθώσει ότι μπορεί η Rebel Wolves, στα τεχνικά του παιχνιδιού.
Παρόλα αυτά όλα λειτουργούν μαζί, όταν βρίσκεσαι μέσα σε μία σκοτεινή αποστολή, όταν πρέπει να αποφασίσεις αν θα βοηθήσεις έναν χαρακτήρα γνωρίζοντας ότι θα χάσεις χρόνο, όταν πέφτει η νύχτα και ο Coen αρχίζει να χρησιμοποιεί τις vampire δυνάμεις του. Τότε καταλαβαίνεις τι προσπαθεί να πετύχει η Rebel Wolves.
Και εκεί το Dawnwalker, είναι πραγματικά ξεχωριστό.
Δεν είναι το The Witcher 3. Και ευτυχώς, δηλαδή…
Είναι η πρώτη απόδειξη πως η Rebel Wolves, μπορεί να δημιουργήσει την δική της ταυτότητα. Ένα σκοτεινό RPG που δεν φοβάται να σου πει ότι ο κόσμος του θα συνεχίσει να προχωρά χωρίς εσένα. Ένα RPG που καταλαβαίνει μερικές φορές ότι η πιο σημαντική επιλογή δεν είναι αυτό που κάνεις.
Είναι αυτό που ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ να κάνεις.
Ευχαριστούμε την Bandai Namco Entertainment, για την παραχώρηση του παιχνιδιού ώστε να επιτευχθεί το Review.
