Όταν το Metroid Prime 4 ανακοινώθηκε, ήμουν πρώτο έτος φοιτητής και μόλις είχα αγοράσει το Nintendo Switch μου.
Πλέον, τώρα που κυκλοφόρησε, είμαι ήδη πέντε χρόνια επαγγελματίας, σχεδόν αγόρασα το πρώτο μου σπίτι και είμαι έτοιμος να ξεκινήσω οικογένεια.
Το παιχνίδι δεν έχει περάσει λίγα, αφού χρειάστηκε να ξαναξεκινήσει το development μετά από μια μη ικανοποιητική προσπάθεια της Bandai Namco. Η Nintendo παρέδωσε το project πίσω στη Retro Studios, τους original developers της Prime τριλογίας. 
Το έχουμε όμως επιτέλους στα χέρια μας, το παίξαμε (δεν το τελειώσαμε όμως, και πιθανότατα θα μείνει έτσι).
Πάμε λοιπόν να δούμε πώς ήταν η εμπειρία μας με το Metroid Prime 4: Beyond, και αν αξίζει να ασχοληθείτε.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ
Είχα εκπλαγεί όταν ξεκίνησε η περιπέτεια της Samus και το παιχνίδι μου πέταγε cutscene μετά από cutscene (τα οποία ήταν και voice acted!).
Η Samus μεταφέρεται σε έναν μυστηριώδη πλανήτη (έκπληξη!) και πρέπει να βρει τον τρόπο να ξεφύγει. Αυτή τη φορά, μέσα από κάποια ερείπια ενός παλιού πολιτισμού, η Samus αποκτά psychic δυνάμεις και, βάσει αυτών, είναι η “chosen one”.
Απλή και αρκετά κλισέ η βάση της ιστορίας. Πολλά πράγματα για τον κόσμο τα μαθαίνετε μέσω του environmental storytelling, κάνοντας scan αντικείμενα.
Αρκετά νωρίς γνωρίζετε έναν companion χαρακτήρα, ο οποίος καταντά άκρως εκνευριστικός, σε σημείο που σπάει αρκετά την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού όταν είναι παρών. Ευτυχώς όμως δεν είναι συνέχεια εκεί, και η Samus έχει την ευχέρεια να εξερευνήσει χωρίς κάποιον να της τα σπάει 24/7.
GAMEPLAY
Το gameplay στα Metroidvania παιχνίδια είναι πολύ χαρακτηριστικό, είναι τόσο χαρακτηριστικό που ονόμασε το ίδιο το genre.
Για όσους δεν είναι γνώστες, πάει κάπως έτσι:
-
Βρίσκεστε σε έναν ανεξερεύνητο κόσμο χωρίς οδηγίες.
-
Συναντάτε πολλά και διάφορα εμπόδια που δεν μπορείτε να ξεπεράσετε ακόμη.
-
Προχωρώντας, βρίσκετε νέες δυνάμεις που σας επιτρέπουν να εξερευνήσετε τόπους στους οποίους δεν είχατε πρόσβαση πριν.
-
Και επανάληψη μέχρι να τελειώσει.
Το Metroid Prime 4 συμπίπτει κάπως στα παραπάνω, με κάποιες εξαιρέσεις / παράπονα.
Νιώθει αρκετά γραμμικό και hand-holdy, δηλαδή με την παραμικρή δυσκολία εμφανίζει hint για το τι πρέπει να κάνετε (by default).
Κατανοώ πως αυτό μπορεί να έγινε για να είναι πιο accessible σε νεοφερμένα άτομα στη σειρά ή και στο genre, και δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά αξίζει να αναφερθεί.
Ένα άλλο πράγμα όμως που έρχεται απευθείας σε σύγκρουση με το παραπάνω, κατά τη δική μου άποψη, είναι το τι γίνεται όταν πεθάνετε. Σας αναγκάζει να ξεκινήσετε από το τελευταίο save. Αυτό, ξανά, δεν θα ήταν πρόβλημα από μόνο του, αν τα save points δεν ήταν σε συγκεκριμένες περιοχές μόνο και μπορούσατε να κάνετε save πιο συχνά.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ
Δεν έχω πρόβλημα με μηχανισμούς που υπάρχουν για να τιμωρούν τους παίκτες και να αυξάνουν τα stakes, αλλά για παράδειγμα, αν χάνω σχεδόν μισή ώρα progress και πρέπει να ξαναπεράσω από unskippable tutorials / cutscenes, μου τη σπάει. Μια πολύ καλύτερη υλοποίηση θα ήταν αυτή που κάνει το Hollow Knight: Silksong: σε παίρνει πίσω στο τελευταίο rest point, αλλά δεν σου «αναιρεί το progress» σαν να μην το έκανες ποτέ.
Οφείλω να πω πως τα psychic powers της Samus δίνουν μια φρεσκάδα στο πώς αντιμετωπίζετε τα puzzles.
Το gunplay όμως παραμένει παρόμοιο και νιώθει αρκετά outdated. Δεν είναι ιδιαίτερα fun να υπάρχει ένα απλό shooting system με εχθρούς που νιώθουν σφουγγάρια. Μπορεί να δουλεύει στο Dark Souls ή και στο Silksong, όπου το combat νιώθει fun και snappy, αλλά εδώ όχι. Η απουσία feedback, ρυθμού και ουσιαστικής ποικιλίας στις αναμετρήσεις κάνει το shooting να νιώθει ξεπερασμένο, ειδικά σε μια εποχή που το FPS design έχει εξελιχθεί δραματικά.
Το Level Design απο την άλλη πλευρά, δεν νιώθει πως προωθεί το exploration, και κάνει το παιχνίδι να μιάζει αρκετά γραμμικό, σε αντίθεση με ένα πραγματικό metroidvania τίτλο.
Τέλος, στον τομέα του gameplay, έχοντας παίξει την έκδοση του Nintendo Switch 2, τα mouse controls είναι υλοποιημένα πολύ καλά. Μπορείτε να αλλάξετε control scheme ανά πάσα στιγμή χωρίς να μπείτε στα μενού, και το παιχνίδι το αντιλαμβάνεται από μόνο του.
GRAPHICS & PERFORMANCE
Ο οπτικός τομέας του Metroid Prime 4 είναι πολύ καλός και μας δείχνει τι να περιμένουμε από first-party Nintendo games σε αυτή τη γενιά.
Μας δίνονται δύο επιλογές για performance και γραφικά, ανάλογα με το αν παίζετε handheld ή TV mode.
Graphics
-
1080p / 60 FPS – Handheld
-
4K / 60 FPS – TV Mode
Performance
-
720p / 120 FPS – Handheld
-
1080p / 60 FPS – TV Mode
AUDIO
Το soundtrack κάνει πολύ καλή δουλειά στο να χτίσει την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, και το theme που ακούγεται μόλις ξεκινήσετε να εξερευνάτε τον πλανήτη μου έχει κολλήσει.
ΕΝ ΤΕΛEI
Το Metroid Prime 4 πάσχει από μια κρίση ταυτότητας. Δεν είναι κακό παιχνίδι, αλλά δεν είναι και αυτό που περίμενα. Έχοντας παίξει πρόσφατα το Metroid Prime Remastered, δεν θεωρώ πως το Prime 4 λειτουργεί ως ένα sequel που εξελίσσει ουσιαστικά τη σειρά.
Και εδώ βρίσκεται το βασικό πρόβλημα: το Prime 1 είναι ένα παιχνίδι του GameCube. Το να μοιάζει τόσο πολύ με αυτό, είκοσι και πλέον χρόνια μετά, δεν είναι απαραίτητα κομπλιμέντο, ειδικά όταν διαφημίζεται ως το νέο μεγάλο first-party game και κοστίζει 70 ευρώ.
Κάπου κρύβεται ένα παιχνίδι με προοπτική, αλλά εμένα δεν με τράβηξε αρκετά για να δω τους τίτλους τέλους. Δεν θα το σύστηνα στην τιμή λανσαρίσματός του, αλλά όταν υπάρξει κάποιο discount, μπορεί και να αξίζει τον χρόνο σας.
Ευχαριστούμε την CD Media, για την παραχώρησης του παιχνιδιού για αυτό το review.
