Ήταν δίκαιο, έγινε πράξη. Μετά το preview μου από το Demo του Eriksholm: The Stolen Dream, ήρθε η ώρα να κάνω και το full Review. Είναι ενδιαφέρον βέβαια, γιατί κάποια πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από το demo. To Eriksholm: The Stolen Dream προσφέρει αρκετές εκπλήξεις, αλλά σε κάποια άλλα σημεία, ακολουθεί τον (λάθος) δρόμο του demo.
Gameplay
To Eriksholm: The Stolen Dream είναι ένα isometric stealth παιχνίδι, στο οποίο έχεις την πίστα και προσπαθείς να περάσεις απαρατήρητος από τους φρουρούς. Ευκολάκι. Στο demo έχεις τον έλεγχο της Hanna και της μίας (1) ικανότητας να πετάει δηλητηριασμένα βελάκια. Πολύ σύντομα το παιχνίδι αλλάζει ύφος, εισάγοντας σταδιακά δύο νέους χαρακτήρες την Alva και τον Sebastian. Και οι δύο αυτοί χαρακτήρες έχουν από μία ικανότητα. Η Alva πετάει πέτρες με σφεντόνα και ο Sebastian στραγγαλίζει κόσμο.
Το παιχνίδι αρκετά γρήγορα μετατρέπεται σε ένα single-player “It Takes Two”, μιας και ο κύριος μηχανισμός είναι να συνδυάσεις αυτούς τρεις χαρακτήρες/ικανότητες για να ξεπεράσεις τα προβλήματα. Π.χ μπορείς να χρησιμοποιήσεις την σφεντόνα της Alva για να κάνει distract έναν φρουρό, ώστε η Hanna να περάσει απαρατήρητη. Στα χαρτιά είναι ένα πολύ ωραίο concept – και θα δούμε γιατί αποτυγχάνει.
Ιστορία του Eriksholm: The Stolen Dream
Όπως και στο demo, η ιστορία είναι απλή. Είσαι η Hanna, μια νεαρή κοπέλα (με βαριά αγγλική προφορά). Όταν ο αδερφός σου εξαφανίζεται και ΟΛΗ η αστυνομία του Eriksholm και των περιχώρων σε ψάχνει, εσύ θα πρέπει να περάσεις απαρατήρητη από όλους για να βρεις τι συμβαίνει. Βέβαια αυτά ήταν στο Preview. Το κυρίως παιχνίδι δείχνει πως τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται και πως μια φαινομενική εξαφάνιση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Δεν θέλω να πω περισσότερα, γιατί εδώ ακριβώς αρχίζουν τα προβλήματα για το Eriksholm: The Stolen Dream και είναι πολλά.
Διάλογοι και overarching plot
Είχα γράψει πως οι διάλογοι έχουν μια αίσθηση σαν αρχάριος που προσπαθεί να ακολουθήσει ένα εγχειρίδιο. Προσπαθώντας να αποφύγει βαρετό exposition, πέφτει στην παγίδα να μην αναφέρει ΚΑΘΟΛΟΥ πληροφορίες που βοηθούν στην κατανόηση των καταστάσεων. Σαν να μην έφτανε αυτό, σε πολλά σημεία οι διάλογοι είναι εσκεμμένα “ασαφείς”, για να παρατείνουν και καλά την αγωνία. Π.χ η Hanna έχει ένα διάλογο με έναν χαρακτήρα “ανταγωνιστή”. Κυριολεκτικά τον έχουμε δει 2 φορές. Ο διάλογος πάει κάπως “trust me – who are you – just listen to me – so tell me – trust me”. Τραβούσα τα μαλλιά μου. Αν ο διάλογος είχε όλες τις πληροφορίες, θα ξέραμε 5 πράγματα και το παιχνίδι θα τέλειωνε στο πεντάωρο. Όμως όχι, το παιχνίδι αναγκάζει τους ήρωες να μιλάνε “φυσικά”, κάνοντας όμως την παρακολούθηση της ιστορίας σχεδόν μαρτύριο.
Οι κακοί διάλογοι κάνουν και την πλοκή να υποφέρει. Όχι μόνο ως δράση ή ως pacing. Ο κακός σου εμφανίζεται μια ώρα πριν το τέλος και δεν έχεις ιδέα για τα κίνητρά του. Δευτερεύοντες χαρακτήρας θάβονται κυριολεκτικά με την απουσία διαλόγων ή παρουσίας. Το παιχνίδι είναι τόσο εστιασμένο στο gameplay, που ξεχνάει να κάνει ΟΛΑ ΟΣΑ μετράνε σε μια ιστορία. Χτίσιμο χαρακτήρων, συγκρούσεις, κίνητρα, πράξεις με αντίκτυπο.
World-building.
Κι εδώ έχουμε θέμα. Οκ, ως setting και ως collectibles, το παιχνίδι κάνει φοβερή δουλειά. Ο κόσμος του Eriksholm: The Stolen Dream είναι πραγματικά πανέμορφος. Όμως συμβαίνουν τόσα πράγματα και δεν εμβαθύνεται τίποτα. Κοινωνικές τάξεις, αδικία, ηθική, δικαιοσύνη και εκμετάλλευση είναι έννοιες που πετάγονται σαν πυροτέχνημα και σβήνουν. Οκ, η Hanna έχει τον αδερφό της. Οι υπόλοιποι; Ο ανταγωνιστής; Πόσο καλύτερο θα ήταν το παιχνίδι αν άφηνε τους χαρακτήρες να εκφραστούν και να πουν αυτό που σκέφτονται.
Το μεγάλο πρόβλημα του Eriksholm: The Stolen Dream
Trial and Error ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΠΙΣΩ. Ένα παιχνίδι που αν το παίξεις χωρίς fail, κρατάει 3 ώρες max. Δεν κάνω πλάκα. Πάνω από το 75% του παιχνιδιού ήταν το ίδιο σημείο ξανά και ξανά μέχρι να το πετύχω.
Θα μου πείτε, καλά δεν έχει pause button; Όχι. Καλά δεν έχει ούτε difficulty settings; Όχι. Ούτε hint ή κάτι; Όχι λέμε. Οι απουσία αυτών των βασικών χαρακτηριστικών κάνουν το παιχνίδι ένα ατέλειωτο trial and error, καθώς δεν ξέρεις πού να πας και τι να κάνεις. Απλώς δοκιμάζεις και ό,τι κάτσει. Αν πετύχει καλώς. Αν όχι, φτου και απ’ την αρχή. Wax on Wax off.
Έχει και συνέχεια. Το παιχνίδι είναι ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ scripted. Εννοώ φουλ. 100%. Θυμάμαι μια φορά που έψαχνα να βρω έναν τρόπο να περάσω από έναν εχθρό και δεν τα κατάφερνα. Μετά από ένα μισάωρο είπα να δοκιμάσω μια βλακεία μπας και κάτσει. Μαντέψτε. Μόλις έφτασα στο σημείο που είχε ορίσει το παιχνίδι, το script ανέλαβε δράση και έδιωξε από μόνο του τον φρουρό. Μισή ώρα το πάλευα και η απάντηση ήταν στο script.
Αν το Eriksholm: The Stolen Dream ήταν τύπου immersive sim, θα γούσταρα τρελά. Θα είχες επιλογές, θα μπορούσες να κάνεις δημιουργικά πράγματα. Τώρα τίποτα. Απλώς προσπαθείς να μαντέψεις “τι σκέφτονταν οι devs”, και αφού το προβλέψεις να το κάνεις ακριβώς. Trial and Error.
Επίλογος
Το παιχνίδι είναι 100% χωρίς bugs, παίζεται άνετα και μπορείτε να το παίξετε σε maximum settings ακόμη και σε υπολογιστή πενταετίας. Το Eriksholm: The Stolen Dream θέλει να πιάσει όσους περισσότερους γίνεται για αυτό είναι εξαιρετικά accessible. Με την τιμή να είναι στο τίμιο 40άρι για ΑΑ παιχνίδι, με έκανε να συμπαθήσω τους Devs, παρόλο που το παιχνίδι δεν με ενθουσίασε.
Αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να το προτείνω. Ακόμη και στο σαραντάρι το value for money είναι πενιχρό μιας και η ιστορία είναι μικρή και το gameplay βασίζεται σε μια λογική trial and error. Το παιχνίδι δείχνει τι μπορεί να κάνει, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και όσα μπορούσε να κάνει και δεν έκανε. Μια πιο βαθιά ιστορία με περισσότερη ουσία και διάλογο. Ένα gameplay που θα βασιζόταν σε στρατηγική και όχι στο “προσπάθησε 500 φορές”. Περισσότερη ποικιλία στους μηχανισμούς.
Εύχομαι κάθε επιτυχία στο παιχνίδι, αλλά αμφιβάλλω αν αυτή επιτυχία θα έρθει.
